Is de bitch nog dystopisch?

Buiten ziet het er onschuldig mooi weer uit. Helaas van onschuld is niet veel meer te bespeuren. Het nieuws – te verwachten overigens – van de afgelopen weken, laat zelfs niets te vrezen over, laat staan te wensen.

Het zal wel een kronkeltje zijn, aangewakkerd in de ontdekking van mijn schrijven, dat me volgend dystopisch(echt?) verhaal deed schrijven. Het moest eruit, ik heb het niet echt bedacht. Et voilà:

foto uit istockphoto

“Dat was haasten.

“Inderdaad! Gelukkig zijn wij nog jong.”

Hoe zou het met de ouderen zijn?”

Maar zijn compagnon was alweer weg. Tijd voor hem om ook op te stappen.

Het ging snel. Zij waren snel. In slechts enkele maanden was hun missie nagenoeg bereikt. Opruimen is wat hen dreef. Onderweg kwamen ze oudere soortgenoten tegen. Die gingen er ook aan. Overleving van de sterkste!

Overal waren ze geweest. Nog met vijf, keken ze voor het eerst achter zich. Was iedereen dood? Zijzelf, de virussen COVID22, zeker niet allemaal. Er wáren nog handen. En zeep.

Wie zal winnen?

(de Aarde volgens mij)

Gepubliceerd door

Anemos

Ik wil niet één reis naar Ithaka ik wil er meer zolang het me gegund is Elke weg is zo boeiend ... (gedachtegang bij het her- en her- en herlezen van Ithaka - K.P. Kavafis)

4 gedachten over “Is de bitch nog dystopisch?”

Reacties zijn gesloten.