Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er vijftien gelezen, aan het zestiende begonnen.
Niet alles wat ik lees, zet ik in mijn blog. Dat zei ik al. Overigens ben ik nogal eens in twee boeken bezig. Het ene liefst zo verschillend mogelijk van het andere.
Naar het boek dan: Hoe vermoord ik mijn familie van Bella Mackie
Ik had van dit boek al wel gehoord, maar nog niets gelezen van Mackie. Dat boek blijkt haar debuut te zijn. HIER leest u waarover het boek gaat.
Het belooft hilarisch te zijn, zo te lezen op de achterflap. Dus nam ik het uit de bibliotheek mee. Misdaad gemixt met Britse humor, een streling voor mijn oog en lachspier.
Hier bleek een waarde die ik voor mezelf probeer te hanteren duidelijk: ‘verwachtingen hebben, is een voedingsbodem voor teleurstellingen’. Het boek werd naar mijn zin te langdradig. Nochtans is de plot goed al zal het niet origineel zijn nl. wraak nemen op familie die het hoofdpersonage, Grace, in de steek lieten.
Ze schrijft haar memoires in de gevangenis (voor een moord die ze niet heeft gepleegd, dat vond ik genoeg om het boek te lenen uit de bib) en bekent in haar boek de moorden die ze wél pleegde. Ze schrijft er ook bij hoe ze tot het idee komt om haar familie te vermoorden.
Vanuit haar standpunt is het te begrijpen waarom ze die gruwelijke dingen doet. Toch na de tweede moord – ze wil nogal wat gerechtigheid – wordt het wat voorspelbaar.
Wat ze zal vertellen over zichzelf, dat en hoe ze de volgende moord beraamt. Daar wordt te uitgebreid op ingegaan. Het lijkt me dat Mackie iets te enthousiast was met mededelingen over de voorbereiding van de moorden, wat het verrassingseffect op het moment suprême verknoeide.
Ook de al te uitgebreide beschrijving van Grace haar leven en dat van haar familieleden werd op den duur saai.
Ik heb het boek na ongeveer twee derde diagonaal verder gelezen. Iets dat ik zelden doe. Alsook op den duur het einde gaan lezen. De laatste hoofdstukken zijn helaas niet echt in mijn brein gebleven.
Jammer, want ik vond het leuk taalgebruik, op zich vlot te lezen, en in kortere versie zou het echt hilarisch zijn.
Laat het duidelijk zijn, ik houd van fictie in de misdaad, ik ga zelf niet aan het moorden, wie dan ook … 😉
Waarschijnlijk krijg ik mijn challenge niet af al heb ik nog een stapel boeken liggen die me aanstaren. Ongelezen boeken die mijn rek vullen en nog een bib-boek…
foto: Hebban
