Heel vers is november niet meer, bijna in de helft. En vergeten doen we niet. De oorlogen dichtbij en veraf en tussenin helpen ons herinneren. Helaas.
Daarover ga ik het niet hebben. Noch over een Boekenchallenge. Misschien later.
Wel over oud. Wat is dat eigenlijk? Oud? Ik was erover aan het mijmeren in de tram gisteren. Zonder pen en papier; waar zat ik met mijn gedachten, gelukkig wel notities op mijn smartphone.
Oud als mijn oma, die me de derde keer begroette op een zondagnamiddag. Ik was nog zo jong.
Oud als mijn ouders die alles wisten. Ik geloofde alles.
Oud als de oudere broers en zussen die veel mochten en kenden. Ooit ben ik zo groot!
Oud als alleen wonen, rijbewijs, zelfstandig, werken, te lang uitgaan. Je bent maar één keer jong.
Oud als de bewoners van het wzc die roepen om hulp aan een overwerkt team. Zo oud ben ik nog niet.
Oud als vader die alles vraagt en weinig onthoudt. “We blijven bij je pa” en houden zijn hand vast.
Oud in de ogen van een jongvolwassene. Puber!... 😉
Oud als ikzelf met mijn kort kopje en enkel geen grijs. Of wat dacht je?
Al mijmerend zweefde mijn halte voorbij en ik gooide mijn plannen om. Een fikse wandeling aan de Schelde. Flexibel en ongehaast.
Ps. novemberverzen op Azertyfactor. Er staan nog andere mooie, de tip van 4 november bijvoorbeeld (niet van mij).
