Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er acht gelezen, aan een negende bezig.
‘De Amandelboom’ van Michelle Cohen Corasantie.
Het boek beslaat een periode van iets meer dan een halve eeuw te beginnen in 1955 in Palestina. De oudste zoon uit een groot gezin leert al heel vroeg wat oorlog en bezetting betekenen. Indien u geïnteresseerd bent in de inhoud, kijk HIER aub.
Ik wandelde hierna enkele dagen zonder leesdoel verder.
Hoe een jongen van toen amper tien jaar argeloos zijn vader in grote problemen brengt en welk effect dat heeft op de hele familie.
Welke gevolgen de bezetting, toen nog niet zo lang, en de onderdrukking, de regels, de avondklok, de uitsluiting, de vernederingen en het ondergaan om te overleven met zich meebrengen. Aan de ene kant joden die pas uit de oorlog kwamen en velen van hen de holocaust overleefd en tal van geliefden en familie verloren. Wat moesten zij met al die wraakgevoelens? Dat wordt wel duidelijk in het boek.
Aan de andere kant de Palestijnen die hun land dat ze al zo lang kennen, steeds kleiner zien worden. Ook daar ontstaan wraakgevoelens en verzet.
Tussen dat alles door overleeft het gezin zo goed en zo kwaad mogelijk. Ichmad, zo heet de zoon, is hoogbegaafd en heeft het geluk gehad een goede leraar te hebben die hem ’s avonds, na zijn zware werk, verder les geeft. Ichmad raakt zo zelfs in een Israëlische universiteit. Daar past hij toe wat zijn vader hem leerde: probeer de ander te begrijpen. En dat deed hij. Zo komen hij en zijn Joodse docent tot een dialoog en later een samenwerking en vriendschap die tot hun oude dag duurt.
Natuurlijk zijn er nog andere gebeurtenissen en personages die belangrijk zijn, aan beide kanten van het verhaal. Het toont, hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, dat het met dialoog mogelijk is wraaklust op te lossen. Vergeten hoeft niet.
Ik hoop dat dialoog mogelijk is tussen de personen die echt over grote delen van de wereld controle hebben, al weet ik dat dat ijdele hoop is.
Ik schreef ook nog iets op Azertyfactor. Het is een tekst die ik voor wedstrijd schreef, een ultra kort verhaal. Ik sloeg het verhaal op onder de map ‘Niet gewonnen wedstrijden’ 😉
Heeft niets met het boek te maken.
Op reis naar Ithaka 