Categorie: Andere verhalen

Boekenchallenge 8 – Hoe vermoord ik mijn familie? van Bella Mackie

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er vijftien gelezen, aan het zestiende begonnen.
Niet alles wat ik lees, zet ik in mijn blog. Dat zei ik al. Overigens ben ik nogal eens in twee boeken bezig. Het ene liefst zo verschillend mogelijk van het andere.

Naar het boek dan: Hoe vermoord ik mijn familie van Bella Mackie

Ik had van dit boek al wel gehoord, maar nog niets gelezen van Mackie. Dat boek blijkt haar debuut te zijn. HIER leest u waarover het boek gaat.

Het belooft hilarisch te zijn, zo te lezen op de achterflap. Dus nam ik het uit de bibliotheek mee. Misdaad gemixt met Britse humor, een streling voor mijn oog en lachspier.
Hier bleek een waarde die ik voor mezelf probeer te hanteren duidelijk: ‘verwachtingen hebben, is een voedingsbodem voor teleurstellingen’. Het boek werd naar mijn zin te langdradig. Nochtans is de plot goed al zal het niet origineel zijn nl. wraak nemen op familie die het hoofdpersonage, Grace, in de steek lieten.

Ze schrijft haar memoires in de gevangenis (voor een moord die ze niet heeft gepleegd, dat vond ik genoeg om het boek te lenen uit de bib) en bekent in haar boek de moorden die ze wél pleegde. Ze schrijft er ook bij hoe ze tot het idee komt om haar familie te vermoorden.

Vanuit haar standpunt is het te begrijpen waarom ze die gruwelijke dingen doet. Toch na de tweede moord – ze wil nogal wat gerechtigheid – wordt het wat voorspelbaar.
Wat ze zal vertellen over zichzelf, dat en hoe ze de volgende moord beraamt. Daar wordt te uitgebreid op ingegaan. Het lijkt me dat Mackie iets te enthousiast was met mededelingen over de voorbereiding van de moorden, wat het verrassingseffect op het moment suprême verknoeide.
Ook de al te uitgebreide beschrijving van Grace haar leven en dat van haar familieleden werd op den duur saai.

Ik heb het boek na ongeveer twee derde diagonaal verder gelezen. Iets dat ik zelden doe. Alsook op den duur het einde gaan lezen. De laatste hoofdstukken zijn helaas niet echt in mijn brein gebleven.

Jammer, want ik vond het leuk taalgebruik, op zich vlot te lezen, en in kortere versie zou het echt hilarisch zijn.

Laat het duidelijk zijn, ik houd van fictie in de misdaad, ik ga zelf niet aan het moorden, wie dan ook … 😉

Waarschijnlijk krijg ik mijn challenge niet af al heb ik nog een stapel boeken liggen die me aanstaren. Ongelezen boeken die mijn rek vullen en nog een bib-boek…

foto: Hebban

Schindler’s list trauma

Deze uitdrukking viel me te binnen toen ik naar een aflevering van Kabul keek. De serie speelt/speelde zowel op NPO als op Canvas en VRT Max.

Deze serie draait om de chaotische evacuatie en de val van de Afghaanse hoofdstad in augustus 2021, wanneer de Amerikaanse en NAVO-troepen zich terugtrekken als de taliban de macht overnemen. (Google, beter kon ik het niet uitdrukken)

Het gebeurde bij een scène in de laatste aflevering, wanneer Giovanni, de consul van de Italiaanse ambassade Afghanen in een vliegtuig probeert te krijgen. Daarbij ook een jongen die in de chaos van zijn ouders gescheiden raakte.
Giovanni zelf stapt mee op dat laatste vliegtuig, met die jongen. Hij vraagt zich af – in een gesprek met Joe (een Amerikaanse militair) – wat er van die kinderen, van hun ouders gescheiden, moet komen, alsook van de vluchtelingen die in Italië geraakt zijn. Hij lijkt zo intens radeloos, al heeft hij zoveel mensen wél geholpen. Al heeft hij verschillende keren zijn leven gewaagd. Hij lijkt op dat moment vooral begaan met diegenen – zelfs mét visum – die hij niet heeft kunnen helpen en meenemen. Hoe zwaar voelt dat? Hij moest in die wetenschap weg.

Bij dat beeld dacht ik aan de bekende film. Hoeveel tranen liet die man voor de mensen die hij niet heeft kunnen redden van de dood in de Tweede Wereldoorlog?

Giovanni lijdt aan het Schindler’s list trauma! Een oorlogstrauma! Het gevoel nooit genoeg kunnen doen en de onmacht daarvan. Hij was niet de enige.

Zoals steeds: geïnteresseerden in deze serie, deze materie: Google, ga naar de bieb, kijk tv, …
Foto: HIER

Boekenchallenge 3. Mazzel tov – Margot Vanderstraeten.

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er zeven gelezen, aan een achtste bezig.

Hebban lijkt me nogal ingewikkeld. Desalniettemin lukt het me tot nu mijn gelezen boeken in de challenge 2026 te zetten. Ik blijk – per ongeluk – een tweede challenge boekenplank gecreëerd te hebben. Een beetje verwarrend. De boeken die ik lees, zijn dat  gelukkig meestal niet.

‘Mazzel tov’ van Margot Vanderstraeten. Het boek had me in zijn greep. Om zo een inkijk te kunnen hebben in een joods gezin in Antwerpen. Margot schrijft over de tijd dat ze de kinderen van een joods gezin begeleidde met hun huiswerk gedurende zes jaren. Dat was in de jaren tachtig, negentig van de vorige eeuw.
Er ontstaat een vriendschap die jaren na deze tijd blijft bestaan. De kinderen zijn volwassen, hebben zich verspreid, ook (ver) buiten Antwerpen, krijgen zelf kinderen. Waarschijnlijk zijn ze nu nog bevriend.

Het verschil in de culturen en de wrijvingen die dat met zich meebrengt spatten soms van de bladzijden af, te meer omdat de auteur in die tijd samenwoonde met een Iraanse man, een vluchteling.
Maar al zijn er wrijvingen, ze blijven naar elkaar luisteren. Er ontstaat een mooi respect voor, alsmede een gezonde afstand van elkaar. Vaak ook nieuwsgierigheid naar elkaars manier van leven zonder eigen cultuur te verloochenen.

taalkundig ook nog iets bijgeleerd

Sommige clichés worden – nogal pijnlijk – aan de kaak gesteld. De scène waarbij ze aan het wandelen is met een dochter van het gezin én diens hond, spreekt boekdelen. 

Ze worden bedolven onder de verwijten van een winkelierster in de buurt, omdat de hond tegen de gevel van haar winkel plaste. Jullie soort en wat denken jullie wel en nog veel meer. Ik vroeg me af als het baasje van de hond een hanenkam had en zijn huid vol tatoeages stond, of die winkelierster ook zo gescholden zou hebben.
Het stemt althans tot nadenken over ons eigen denkpatroon. Men hoeft geen sterke racistische gevoelens te hebben om in een cliché te denken. Clichés zijn het vaakst sterker als men niet of onvoldoende geïnformeerd is.

Margot Vanderstraeten schrijft vlot, heel leesbaar. Ik houd wel van haar stijl. Ik zag haar ooit in ‘Alleen Elvis blijft bestaan’, met Thomas Vanderveken. Ze zei iets over de taal van Meulenberg (Houthalen) waar ze school liep. Dat kwam ook in haar boek terug. Verder sprak ze ook heel mooi, niet overdreven zuiver, wel vrijwel foutloos met een nog licht Limburgs accent. Of was dat mijn Limburgse afkomst die dat wilde horen?
Wat niet in haar boek terug kwam, was het woord ‘Goesting’, een woord dat ze – toen – verfoeide. Laat dat nu in mijn top Tien favoriete woorden staan …

De inhoud van het boek en recensies vindt u HIER.

Of wat onwetendheid, onbegrip en/of angst teweegbrengen

Que sera?

De niet gehaalde Hebban uitdaging van vorig jaar deert me niet. De boeken die ik las, heb ik met goesting gelezen.

Intussen komt de energie met beetjes en vlagen terug. Meneerke Griep heeft me geniepig wat afgepakt! Overmoedig of niet, besloot ik toch om een nieuwe lees-uitdaging aan te gaan. Ik heb nu vier boeken op dat plankje staan. Er komen er nog bij want in totaal, zo daag ik mezelf uit, zouden het twintig boeken worden.

De eerste is gehaald! Ik las het boek ‘Hera’ van Jennifer Saint. Nu ja, ik las er vooral vorige jaar in, ik heb het nu uitgelezen.

Van Saint las ik ook al Ariadne en Atalanta; de eerste vond ik de beste. Hera was wat moeilijker te volgen. Het bestrijkt nogal wat jaren, eeuwen waardoor het een beetje aan de oppervlakte blijft hangen. Toch zitten er naar mijn gevoel wel wat ladingen in. De voorstelling van Zeus is een meedogenloze narcist en machtsmisbruiker. Waar zien we dat nog? Het mooiste vond ik wel dat Hera pas innerlijke vrede en rust ervaarde toen ze afdaalde van de Olympus, alle controle en macht overboord gooide en zich ergens tussen de stervelingen bevond.

Ik geef u de link naar dit boek op Hebban. Daar heb ik niet zelf een recensie neergezet. Bij interesse vindt u daar een beschrijving en andere recensies: HERA.  

Voornemens zijn vogels voor de kat geworden. Die maak ik dus niet meer. Van mijn plannen hoort u waarschijnlijk wel wanneer ze in uitvoering zijn of al uitgevoerd.

Que sera, sera.

AMK

Vijgen na Kerstmis

Ge kent dat wel, uw eigen jaaroverzicht. Zal ik het via het alfabet schrijven, zoals ik in een blog las? Of via foto’s zoals ik in een andere blog zag? Nog iets anders? Dat dacht ik zo tussen Kerst en Nieuwjaar samen te vatten.

Toen kwam meneerke Griep op bezoek, zelfs een tweede keer. Hij bleef hangen. Hij pestte en tartte me. Alleen kan meneerke Griep geen warmte verdragen en daar had dit vege lijf een oplossing voor: koorts en ferm optreden: uitzweten! Voilà, die is nu echt weg.

Over de aangelegenheden op wereldvlak en hun ego-leiders heb ik één vraag: ECHT?

Verder ben ik de enkeling die in 2025 wat stilstond. Het bleek wel nodig te zijn. Toch, zonder eureka of aha, is er iets dat me graag overspoelt: ONDERWEG zijn. Zo zijn er nog wel mensen die ik ken, ieder op zijn/haar eigen manier.

Onderweg heb je zo weinig nodig, af en toe uitrusten, wat eten en drinken et voilà! De ballast overboord en plaats voor een zeemeeuw, een koffietje, familiefeestje, een geboorte of twee (van in totaal drie kindjes)…

Ik was aan zee. Ik was in Oostende. Ik was bij familie, bij vrienden. Ik was in Hasselt, in Nijmegen. Ik was ook hier, waar ik vooral veel opruimde.

Vader bezoek ik ook nog elke week (behalve vorige week, wegens meneerke G.).

Schrijven vond ik wel afzonderlijk. Daar zit ik in een wereld die niemand anders wat aangaat. Tot ik het toelaat en post, al hier of daar. Overigens staat de Lapjeskat weer open.

De leesuitdaging is niet gehaald. Ik treur er niet om. Lezen is een andere afzonderlijke manier om even in plaatsen te zijn, waar je anders niet komt.

Hoogtepunt noch dieptepunt. Wat ik wel speciaal vond, was het bezoek aan het huis waar ik in mijn prilste kinderjaren opgroeide. Dat stond te koop. Ik vroeg een bezoek aan en kreeg een rondleiding, ook in vogelvlucht door de eerste negen jaren van mijn leven. Daar schreef ik iets over, waarmee ik mijn laatste blog afsluit. Als een afscheid van een leven dat niet meer is, aanvaarding van wat wel is, en op die kracht weer vooruit. Zie onderaan.

Veel bestaan en laten bestaan, dat lijkt me een hele opgave om een jaar mee te vullen. 

AMK

Huis opnieuw te koop 

Onze geuren definitief weg 
verhard in de aangepaste tuin 

Gekrompen kamers 
Ikzelf al lang gegroeid 

De living vol leven 
de eetkamer vol eters 
de keuken met zicht op 
het tuingebeuren, veel gras 
de schommel, de zandbak en wij 
het hart van ons gezin daar beneden 

De vele volle slaapkamers 
de badkamer met een balkonnetje 
moeder in een warm bad en wat rust 
vader met een scheerkwast en een plakker 
nog even, nog even dan is de bende wakker 

Een vaag beeld van grote broers  
op een zolderkamer in een stapelbed 
een zus tussen kind en bakvis en al zo wijs
het grote bureau, de vijfcijfer-telefoon met snoer
een losse revue van een pop of twee in eigen paleis
de grote zus die al een lief had en mijn kleine slimme broer 

Herinneringen zwaaien naar mij 
Waar bleef je zolang?

Ik zwaai terug 
naar het vijfde kind 
naar dat derde meisje 
naar de buren die nu gluren
en deze die niets meer moeten
naar de kiezels van het zijpaadje 
waarop mijn knie ooit hevig bloedde 

Ik zwaai 
naar toen
het onverharde 
het toen moderne 
alles wat niet meer is 
Ik zwaai nog één keer
naar de geuren van weleer 

AMK

Op dit paadje bloedde mijn knie en smolt mijn vers zomerijsje.

2025 bijna weggeblazen

Net uit de koorts-lappen gewrongen, begeef ik me naar de mails die ik on hold heb gezet. Zo richtte ik me op de antwoorden van organisaties van schrijfwedstrijden waaraan ik in 2025 meedeed:

De tweejaarlijkse Poëziewedstrijd van de stad Oostende.
Ik ben niet bij de gegadigden,  de eerste tien. Die worden vooraf aan de proclamatie verwittigd. Kwestie van de winnaars voor te bereiden en alvast te interviewen. Dat is althans wat ik me herinner van een eerdere proclamatie. Daar was ik ook niet bij de tien eersten, maar was wel bloednerveus…
Wel kreeg ik een uitnodiging om in januari naar de proclamatie te gaan en ik heb die dag alvast vrijgehouden. Vandaar dat ik mijn gedicht hier nog niet neerzet.

Verder deed ik mee aan een wedstrijd van Limnisa (in Griekenland) afgelopen januari. Dat verhaal schrijven was heel fijn. Ik wil het nog eens goed doorlezen en aanpassingen aanbrengen. Het gaat over een Gr… ik ga het nog niet vertellen, al krijg ik – hopelijk constructieve – ideeën bij het lezen van het boek Hera, van Jennifer Saint, om eraan verder te werken. Als ik in januari al bij de winnaars geweest was, wist u het natuurlijk al.

Er zijn nog enkele wedstrijden waaraan ik deelnam. Nu ik er op terugkijk, zijn mijn schrijfsel soms nogal zwaar. Althans, ik denk dat het bij bepaalde mensen als zwaar kan overkomen. Toch vind ik dat iets benoemen, al dan niet in poëtische poging, vooraf gaat aan een positieve draai geven. Misschien mis ik dat vooraf benoemen soms zelfs . Niets is zwart-wit. Zoals dapper zijn bij ziekte noch zielig of plots ‘the wake-up’ call hebben. Ik had het in elk geval geen van allen.
Dat vind je terug in een gedicht dat ik wél zal neerzetten. Een dat ik ook schreef in het kader van de Warmste Week nl. Mystiek ziek. U kent intussen wel allen het thema van dit jaar. Ik kan dit initiatief toejuichen, voor elk thema al blijf ik het jammer vinden dat het zo hard nodig is, terwijl er in arrogante fierheid in het journaal verteld wordt, hoeveel wapens er weer onze normale rechten opsouperen. Dát wringt bij mij.  

Lava in een gesloten vulkaan 

Al jaren in een ander kader van 
vermoeiend goede bedoelingen 
zelf zwijg ik,  ‘k ben al moe genoeg

Andermans ongemak 
wie leeft nu met wie mee?
monddood glimlachen

Dertien-in-een-dozijn clichés 
en wonderbaarlijk nog meer 
‘die van de die heeft dat ook’ 

Pseudosociaal soms zielig 
en toch zo voorbeeldig    op 
verzwegen verzoek sterk dapper 

Zwijgen bij  ‘ge ziet er goed uit’ 
en tussen andere woorden door 
zoals ‘da’s toch goed?’  eenzaam 

Mezelf maar gij ziet dat niet   in 
verlaten schaduw waar ik glimlach
als een actrice,  zonder roem 
 
Opgesloten lava.

Verder deed ik ook mee aan een bundel met mijn nog niet beroemde lapjeskat. Ik laat dat gedicht nog even op privé staan op Azertyfactor. Na de Warmste Week 2025 heropen ik het. Inmiddels heb ik mijn bundel.

Deze bundel: Dichtregels voor onzichtbare zieken is er intussen. Ik zou het eerder gemeld hebben, doch omwille van de plakkende koortslappen bleef het ergens in de mailbox onder de label ‘te doen’ hangen.
U kan hem nog altijd kopen: https://woordentij.weebly.com/ . Eerst op de link klikken en dan even naar beneden scrollen.

Een beetje verbolgenheid heb ik in de kiem kunnen smoren na het lezen van mijn gedicht dat begon met een overbodig woord, dat ik niet zelf neerzette. De organisatie heeft zich verontschuldigd bij mij. Wie de fout wil vinden, zal wel het boek moeten kopen.

Ik vond nog een tweetal gedichten die ik nergens instuurde. Nog niet.
Een zes-woorden-verhaal dat ik instuurde voor het Grote Dictee, wil ik u niet onthouden:

Alleen Roodkapje had een grote mond.

Ik was niet bij de gegadigden, die dan een gratis uitnodiging kregen om ineens aan de finale deel te nemen. Hoe zou dat nu komen? 😊

Aan allen een vrolijke fijne zachte lichtrijke Kerst gewenst en een 2026 vol realiseringen of het verderzetten ervan.

Foto genomen in het Duinenkerkje in Mariakerke/Oostende nog voor de koortslappen


AMK

Nonsens

Dit verhaal gaat over niets en alles
en het leidt nergens heen, is zonder plot
zonder twist noch plotwending en gaat van het 
ene verhaal over een trigger naar een andere gebeurtenis 
die dan weer een herinnering uitlokt waaruit een bedenking
geboren wordt (had ik toch niet beter … ?)
Hopelijk en op zijn minst heeft
het een ietwat humoristische inslag 
en tovert het een glimlach op het gezicht 
van de lezende mens en ontwart het een knoop 
in iemands zwaar gemoed want dan is mijn verhaal 
zonder plot, zonder twist noch cliffhanger fantastisch 
geslaagd (dank u om tot hier te lezen)

AMK

Boekenchallenge – Vertel het de bijen – Diana Gabaldon

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Hoe staat het er tegenwoordig mee? Zestien gelezen, nog negen te gaan.

Het laatste boek dat ik las tot nu is ‘Vertel het de bijen’, van Diana Gabaldon. Dat is het negende boek van ‘Outlander’ of de Reiziger serie. De Nederlandse vertaling werd opgesplitst in twee delen, wat wel handig is, vanwege het aantal bladzijden. Of misschien een commerciële zet? Nu ja, in de bibliotheek staan ze ook…

Wie deze reeks van Gabaldon kent en ook zover geraakt is, zal zeker van haar schrijfstijl houden. De avonturen zijn onwaarschijnlijk en tot de verbeelding sprekend.
Wie zou nu niet graag door ‘de stenen’ verdwijnen in een ander tijdperk en daar allerlei avonturen beleven? Zoals Claire die net uit de Tweede Wereldoorlog met haar man hun tweede huwelijksreis maakt naar Inverness in Schotland en daar door ‘de stenen’ gestuurd wordt naar de achttiende eeuw om allerlei avonturen te beleven gedurende ongeveer drie jaren, om dan net voor de Slag van Culloden naar de twintigste eeuw terug gaan om daar een kind te dragen en te baren van een achttiende-eeuwse Schot. Alles wat eruit volgt, is een aaneenschakeling van avonturen, spanning, mooie beschrijvingen van landschappen, het leven aldaar en toen, een tegenkant van alhier en nu.

Ongeveer de eerste zeven boeken van de reeks las ik dan ook vrij snel uit. De volgende boeken ervaarde ik als wat slepender en moest ik meer moeite doen. In Hebban heb ik over het tweede deel van dat laatste boek mijn indruk geschreven.  

Over het algemeen zou ik deze reeks aanraden. Zeker aan wie Schotland een warm hart toedraagt, van avontuur houdt, van geschiedenis in het verhaal en van de mooie landschappen, de ruwte van de Schotse natuur, de plaats van man en vrouw, van rijk en arm, gerechtigheid, hekserij, …

Verdwijn even in een andere wereld!

AMK

Gered (2) – alleen die bril klopt toch niet echt.

in komkommertijd, al is die tegenwoordig alom rumoerig, vreselijk rumoerig …

Gisteren werd ik terug geslingerd in de tijd waar ik op de Limburgse boerenbuiten naar de kapster ging. Jarenlang had ik er fijne babbels en zo goed als nooit was het druk. Ik zou er een tweedaagse bus- en wandelreis voor over hebben om daar mijn leeftijd het raden naar te geven. Maar op een keer – ergens tijdens de coronaperiode – stopte ze met haar zaak. Met haar kwam het goed en naar ik vermoed nog steeds.

Ik zocht een andere. In een kapsalon met net te veel stoelen, kapsters, kapsones, lawaai en te weinig aandacht voor de klant, waar zonder vragen allerlei behandelingen gedaan werden en dan aangerekend, voelde ik me duidelijk onzichtbaar. Je kon ook online een afspraak maken en je kapster kiezen. De mijne was er zelden of net met iemand anders bezig.
De overmaat van ramp gebeurde toen op een keer een kapster in één knip te veel, echt te veel, lengte inkortte. Ze knipte het model erin en klaar! Mijn rug was het laatste dat ik liet zien. Nooit meer hier!

Een tijdje deed ik het zelf; mijn haar was immers toch heel kort.

Tot ik mijn huidige kapster vond. Via mijn zus die daar ook klant is toen haar kapper stopte, wist ik het adres. Op een dag had ik stoute schoenen aan (ze zijn nu versleten) en belde ik aan tijdens één van mijn stadse omzwervingen. De eerste afspraak was gemaakt.
Ze heeft een éénvrouwszaak en dat maakt het gezellig. Iets wat ze ook in acht neemt zijn Kerst, Pasen, Valentijn, … het salon straalt telkens weer. De koffie is lekker, de babbels tof al ben ik niet zo’n grote babbelaar. En ik zie er weer een beetje uit. De vorige keer knipte ze er weer wat model in en dat was zonder een millimeter te veel. Een kapster naar mijn hart en hoofd.

Ik ben gered! 🙂

AMK

Alleen die bril klopt toch niet echt, toch?