Categorie: Geen categorie

Een tijdje geleden deed ik mee aan een wedstrijd voor de Schrijfwijzen. De opdracht luidde: “Schrijf een brief aan jezelf en de wereld over tien jaar.” De winnaar mocht gratis meedoen aan de grote finale 2026, het creatiefste dictee van Vlaanderen en Brussel. Ik heb een brief ingestuurd, ik heb geen ticket ontvangen. Niet bij de winnaars dus. Desalniettemin vond ik de uitdaging wel fijn.

Dit is mijn brief:

Liefste mezelf en dag mooie wereld, 

Tien jaar geleden. Ging het snel? Ging het luid? O, wat haat ik luid!
Hebben we geleerd op de rand te balanceren en niet te vallen? Of staan we op steviger vlak? 
Moeten we niet meer naar huis in bootjes? Of al zwemmend? Is er weer zuurstof genoeg? Nog steeds gratis? Niemand meer gesmolten? Wordt iedereen buiten dat bootje goed opgevangen? 

Ik wil weten of we intussen geleerd hebben om de democratie van onderuit nieuw leven in te blazen. Tenslotte zijn wij, de belastingbetalers en de oudere genieters daarvan, een belangrijke werkgever in dit land!

In welk bedrijf bepaalt de werknemer de regels tot loon en bonussen toe? Zelfs onschendbaarheid wordt niet betwist. Is dat alles veranderd? 

Wil je me vertellen of er nog een Warmste Week is? Gewoon zo een week enkel om het samen warm te hebben. Intussen – zou ik toch denken – is er hier en daar een beleidsvoerder schaamtevol genoeg om te beseffen dat al die solidariteit uit de al bijna leeggeplukte portemonnees van hun/zijn/haar werkgever komen? Toch?

Kan je, wanneer je dit leest, eens nagaan of Noor en haar kindjes het goed doen? Is Gaza weer leefbaar? Hoe zit het nu met die oranje dikkop in dat veel te grote bezette gebied dat eveneens als democratie wordt bestempeld.
Zijn extremen zachter geworden? 

Zijn wapens uit de industrie gehaald? Misschien kunnen die fabrieken omgebouwd worden in appartementen, duurzame natuurlijk, waarin iedereen een stekkie kan kopen of huren. 

Wetenschappers, ik weet dat jullie goed werk doen en dat we al ver staan op allerlei gebied op onze Aarde. Maar moeten jullie nu echt ‘loop naar de Maan’ zo serieus nemen? Om haar dan te beroven?! Zelfs Mars? Help het mij begrijpen!

Liefste mezelf, beste wereld, we leven nog! Misschien is het niet te laat. 

Ik

Ps. De brief mocht maximum driehonderd woorden hebben. Daar zal wel een reden voor zijn.

Foto: pixabay

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, ik wil wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er drie gelezen.

Over Hera (Jennifer Saint) schreef ik al. Het tweede boek dat ik las, was ‘Wraak’ van Jonas Boets. Ik lees de Aspe-reeks van Boets graag omdat ik vroeger al van bij het eerste boek van wijlen Pieter Aspe fan was. Geen hoogstaande literatuur, wel misdaad mét humor. Wie graag weet waarover het gaat, zie HIER.

Het laatste boek tot nog toe gelezen door mij is Negentien Negentien van Aline Sax. Ik las al eerdere boeken van haar, zoals ‘Uit het niets’, ‘Wat ons nog rest’ en ‘Mist over het strand’. Allemaal beklijvende boeken. Dit boek echter blijft lang aan je kleven. Doorheen de regen en de modder, de angst en de woede, het verdriet en de radeloosheid – wat nu te doen na de oorlog die mijn kameraden niet overleefden – is het bijna alsof je er met je neus op zit en niks kan doen. Zoveel generaties is het overigens niet geleden, dat lijden.

De inhoud van het boek zelf kan u ook op Hebban vinden én wat anderen en ik erover schreven: Beleving*van*oorlog  

AMK

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik het bij. Twintig gelezen, nog vijf te gaan. Het halen is twijfelachtig. Al ligt er toch een nieuw boek klaar.

Het boek dat ik laatst las, is non-fictie : Ik heb ADHD en daar komen ze nu pas mee – Nele Reymen

Dit boek ging ik lezen toen ik, toevallig(?), al scrollend, een stukje hieruit las. Hoe  gaat dat als er iets heel herkenbaar voorbijkomt, zoals een liedje dat ook doet dacht ik: “Dat ben ik”.
Tegelijkertijd voel ik me geen ADHD’er. Toch is het een heel interessant boek om te lezen. Het geeft in duidelijke taal weer hoe Nele Reymen ertoe kwam om zich te laten testen, hoe haar leven hiervóór aanvoelde, hoe de diagnosestelling ging en hoe ze er nu mee omgaat. Geen grote emotionele show noch louter droge medische knowhow. Het trekt de ogen open en verbreedt het beeld dat bestaat over ADHD. Wie er veel in herkent, zal het best wel graag lezen.

HIER kan u de beschrijving lezen.

Ik onthoud voor mezelf drie kernwoorden:

Erkenning: of het nu om uzelf gaat, iemand die u kent of toevallig tegenkomt onderweg. Iedereen heeft een verhaal. Ik paste het zo vaak kon toe in mijn werk vroeger.
Ieder kind is anders, ieder heeft andere begeleiding nodig, op eigen prikkelings-niveau. Hoewel er vaak een gemeenschappelijke basis is.

Verdraagzaam: al is dat soms moeilijk. Niemand is eindeloos geduldig en immuun voor prikkels.  

Zelfzorg: niemand hoeft overal bij te zijn, alles te kunnen en zeker niet alle socials te kennen of op de hoogte te zijn van wat dan ook. Falen mag. Eigen terrein afbakenen ook.

Verder vond ik het heel duidelijk gesteld dat zelfdiagnose u niet echt verder helpt. Ook dat men best een goed test-tijdstip afwacht.

‘Er klaar voor zijn’ is toch ook een beetje onderweg zijn.

Ik kom tot volgende conclusie:

Dit boek maakt je verdraagzaam. Tegenover jezelf, of je nu ADHD hebt, autistisch bent, hoogsensitief, ... tegenover anderen die (net) even anders zijn. Er zit meer onder de oppervlakte dan je denkt.

HIER vindt u nog eens wat ik schreef.

AMK

Gisteren zat ik buiten, in Oostende, aan de achterkant van de Kaap. Stilaan was ik er hoofdpijn aan het verzamelen en dat was door de zeer aanwezige zon.
Ook zeer aanwezig waren de mensen die kwamen luisteren naar de J’accuse van anderen. En dat wilde ik volgen. Buiten zoals ik al zei want binnen in de Kaap zat het al snel vol.

Het*programma

Helaas door de groeiende hoofdpijn, heb ik het niet helemaal tot het einde gevolgd. Ik wil tussen al die pakkende getuigenissen, gedichten, j’accuse’s twee dingen aanhalen die mij erg aangrepen waren.

In de  You-tube-video kan je het zien op 1:22:00 de getuigenis zien van een Palestijns meisje dat nu veilig in België woont. Ze spreekt vanuit haar belevingswereld en dat was heel mooi.

Het gedicht van Ramzi Salem die in het Arabisch voordroeg afgewisseld met de Engelse vertaling, op dezelfde YT-video maar helaas viel de klank even weg. Het filmen buiten is ook wat later in het gedicht gestart (2:03:29). Het klonk heel mooi in het Arabisch. De persoon die in het Engels voordroeg is iemand van de Letterie (helaas ben ik de naam vergeten). Ik heb het gedicht in het Engels HIER gevonden.

Voor mezelf, vaak alleen op pad, mijmerde ik in de trein op weg naar terug, tussen de aanstekelijke giecheltjes van kinderen met ouders en oma door:

Het zijn momenten als deze
uren van rake woorden
dagen, weken en langer van kracht en
niet aflatende moed om onrecht in
al zijn onmenselijkheid en grofheid
– al is dat een te zacht woord –
aan te klagen dat ik zie en kijk
buiten grenzen van eigen pijn
en plezier en doe wat gedaan kan worden,

NIET ZWIJGEN !

Er volgen vast nog meer hittegolven zoals deze tot ….

AMK

foto: https://www.facebook.com/share/p/17AuqBBdH1/ (pagina van sosgazabelgie waar Dominique Willaert o.a. ook deze postte).

De kerstbomen net opgehaald 
hier en daar nog een dode naald 

Het is tussentijd    wat gedaan?
Iets jaagt iets knaagt 
alsof alles al moet bestaan 

Elk uitdagend bedacht ding 
plannen en hun volbrenging 

Moet het nu al - in die stemming 
bol het af   ben weer onderweg 

Door de mist  geen schaduw 
de geschuilde zee niet ruw 

Ook Ensor is even vertrokken 
door zweem en mist heen 
probeert Arno wel te rocken 

Januari haast mij niet 
ben traag in haar gebied 

De kerstbomen zijn opgehaald 
ik even nog blij verdwaald 

AMK