De schaduwen worden langer

’t Is weer voorbij die bizarre zomer.

De laatste keer dat ik een blogbericht schreef, is al meer dan een maand geleden. Ideeën had ik te over. De woorden raakten alleen niet op papier/scherm.

Enkele hoogtepunten:

1. Opruimen houdt me nog steeds bezig. Ik ben mijn beroepsverleden, zoals ik dat beleefde, aan het opruimen. Vorig jaar deed ik al wat onderzoeks- en behandelmateriaal van de hand. Er bestaat een Facebookpagina hiervoor (voor logopedisch materiaal). Heel handig. Het bracht me een mooie kleine som op die toch alweer gespendeerd lijkt te zijn.

Afgelopen week heb ik besloten om de dingen die ik misschien toch nog zou gebruiken ook van de hand te doen. De goesting om voor elk item de gebruikelijke procedure te doorlopen om het bij de nieuwe eigenaar te brengen, ontbrak me. Daarom heb ik het voorstel gedaan om die materialen gratis aan te bieden met één voorwaarde: zelf komen afhalen. Ik heb ook gevraagd om – vrijblijvend – een storting te doen voor Melanoompunt. Enkele jonge logopedisten waren wel geïnteresseerd in mijn verhaal. Helaas had ik geen flyers meer om verdere informatie te geven. Ik verwees door naar de website www.Melanoompunt.be. Ik hoop dat er hier en daar wel iemand is die gestort heeft. Alles wat ik aan te bieden had, is weg! Nieuwe flyers werden intussen aangevraagd. Als ik nog eens opruimenergie voel, doe ik het op dezelfde manier, mét flyers.

Andere dingen heb ik dan weer bewaard als schenking aan het buitengewoon onderwijs in deze stad. Daar kwam nog geen reactie op. Er rijpte een plan, spullen die bij Fedasil Deurne gebruikt kunnen worden houd ik apart. Sinds kort doe ik er vrijwilligerswerk. Eén keer per week help ik mee met de huiswerkbegeleiding. Heel fijn om te doen. Het taalniveau van de kinderen is er heel verschillend, afhankelijk van hoe lang deze kinderen hier al zijn en dus onderwijs gehad hebben. Ik dacht onmiddellijk aan de taalspelletjes die ik in de praktijk gebruikte (bij taalontwikkelingsachterstand, tweetaligheid, etc). Dat wordt de nieuwe bestemming.

2. Deze rare tijden, wie kent ze nog niet, brengen ook andere ideeën. Ik heb mijn oude hobby weer opgevat: penvrienden. Tot nu toe heb ik één trouwe penvriend, helemaal uit Shetland. Wat een verschil in dagelijks leven zo helemaal ‘op de buiten’ en ik hier in de stad. Het levert interessante briefwisselingen op.

Ook met mensen uit Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten schrijf ik, zij het sporadisch. Beiden zijn afkomstig uit Afrika, geëmigreerd naar waar ze nu wonen en hebben daar een leven opgebouwd. Deze rare tijden raakt hen ook, omwille van het niet kunnen reizen en hun familie niet zien. De vraag rijst of ze die überhaupt nog te zien krijgen in de volgende jaren.

Een ogenopener, een blik op de wereld en hier en daar een mens, zomaar vanachter mijn scherm.

Die blik op de wereld ligt soms dichtbij:

3. Muziek in de Wijk, een initiatief van de stad Antwerpen in het kader van de Zomer van Antwerpen. Alles is een beetje anders dit jaar, vandaar dat er nu, september en oktober nog activiteiten zijn. Deze week donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag traden zes dames van het muziekensemble Belgriego op. Ik had de eer om gisteren en vandaag te genieten van hun optreden. Wat een geluk wel met het weer. Misschien vielen er tien druppels regen terwijl we daar waren.

Voor zover ik onthouden heb, zijn deze dames afkomstig uit Kreta, Spanje en België. Ze hebben hun eigen website en Facebookpagina. U kan hen ook volgen op Instagram. Zeker de moeite om een kijkje te gaan nemen.

Gisteren en vandaag stelden ze in hun programma muziek voor uit Griekenland, Italië, Frankrijk en Spanje. Ik ga geen schreeuwletters gebruiken maar ik zou het wel willen uitschreeuwen: Jong gemotiveerd aanstormend talent!!! Ze brengen hun muziek met zoveel goesting en passie. Ik kon het gewoon zien in elke vezel van hun zijn.

4. Nog wat? Wordt zeker vervolgd … 😊

Herfst in het juiste seizoen. Daar houd ik nu eens van. De Aarde doet toch ‘gewoon’ Haar ding.