Plezanterietjes en andere ietjes

Ontdekking of herontdekking?

Ik heb gisteren een heel mooi filmpje gevonden waarin mantinades gezongen worden van Erotokritos. Ontroerend wel. Een vader en zijn dochter. Het was zo mooi dat ik de tekst ben gaan opzoeken en nu ken ik bijna het refrein uit mijn hoofd. Overigens was ik al wat in de ban van Erotokritos. Ik vat het niet en toch wel. Het uitleggen wat het is, is een opgave die ik liever aan de echte Kretenzers overlaat. Ooit heb ik er iets over gelezen, in het kader van een Griekse les toen ik nog in Hasselt woonde. Als ik me goed herinner was het bij de voorbereiding van een spreekbeurt. Toen heb ik wijselijk toch voor iets anders gekozen, iets over muziek en tekstschrijven, … ik  spaar U … voor nu 😉

Wel ben ik nu weer helemaal in de ban van de Erotokritos. Wat ik vond citeer ik hier. Het komt van muziekweb.nl. (een CD). De link geef ik erna mee.

“Erotokritos is het beroemdste en belangrijkste liefdesgedicht uit het moderne Griekenland. Het gedicht, gemaakt in Kreta in het begin van de 17de eeuw, inspireert al eeuwenlang vele kunstenaars: via literatuur, muziek, schilderijen en theaterstukken wordt het verhaal uitgebeeld van de jongeman Erotokritos, die verliefd wordt op Aretousa. Zijn liefde wordt door haar beantwoord. Heracles, de koning van Athene en Aretousa’s vader, weigert echter Aretousa te laten huwen met Erotokritos en deze wordt gedwongen in ballingschap te gaan. Als Aretousa weigert te trouwen met de heerser van Byzantium, stopt haar vader haar in de gevangenis. Na allerlei avonturen en beproevingen komen de geliefden uiteindelijk weer bij elkaar, trouwen en leven nog lang en gelukkig. Op zich een vrij clichématig verhaal zou je denken, maar dit gedicht is een literair hoogstandje vol symbolische diepgang. Op dit album klinken vier muzikale interpretaties van dit verhaal, gecomponeerd door vier Griekse componisten: Giorgos Koumentakis, Loudovikos ton Anogion, Nikos Xydakis en Psarantonis. Alle werken ademen de Griekse geest: Griekse volksinstrumenten en Griekse zang, door sommige componisten aangevuld met klassieke instrumenten als de piano, fluit en strijkersDe versie van Giorgos Koumentakis is nog het ‘modernst’: zijn virtuoze werk The Microcosm Who Listened wordt uitgevoerd op een klavecimbel. Over het algemeen overheerst echter de romantische sfeer, geheel in de sfeer van het middeleeuws liefdesverhaal. (SvdP)”

https://www.muziekweb.nl/Link/KCX1537/Erotokritos.

Die CD wil ik wel vinden. Het boek heb ik inmiddels gevonden en besteld. Hoe graag ik het ook lokaal wilde bestellen of kopen, mijn ongeduld heeft me naar bol.com geleid en nu … wacht ik. Waarschijnlijk moet het door bol zelf in Griekenland besteld worden.

Het doet me trouwens aan iets dat ik meemaakte, denken. In de zomer van 2014, ik was in Kreta, reed ik van Amoudara (bij Heraklion) naar Chora Sfakion. Met tussenstops, ook in Anogeia. Omdat ik weet dat Vasilis Skoulas daar woont en er een groot domein heeft (sport, feestzaal, café, …) ging ik er langs. Als het u interesseert, kan u  hier wat over hem vinden.

Vasilis Skoulas leerde ik het jaar ervoor kennen bij een concert, ook in Anogeia waarbij Michalis Tzouganakis naast anderen optrad en samen met hem zong. Daar werden de nodige foto’s van gemaakt, ook eentje van Michalis en de heer Skoulas himself.

Mr. Skoulas trad die winter op in Brussel samen met twee andere Griekse artiesten (Melina Kana en Pantelis Thalassinos).  Achteraf raakten we – rara – backstage. De foto van die zomer had ik mooi over een houten kader laten trekken en zo aan hem gegeven.

Terug naar het verhaal van de zomer van 2014.

Tijdens die tussenstop in Anogeia, ontmoette ik Vasilis Skoulas. Na veel rondvragen, niet toevallig. Het zou spijtig zijn om tijdens mijn tussenstop hem niét ontmoet te hebben, als hij daar had kùnnen zijn. Ik vertelde van die foto die ik die winter gegeven had en hij nam me mee in dat café en toonde de foto die tussen andere foto’s tegen de muur hing. Ik was nogal onder índruk. Mijnheer Skoulas had het gewóón druk. Maar er kon wel een foto af, een frappè én een CD … Erotokrito!

Nu ben ik heel nieuwsgierig naar het boek. Hopelijk ontvang ik het en kan ik weer veel dichterlijke verzen in het ‘Grieks’ lezen en vooral veel leren. Het is namelijk – volgens de beschrijving – in het Kretenzisch geschreven. Joepie!

 

Tussen de grens en verder gebeurt soms wel wat …

Afgelopen weken vond ik nogal rommelig. Ik heb zoveel geslapen overdag … ’s nachts lukt sowieso niet goed. Dat vind ik niet zo erg wegens gewoonte. Zelfs van monoloogjes word ik rustig. Ik lag vooral met mezelf overhoop, tussen kunnen en willen, tussen springen en voorzichtig instappen, tussen grenzen en niet-grenzen … Heel vervelend.

Het was spannend die eerste maandag van juni, met het wachten op de uitslag van die hersenscan. Nu ja, de scan zelf was vrijdag ervoor (de brugdag tussen O.L.-Hemelvaart en het weekend). Het resultaat hoorde ik bij de oncoloog op die maandag dat ik ook immuuntherapie had. De scan was goed overigens. Ik héb hersens, nog steeds, de uitzaaiingen zijn aan het weggaan.

Het hield me in wel gedachten bezig. Nu kan ik wel in mijn eigen dossier gaan kijken. Maar dat wilde ik dat weekend niet weten. Zeker niet bij het Lentefeest van L.

Raar, ik zou vroeger denken dat iemand die te horen kreeg dat er een uitzaaiing in de hersenen is, zich wel heel slecht moet voelen, want doorgaans betekent het niet veel goeds. Ik voelde het niet eens, op wat veel migraines na, maar dat ben ik gewoon.

Toch heb ik ook al andere verhalen gehoord en dat geeft weer hoop en goesting om ervoor te gaan. Beweren dat het enkel aan vechten en positief zijn ligt, durf ik niet, maar het helpt, ook om de slechte dagen door te komen. Geloof me, die zijn er nog. Zelfs rusten is vechten, want ikzelf ben onderhand wel moe gerust.

Die zondag van het Lentefeest bijvoorbeeld was een prachtige dag, toch speelde de hitte me parten ook al kom ik niet in de zon. Gelukkig is er dafalgan, dat ik neem in bi,j wat ik noem, een noodgeval. In andere gevallen is een koele plaats en een bed of zetel een ander redmiddel en een gedwongen rustplaats.

Of de grenzen overgaan, dingen doen en het gaat goed, blijven verder doen, op dreef geraken, niet voelen dat de grens al voorbij is … tot de dag erna! Dat in het oog houden en respecteren is ook vechten. Het is daardoor waarschijnlijk dat het voor anderen zo moeilijk is om in te schatten hoe het nu met mij of eender welke andere chronisch zieke gaat, want u ziet me meestal ‘goed’ en ‘bijna weer gezond’. Verbaast u zich dus aub niet als ik plots weg ben, ga zitten, begin te zweten … Het is zeker uw fout niet.

De Mie-time bestaat tegenwoordig uit opruimen en samen zetten. Binnenkort zal er wel een bericht verschijnen van mij op FB wie dit of dat wil hebben. Er zit verbazend veel plastic bij (vooral zakken). Het gebeurt me nog zelden dat ik zonder herbruikbare zak op pad ga, ook als ik -nu nog zeer zelden – ga shoppen (kledij, schoenen, andere niet-dagdagelijkse dingen) Soms gebeurt het nog en dan kies ik lui de makkelijke kant en neem er een plastic zakje bij. Die zakjes (overheen jàren overigens) heb ik dus nog. Bovenop een hele hoop herbruikbare zakken. Maar die houd ik. Ze zijn heel handig als verhuismateriaal. Zelfs als ik niet verhuis. Spullen waar ik vanaf wil ‘verhuizen’ in zulke zakken tot ze een bestemming hebben. Houd het in het oog 😉.

verpakkingen

 

Nog een grens die me weer even door elkaar schudde… Op donderdagavond, zes juni, ben ik naar een infoavond geweest van de organisatie Atlas, Integratie en inburgering Antwerpen, over zomerbuddy’s. Die worden gezocht in het kader van oefenen van het Nederlands voor anderstaligen die nog niet zo lang Nederlands spreken/schrijven. Het gaat dan vooral over gesproken taal. Het is de bedoeling om met iemand een activiteit te doen terwijl er Nederlands gesproken wordt.

Zo doet de persoon in kwestie ervaring op in spontaan Nederlands spreken. Het was heel interessant, boeiend, grappig soms. We deden daar zelf de ervaring op hoe het is om aangesproken te worden in een taal die (mij) totaal onbekend is … het Chinees. Tijdens de  vorming voelde ik mijn hoofd spannen, en ja hoor, daar was ie weer meneer Migraine. Het flitste zelfs in mijn linkeroog. Toch maar weer een dafalgan genomen en dan heeft diezelfde meneer toch maar besloten om rustig te worden. Vrijdag was ik weer bijna de ‘oude’. Die dag was ik wel veel in het ziekenhuis vanwege consultatie bij de dokter fysische geneeskunde en revalidatie. Dat loopt intussen goed.

Ik ben toch blij dat ik wél naar die vorming geweest ben. Zomerbuddy, dat is iets voor mij, lijkt me. Hopelijk ook voor de persoon die mij toegewezen wordt. Eén van de eerste dagen van juli is de matching sessie. Dat vind ik ook goed, want zo kan iedereen aanvoelen of het klikt of net helemaal niet met een persoon. Dat is belangrijk om te willen/durven spreken en samen een activiteit te doen.

Er volgt nog wel wat geschrijf/gekribbel van mij. De maand juni is precies interessanter dan ik zou eerst denken nu ik aan het schrijven ben 😊.

Vandaag is er bougatsa …

Wees gezond! Doe gezond! En als je zondigt, geniet er dan van zonder schuldgevoel 😉

Laat me niet lachen …

11 mei 2019

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets gepost heb. Ik kan er niet omheen, ik heb grenzen. Het hoeft niet eens altijd in direct verband te staan met het monster. Soms is het een druppel die in een te kleine volle emmer valt. Om die en geen enkele andere reden heb ik het zo’n beetje laten hangen. (doe me een plezier aub en antwoord niet met clichés, ik ken ze al allemaal). Beetje bitter, niet?

Laat me dat nu nog eens proberen (24 mei 2019 😊)

Hoe klein ook, ik word me steeds meer bewust van mijn eigen blijheden. De vanzelfsprekendheden worden minder en blijven redelijk goed weg. Ik vind dat positief, hoewel soms vermoeiend als je teveel over alles gaat nadenken, maar zelfs dat is een leerproces.

Waarover ben ik zoal blij?

Ik had eindelijk de knoop doorgehakt en ben naar een psycholoog geweest. Het was één sessie en dat was blijkbaar – weliswaar voorlopig – al voldoende om verder te gaan. Soms heb ik een trigger nodig helemaal buiten mijn belevingswereld om. In dit geval een psycholoog. Het is al even geleden, ergens in april, maar het is een genietbaar ding des levens geweest. Toch een beetje weer op spoor.

Even kijken, wat nog? …

Ja! In een blaadje van mijn mutualiteit zag ik toffe interessante aanbiedingen van cursussen. Het is er snel bij zijn om je in te schrijven, merkte ik want ik kreeg bijna onmiddellijk een bericht dat de cursussen waarop ik me inschreef volzet zijn. Gelukkig was er een wachtlijst en kan ik toch nog meedoen aan één van de twee. Die cursus ‘Creatief dagboek – ont-moet je zelf in woord en beeld’ is drie weken geleden van start gegaan. Het gaat er heel rustig aan toe, laagdrempelig van aanpak, met een goede begeleidster. De cursus is bedoeld voor chronisch zieke mensen. Wat een verhalen mensen kunnen hebben, toch … Het gebeurt me heel zelden dat ik in een groep zo maar mijn mond opendoe, zelfs niet in een groep die ik al jarenlang ken. Dat zal wel grotendeels te maken hebben met die hoog-sensitiviteit. Het gonst nogal snel in mijn hoofd, vooral bij auditieve overprikkeling. Die had ik wel gehad, want ik was met de tram gegaan. Die dag tijdens de pauze hoorde ik dat de lijn die ik nam, wel een van de drukste was. Het gonsde daar van de scholieren die op uitstap waren. De volgende keren nam/neem ik dus een andere lijn, weliswaar met overstappen, maar dan kom ik nog eens ergens.

Er worden op een ludieke manier dingen uit je gehaald die je dan zelf vorm kan geven in een schrift. Alle materiaal is aanwezig. Je kan zowel woorden, kleuren, vormen, welke materialen ook … gebruiken. Voor elke opdracht kies je of je die uitvoert of niet. Of je erover vertelt of niet. Het maakt wel wat los in een mens. Ook al voel ik me soms wat tegengehouden door mijn onhandigheid, desalniettemin vind ik het boeiend, vooral de gedachtegang die in me opkomt. Iedereen is ook heel stil tijdens het ‘werken’ aan zijn/haar dagboek. Elke les heeft een thema (tot nu toe, lichaam, zintuigen, natuur). Meer zeg ik er niet van. Wie interesse heeft, pm me dan.

Ik kan er ook nog thuis verder mee aan de slag als ik wil, het is geen verplichting. Als het onaf voelt, werk ik er thuis nog aan, anders laat ik het rusten … ogenschijnlijk toch. (foto: eerste opdracht, állereerste opdracht!)

creatief dagboek

Die dag, de zevende mei, zijn er nóg toffe dingen gebeurd. Behalve onderweg met de tram terug naar huis (overvol maar ik had een zitje) was het een toffe namiddag en avond.

Met M. en haar dochter M. (oh ik herinner me dat verhaal van de vijf M’s dat ik nog zou vertellen) had ik hier afgesproken voor onze tocht naar Rotterdam. Daar gingen we naar een concert van V. Leandros, maar wij gingen natuurlijk voor Georges Dalaras. Ik kan me mijn ‘Griekse’ tijd bijna niet meer herinneren zonder die muziek.

M. en M. kwamen van Limburg, nog een beetje verder dan Hasselt en moesten dus wel al een stukje rijden. Dat vraagt voor koffie en wat ‘brandstof’ voor onderweg, koffiekoeken! Ik was al lang blij dat ik zelf niet moet rijden, na die ochtend creatief zijn met het dagboek. In Rotterdam aangekomen, zochten en vonden en we eerst een Grieks zaakje dat M. opspoorde op internet. Makkelijk dichtbij de zaal waar we later naar het concert zouden gaan. Dat restaurant was in de Markthal in Rotterdam. Heel gezellig. Keuze uit verschillende dingen en we gingen voor een grote schotel mezedes. We hebben zeker voldoende tijd.

Over het concert zelf kan ik ook nog wel wat kwijt, maar dat moet je gewoon zien, horen, voelen, erbij zijn, gepassioneerd zijn door die muziek … dat is bij mij al zo lang, die passie voor die muziek, dat het ‘gewoon’ ingebakken is, zoals een vanzelfsprekendheid die je niet élke dag meemaakt, toch heel fijn is als die nog eens op je pad langskomt. Ik voelde me weer een beetje meer mezelf. En dan die ontmoetingen achteraf, met verschillende muzikanten en met G. Dalaras himself! Herinneringen aan de eerste keer dat ik hem ontmoette kwamen naar boven.

Het is waar, als je even de ‘wil’ loslaat, het nadenken over de dingen (wat als? wat als? wat als? aargh) , neemt je onderbewuste het over en doe je de tofste dingen …

concert Dalaras

… soms zelfs op de meest onverwachte momenten. Door G. Dalaras heb ik veel mensen in het buitenland leren kennen, vaak vanachter mijn pc of laptop. Ook heel wat andere Griekse muziek en artiesten heb zo leren kennen. Er bestaat een website waarbij een forum hoort. Dat was voor mij de ontmoetingsplaats voor gelijkgezinden wat die muziek betreft! De hele site staat bomvol informatie, vertalingen van liedjes, verhalen over die liedjes, de teksten, de componisten, …. Die mensen die ik leerde kennen wonen in alle uithoeken en rondingen van de wereld. Ik ken er vooral uit Nederland, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, België ook, Duitsland maar ook Schotland en verder weg, buiten Europa, Argentinië, Californië, Canada, Rusland, Australië, … soms heb ik contact met hen, zij het dan het vaakst online, tegenwoordig Messenger, Facebook, … zo raakte ik vorige week aan de praat met mensen en ze nodigden me pardoes uit , voor dat weekend …. In Schotland ! Doen of doen? Dat was de hamvraag. Raad eens wat het antwoord was? Ik heb teveel gezien en gedaan op korte tijd, vooral zonder spijt. Het ging snel, maar toch heb ik het me niet beklaagd, ben die mensen gewoon gevolgd en heb de controle los gelaten … dwz in mijn geval, zeker wanneer ik aan het (mini)reizen ben, zoveel mogelijk neerschrijven en foto’s maken en wat nog allemaal om zéker alles vast te houden. Dát heb ik kunnen loslaten … Het gevoel van vrijheid overheerste en een gezonde nieuwe interesse in een land dat ik van haar noch pluim ken. Er is wél ontzettend veel groen, woeste natuur, zee, ZEE, rotsen, geschiedenis, ik vermoed ook fijne leesbare literatuur enz. Thank you, na elke busrit, mooi je beurt afwachten voor je opstapt, deuren van huizen die blijven openstaan, gewoon zo’n groot vertrouwen … Zover ik kon opmaken, prima openbaar vervoer, als je bedenkt hoe uitgestrekt de natuur er is.

Waar Griekse muziek me al gebracht heeft (Parijs, Londen, Amsterdam, Düsseldorf, Keulen, … en nog brengen kan en er was niet eens een concert 😉.

het hart kan overal kloppen …

Nog zo’n genietbaar ding des levens.

De frozen shoulder wordt ook steeds beter. Dat is zeker noemenswaardig want ondanks mijn vrij ‘stabiele’ toestand waarbij het monster zich rustig houdt en die toestand me toch meer energie moest geven, was de pijn vaak niet te harden en dat heeft me enkele maanden geleden toch een flinke opdoffer gegeven. De beterschap is te danken aan de goede therapie van de kiné en de ergo in het ziekenhuis. Niet dat ik zo tuk ben op zoveel bezoekjes aan het ziekenhuis, maar ik voel het elke dag beter worden, dat is wel een bezoekje of twee drie per week waard. Overigens ga ik met de fiets en fiets ik in weerkeren meestal in een ommetje. En als het al eens meer pijn doet, forceer ik het lekker niet. Dat was alleen nog maar een keer, enkele dagen geleden, waarschijnlijk mezelf Schots en scheef gezeten in het vliegtuig en in de luchthaven de dag ervoor. Stilzitten is nefast.

Op 1 mei, ging ik babysitten bij L. en R. Mijn zus (hun ‘bomma’) was daar ook. Hoe mooi, zo twee meisjes bezig te zien, twee zusjes en toch zo verschillend in aanpak van de dingen, ook al doen ze veel hetzelfde op zo’n vrije dag … bv. een ‘tekening’ maken … L. bekijkt het eerst eens goed, ik vermoed dat ze bedenkt wat ze kan doen en hoeveel plaats ze heeft op haar – dan nog witte – blad. R. begint er gewoon aan, vol verwondering welke kleuren er ontstaan als ze, met haar vingers natuurlijk, twee of meer kleuren verf door elkaar veegt.

De fantasie die je in hun gesprekken hoort wanneer ze samen spelen… Ik geef een grappig incident mee… Ik had een boek bij om voor te lezen, maar L. leest al heel goed zelf en begon er dus in te lezen. De titel van mijn boek ‘Laat me niet lachen’. Er staat een ‘serieus’ verhaal in over een krokodil die je verbiedt om te lachen, vol grappige zinnen en prenten natuurlijk. Het boek heeft ook nog andere verhalen van dingen die je niet mag doen (niezen, dansen) maar je mag voornamelijk niét lachen! L. deed zo haar best maar ze bleef (glim)lachen. Later in de namiddag las ze het voor aan haar zusje. Die avond nog voeg ik haar of ze het helemaal had kunnen uitlezen (ze zit in het eerste leerjaar en wil al veel zelf lezen). Haar antwoord: “Ja, maar ik ben wel drie keer opnieuw moeten beginnen want we moesten de hele tijd lachen !! “ 😊

laat-me-niet-lachen.jpg

Geen chronologische volgorde, mijn kleine verhalen, hopelijk wél genietbaar om te lezen.

Nog iets? Ja, ik heb een nieuw kapsel. Dat werd nog eens tijd, die tijd van het jaar zeker …

P1150400kopie

 

Monsterloze bezigheden. Weekend met Kunst.

Vrijdagavond ben ik naar een concert geweest van de zusjes Maria en Elina Markatatou. Dat was in het kader van hun studies, een research project over mandoline muziek.

Heerlijke muziek was dat, een mooi orkest, met een cellospeelster, twee violistes, twee gitaristen en de twee meisjes spelen mandoline en natuurlijk de zanger en zangeres. Hun webiste: www.markatatou.com. Hun Facebookpagina is https://www.facebook.com/maria.markatatou.14?eid=ARBKwimWumUM5SbOEt6Tn2XDF8wo-VF3zRwSTEx12GPhXs0sY4Fqc4ONYXrhiYAYUuQWwOSPBoEmESIo

Daar vindt u veel informatie over het project en andere zaken waarmee zij bezig zijn, beter dan ik het kan vertellen.  De naam van dit project ‘The four traditions of mandolin in Greece’ verwijst naar de verschillende plaatsen met hun tradities en de mandolinemuziek die daaruit voortgevloeid is. Ik probeer hier even te vertalen wat in het Engels op de welkomstfolder staat.

De mandoline, een muziekinstrument dat de lokale muziektraditie uitdrukt, verschijnt in Griekenland aan het einde van de negentiende eeuw en is verbonden met vier verschillende tradities. Deze van Klein-Azië, Athene, de Ionische eilanden en van Kreta (de zusjes zijn van Kreta). Door de geografische ligging vormt Griekenland een cultureel kruispunt.

Meer door het feit dat Griekenland door verschillende overheersers werd gedomineerd (Italië, Frankrijk, Engeland, het Ottomaanse rijk, Duitsland) voor meer dan vier eeuwen, dreef het naar een tweezijdig osmose. Daardoor kan de diversiteit van die invloeden en het samenvoegen van al deze verschillende culturen ook gezien worden in de muziek.

Als resultaat heeft het repertoire van de mandoline verschillende kenmerken, getekend door verschillende muzikale tradities: enerzijds een indrukwekkende variatie in ritme, harmonie, komende van muzikale stijlen van Oost- en West-Europa, zowel als verschillende elementen die geleend werden van andere tradities.

Dit project doelt op het vastleggen van de vier tradities van de mandoline in Griekenland. Het doel van dit project is het repertoire ontdekken, documenteren en vastleggen (opnemen); om naar geschiedkundige gebeurtenissen te kijken die invloed hadden op de mandolinemuziek; om een uitgebreide en heldere beschrijving van deze uitgebreide tradities te voorzien.

Er was een vertelster, Nina Basdras, die bij elke traditie die werd voorgesteld een omschrijving gaf, wat de muziek uitdrukte, de streek waaruit dit kwam en de namen van de componisten. Ik moet zeggen dat ik nog wat bijgeleerd heb. Alleen Chadzidakis kende ik.

Ik heb er enorm van genoten. Ook al wonen deze mensen in België, ze hebben hun vaderland toch nog in hun hart en ziel. Het lijkt een collectief geheugen dat niet weg te wissen valt. Je kan ze zo steken in een decor van de jaren ’20. Voorheen heb ik ze nog één keer gezien op het feest van Kappa, in Aartselaar. Op hun website kan je meer vinden over hun project.

Wat ik zo mooi vond (óók zo mooi), is de fijne samenwerking tussen enkele verschillende nationaliteiten die zich samen inzetten voor dit toch wel Griekse project.

Achteraf was er een ontmoeting met alle muzikanten. Heel verfrissend, zo’n enthousiaste jonge mensen te mogen ontmoeten. Ik hoop van harte dat we hier meer van horen. Dit talent mag toch niet verloren gaan. Ook hoop ik dat ze hun doctoraat kunnen halen.

Hun docent, mevrouw Gerda Abts had ook nog veel over hen verteld. Ze zijn naar hier gekomen om muziek te studeren, ze werken hier ook om in hun levensonderhoud te voorzien. Ik heb een van hen al wel eens gezien in Het Griekse Huis. Vraag niet wie want ze zijn elkaars spiegelbeeld. Ze botsen, zoals waarschijnlijk veel muzikanten en kunstenaars, tegen obstakels, vooral financiële, bv. een cd maken (opnemen, bewerken, branden) kost veel geld en hun muziek is echt van die aard dat het goed zou verkopen. Ik hoop alleszins hen snel weer te zien. Kijk naar hun website, daar staat veel meer in dan ik kan vertellen (maar de schreef ik al). Mij hebben ze in elk geval begeesterd. Heel blij dat de lijst Griekse muzikanten, die ik graag hoor, langer wordt door hen.

En nu ik toch bezig ben, neem ook eens een kijkje op deze site, de docente van de mandolinespeelsters, behoorlijk indrukwekkend! http://www.gevoeligesnaar.be/text/NEDhome.html

Gisteren waren Margriet en Maike hier op bezoek. Het is heel fijn geweest. Ik ben blij dat ze hier geraakt zijn, want het was echt wel flink aan het regenen. En dat heeft nog lang geduurd. Wandelen in het park hebben we niet gedaan, noch hier in de buurt. Het was wel gezellig vond ik. Nu kon ik nog eens bougatsa bakken, een van de weinige dingen die ik een beetje kan in de keuken … maar nog niet helemaal volgens de regels van de Griekse bakkunst. Het deeg dat ik gebruikte mag dan wel het label bio dragen, maar ik koop het toch nog kant en klaar. Waarschijnlijk, met mijn keukenprinseservaringen, is dat de beste optie 😉. De rest is helemaal volgens het recept uit een authentiek Grieks kookboek (dat ik niet uitleen).

We zijn daarna bij Morfo gaan eten. Het was wel lekker, speciale gerechten: mezzè, ik zou zeggen mezzè special (wat haar inspiratie haar ingeeft met de ingrediënten die ze in huis heeft),  risotto portobello en scampi kritharakia, elk gerecht heel mooi gepresenteerd, bijna zonde om op te eten. Dat hebben we toch maar gedaan en het was heel lekker. Morfo en Maike kennen elkaar, min of meer. Ze hebben in dezelfde periode op dezelfde school gezeten in Genk. Beiden kunstenaars, goed te zien, ook al zou niet onmiddellijk duidelijk zijn in welke kunst. Kunst uit zich ook in andere dingen dan in datgene waarmee ze bezig zijn.

Bij Morfo heb ik elke keer lekker gegeten, lekker eten gehaald. Ik laat het aan u om zelf te ontdekken en te waarderen. https://www.morfo-berchem.be/ En als u hier eens langs gaat, contacteer me. Als ik kan, ga ik graag mee …

Ik ben geen ervaren schrijver over voedsel of eethuisjes of allebei, noch over muziek maar ik deel wel graag mijn ervaringen, zeker als het positieve ervaringen zijn, over authentieke mensen die altijd wel anderen kunnen begeesteren en aanspreken. Gewoon zichzelf zijn en dat tonen.

Een mooi weekend in de Kunst.

(voor de foto’s, ze zijn niet van goede kwaliteit, waarvoor mijn excuses)

 

Het sjaalverhaal.

(omdat het andere verhaal dat ik wilde vertellen, niet goed vordert … komt nog wel én omdat het niet altijd monsterlijk moet zijn zelfs niet bij Halloween).

Met de ‘plotse’ koude van afgelopen weekend haalde ik een van mijn eigen creaties boven, een sjaal! Deze sjaal had eerst een hele andere bestemming. In een nog zeldzame poging om zelf een kledingstuk te maken, had ik op een keer een haakpatronenboekje gekocht. Er stonden echt wel mooie dingen in, voor de winter. Truien, sjalen, mutsen, handschoenen, wanten en … gehaakte kleedjes. Heel mooi, vond ik. Helemaal iets voor mij, ook al ben ik bijna totaal niet modebewust, ik houd toch van een zekere manier van kleden. Meestal houd bij makkelijke kleding, jeans en t-shirt of trui of zo …

Dat kleed dus … het bovenstuk was helemaal zwart, tot net onder taille en van daaruit – de rok – zwart en gekleurd, waarvoor lapjes gehaakt werden die achteraf aan elkaar gezet werden en dan vastgemaakt aan dat bovenstuk. Die rok, daar was ik mee begonnen. Dat deel was ook afgeraakt. De rest … helaas … niet! Excuses te over natuurlijk, hoe gaat dat als je iets niet afmaakt, … geen tijd, aan het werk, teveel niezen (ik nies echt veel) door die wol en de pijnlijke gewrichten van mijn polsen dan, …

Intussen zat ik daar met die rok … de winter werd harder en op een keer vond ik zo maar vanzelf het idee om die als sjaal te gebruiken. Het was niet zo vast dicht gehaakt, zou dus ook niet zo’n verstikkend gevoel geven dat sjaals bij mij wel eens doen en wel warm genoeg.

Ik vind het nog een vrij deftige sjaal.

Ooit had ik een andere sjaal, helaas daar heb ik geen foto meer van, wel een verhaal.

Een hele tijd geleden, ik woonde nog niet in Antwerpen en had ook nog geen verhuisplannen, was ik aan de brei. Een van mijn ‘projecten’ toen was een hele lange sjaal te breien om zo alle kleine restjes wol op te gebruiken. Of was de sjaal er pardoes gekomen door die restjes wol aan elkaar te breien? Dat is me niet meer duidelijk. Wat wel helder was, is dat de sjaal héél lang werd. De wol was op. Hoera, niets moeten weggooien.

Ik denk dat er niet genoeg kleuren zijn in de regenboog om te tonen hoe – waarschijnlijk schreeuwend – kleurrijk die sjaal was. Ik had hem in de winter altijd aan, op de fiets of te voet. Dat was lekker warm. Alleen … ik zag er waarschijnlijk ook niet uit. Dit is wat ik ermee meemaakte:

Het gebeurde tijdens de winter solden-tijd toen ik nog in Hasselt woonde. Ik houd helemaal niet zo van dat slenteren dat shoppen met zich meebrengt, maar op een keer is het wel nodig en dan is de solden wel een handige tijd om te gaan shoppen (oeps een Engels woord).

Zoals op vele plaatsen hadden vele winkels bewakingsagenten tijdens die drukke dagen. Het was in de Hema. Ik had al het een en ander gekocht en dus enkele zakjes bij (tegenwoordig neem ik zoveel mogelijk herbruikbare zakken mee àls ik al ga shoppen (shoppen zie ik hier als ‘op kledings- en aanverwantenjacht in tegenstelling tot winkelen, wat ik meermaals per week doe, brood, fruit, … enzo).

Raar ingepakt tegen de kou, mijn handtas schuin rond mij hangen, over mijn halfopen jas, want winkel in was het warm, winkel uit weer fris, tasjes in mijn handen én die sjaal slordig rond mijn hals bengelen ging ik de Hema binnen. Soms neem ik al eens iets vast in een winkel, goed bekijken van een product, het etiket lezen, de kleur bekijken, de prijs, … dan zet ik die tasjes even neer. Het waren papieren tasjes,  die als je ze neerzet open staan met de handvatten rechtop. Als je wil kan je er ‘per ongeluk’ iets in laten vallen. Wat ik niét deed! Ook niet expres.

Het duurde niet lang of ik had individuele aandacht van de bewakingsagent. Onrustig word ik ervan als ik bekeken word tijdens het winkelen/shoppen. Deze volgde mij bijna op de voet rij in rij uit. Eén keer heb ik eens geglimlacht naar hem bij wijze van groet en ging mijn zgn. zoektocht verder naar ik-wist-niet-meer-wat. Hij bleef mij achtervolgen. En toen begon het bij mij te kriebelen.  Ik voelde me geplaagd en dan wil ik terug plagen. Dus ging ik rij per rij, op mijn duizendste gemak, mijn tasjes neerzetten, iets vastpakken, bekijken, terug zetten, tot helemaal achter in de winkel. Intussen zo af en toe hardop denkend, ‘zou ik dit nu meenemen of niet?’

Daar, vanachter bij de laatste rij, stond hij, trouw, dat mag ik wel zeggen, (half)rond te kijken, in mijn richting, toen ik dacht hardop, terwijl ik het laatste ding dat ik niet zou kopen weer neerzette, ‘Neen, toch maar niet, hopelijk werd er intussen vooraan in de winkel niets gestolen….’  Kordaat, zoals ik soms wel kan zijn, pakte ik mijn tasjes op, die tasjes waar niets per ongeluk noch expres, was in gevallen en stapte naar buiten. Daar deed ik mijn jas pas weer dicht.

Ik heb het niet gevraagd, zo nieuwsgierig was ik niet, waarom die man me tot achteraan in de winkel volgde. Voor zover ik kon zien was hij toen alleen, er kon vooraan van alles gebeuren. Wel weet ik dat je er niet al te raar mag uitzien als je gaat shoppen. Ik had nog wel zo’n warme kleurrijke unieke sjaal.