Schrijven 3: Vijf ingrediënten + drie

Het kon niet uitblijven, schrijven! Van ‘gesprekken met het innerlijk kind’ over lichttaal naar deelnames aan wedstrijden, nog plannen, een oefenboek, …  enzovoort.. Mijn handen zijn inmiddels goed getraind. Bewegen, in beweging zijn tussen schrijven en lezen door helpt ook, enorm zelfs. Op dagen waarbij ik (bijna) niet fiets, wandel of andere fysieke activiteiten verricht (het huishouden om zomaar wat te noemen) is de flow ver te zoeken.

Gisteren kreeg ik de feedback van twee oefeningen die ik in de cursus ‘Vijf + drie ingrediënten’ schreef. Ik zou er bijna van naast mijn schoenen lopen. Gelukkig draag ik nooit hoge hakken. Ik schreef hier al eens een verhaal uit die lessenreeks.

In de online lessen komen deze ingrediënten goed van pas. Ik voel het aan als een wegenmap. Bijvoorbeeld, ik rijd van Antwerpen naar Hasselt en de opdracht is dat ik onderweg een kersenboom moet fotograferen. Dan neem ik een weg die me ligt, welke dan ook en zorg ik voor de foto van de kersenboom. Via de autosnelweg of via smalle binnenwegen of gewestwegen, het maakt allemaal niet uit. Het ingrediënt van deze opdracht is de kersenboom. Voilà!

De feedback die ik gisteren terugkreeg ging over perspectief. In de ene oefening werd gevraagd om vanuit het Ik-perspectief te schrijven, een cursiefje met ‘plannen’ na de lockdown. De tweede oefening een litanie geschreven vanuit twee perspectieven (hij en/of zij, derde persoon dus) over één gebeurtenis.

Wat een fijne ingrediënten. Ik zou er in mijn eentje niet opgekomen zijn. Het heeft mijn flow in elk geval doen stromen. Op enkele schoonheidsfoutjes na – sommige komen nogal eens terug – ben ik nog aan het blozen van plezier.

En dat plezier wil ik met u delen. Dames en heren, zie hier een schrijfsel uit de zevende les, aangepast na de feedback. Het cursiefje in Ik-perspectief.

Wat ik in de wolken zag …

Mijmeringen.

Hier lig ik weer in het gras, naar de blauwe lucht te kijken, de vogels te volgen, de wolkjes voorbij zien schuiven. Gewoon, heel simpel, in de verte kijken. Hoeveel zou mijn verzien verbeteren?

Ik denk aan een artikel dat ik – hoe lang zou dat geleden zijn – las over verzien. Blijkbaar leven we te dicht bij elkaar, het ene kot boven het andere of ergens tussen geperst. Wanneer hebben we de kans om nog eens ver te kijken?

Gedachten dwalen af, verder dan ik kan zien. Ik begin te dromen. Zou het nog kunnen in deze wereld? Reizen! In de wolken zie ik de weerspiegeling van een verlaten strand ergens in het zuiden van mijn eiland. Geen toerist die er ooit komt.

En daar! Op die plek naast dat strand. Daar zal die familie weer gasten ontvangen, vanaf ’s middags de toevallige passanten, die schaduw en koelte zoeken en een beetje rust tot ’s avonds wanneer het drukker wordt. Ik vraag me af hoe het met mijn vrienden gaat.

De wolken maken plaats voor beelden van andere plaatsen, nog steeds op mijn eiland, dat andere thuis.

Daar zit warempel Didier: ‘Bonjour, kalimera!’ Ja, ja nog steeds in het Frans en het Grieks. Hij is bezig met zijn keramiek. Dan stoor ik hem beter niet, maar kijken mag.

Ik zie mezelf rijden, de scherpe bochten nemen naar Manoli en Rina. De Griek en de Deense. Volop in de natuur levend en altijd klaar voor een babbel bij een raki en lekkere hapjes. Het is bijna zonde om ze op te eten want Rina’s borden zijn ware kunstwerkjes.

Ik rijd nóg verder – het is bijna avond – naar een ander strand. Daar wordt alles in gereedheid gebracht voor een concert. Van Michali. Hij is weer helemaal terug. Ik verheug me bij de gedachte dat ik pas weer wegrijd na het ontbijt. Ik zal honger hebben na een nacht dansen op het strand. Vóór het podium uiteraard!

Opkomende en ondergaande zon. Volle maan. Dat tafeltje aan die haven, dat hoekje waar ik een hele middag met één koffie kan zitten lezen, schrijven, mensen observeren. Plannen maken voor morgen, die dan toch veranderen.

Nog even verder reizen in de blauwe lucht met hier en daar een wolkje, wolk, wolken, donkergrijze massa, tromgeroffel! Toch niet speciaal voor mij? Die koude douche van regen anders wel.

Hoe komt u in de flow?

Gepubliceerd door

Anemos

Ik wil niet één reis naar Ithaka ik wil er meer zolang het me gegund is Elke weg is zo boeiend ... (gedachtegang bij het her- en her- en herlezen van Ithaka - K.P. Kavafis)

3 gedachten over “Schrijven 3: Vijf ingrediënten + drie”

  1. Hoe ik in de flow kom: door mijn doelen heel klein te maken. Ik ga een half uurtje schrijven of een halfuurtje in de tuin rommelen. En opeens merk ik dat ik al anderhalf uur bezig ben, en denk ik, allez, nog een halfuurtje en dan stop ik.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat herken ik. Zelfs zonder doel te hebben. Ineens ben ik iets aan het doen terwijl ik andere ‘plannen’ had.

      Like

Reacties zijn gesloten.