Waakzaam

Dertien jaar al …

Soms is het nog zo niet te geloven

Is er iets dat ik niet gedacht heb?

Is er iets dat ik niet gemist heb?

Is er iets dat ik niet gevoeld heb?

 

Sinds die dag …

Is er wel of niet iets veranderd?

Missen blijft.

Contact blijft.

Meer in gesloten dagen,

Ik ontken ze niet, die dagen.

Het is alleen minder scherp

Het is alleen minder voortdurend op de voorgrond

Het is alleen minder scherp en voortdurend op de voorgrond en wél waakzaam.

 

Ja, misschien is dát anders … waakzaam.

Alsof je die vogel bent aan het raam

(uit het Griekse liedje)

Die hier en daar mee vliegt

 

Die ’s avonds nog eens komt kijken

En me dan weer goedenacht laat zeggen.

 

“Word en blijf jezelf!”

Gedichtentrilogie – 3

Het gedichtje van dat lichtje (gedichtendag 2019)

Het gedichtje van dat lichtje

dat het nog mag, schijn van de Maan

is weer een ander nieuw berichtje

er zijn nog woorden, ’t is niet gedaan

in het donker daar dat stipje

in het grijs, grote straal

al eens turkoois en zonneschijn

energie met mij aan de haal

van dal tot top en weer naar af

is nù wel heel bekend

zolang de woorden blijven komen

alleen de pen moe, hoe die zo rent

daar dat monster in mijn lijf

heeft er al wel genoeg van gezien

ik zeg ADIEU, tot nooit meer ziens

ga weg gij stomme trien !

m’n wereld wordt weer ruimer

zo’n beetje keer op keer

ook al is die trien er nog

‘k zal toch meer dansen weer

Zo graag nog eens ‘koffie doen’

Weer eten bij de Griek

Soms nog streven, soms echt leven

Liefst zonder de tragiek

Ook moe-e dagen, pijne dagen

Zacht zeurend of intens

Doch brein, hart, en zielenleven

Enkel maar lijf kapot, nooit de hele mens !

AMK

Gedichtentrilogie – 1

Goedemorgen / -middag / -avond op deze gedichtendag.

Het is alweer even geleden dat ik nog een bericht deelde. Het schrijven gaat wel zo goed als, onverminderd door. Zoals vaak, veel teveel woorden in mijn hoofd, dat vraagt om orde in de verhalen. Ik ben er dus volop mee bezig. Tussen rusten en actie bijvoorbeeld. Ik had ook een titel ‘Belofte maakt schuld’ (over ‘onder voorbehoud’ dus maak ik niet zoveel beloftes meer). Nog meer van dat dus, maar het ging zo vaak over Mie en die twee anderen. Ik vind mezelf saai worden.

Dan maar over anderen. Ik ben bezig over Uden, waar ik vorige zaterdag was. Het was echt een hele mooie dag, ondanks het grijze dat in de lucht hing.

Een dagje met de 5 M’s. Over die M’s wordt zeker nog verteld. Vandaag, deze ochtend wil ik u ‘verblijden’ met enkele gedichten. Het is misschien wat somber voor wie me helemaal niet kent. Voor mij is dat niet zo. Het gevoel van in een proces te zitten (geen proces in de rechtbank 😉) maakt me meer open, zoekend naar dat eeuwige hunkerende evenwicht.

Een gedichtentrilogie, naar aanleiding van gedichtendag in 2017, in 2018 en vandaag.

Ze komen in verschillende blogs, dat lijkt me overzichtelijker. Hier komt de eerste:

Een gedichtje is een lichtje (gedichtendag 2017 – nog voor de ‘ontdekking’)

Een gedichtje is een lichtje in ons leven van elke dag,

Het is een mooi gekleurde bloem, met op elk blaadje een lach.

Een gedicht is een boeiend verhaal,

Soms een blij, soms droef, soms helaas een fataal.

Een gedichtje is als een schets of tekening, een echt beeld,

Ook als je geen woorden hebt, wordt wat je voelt gedeeld.

Een gedicht is nog een woord, een muzikaal akkoord,

Wat je zo niet kan vertellen, wordt in je gedicht wel gehoord.

Een gedicht is wat je ziet, in een mens, een kind, een volk

Een gedicht is wat je voelt, in elke taal, zonder tolk.

AMK

Wat ik je wens …

Hierbij neem ik plechtig de gelegenheid om te zeggen wat ik ook op 5 augustus zou kunnen zeggen, of 28 mei of zo …

Geniet van alles zonder de reserve van het ‘maar …’ als er geen maar is …

Als je de regen kan voelen,

als je de mist kan beleven,

als je de hitte kan uitzweten,

als je de wolken kan aanschouwen, ook de dikke zwarte en donkergrijze,

als je de wind doorheen jezelf laat razen,

als je te laat was en gewoon de volgende bus neemt,

als je voor het zebrapad uit gewoonte stopt,

als je een traan een traan laat, een hele huilbui toelaat,

als je je lach niet kan inhouden van plezier om een mailtje van drie korte zinnen,

als je de zoveelste chocoladezonde binnen hebt,

als je plannen hebt zonder de reserves van je lijf enzo,

als je die reserves wel hebt en kan inplannen zonder reserves,

als je volop avonturen beleeft en kan delen,

als je schrijft (juij 😊),

als je je goede raad voor jezelf houdt en toepast op jezelf (sorry, een beetje cynisme sta ik mezelf ook dit jaar toe),

als je kan zien wat nodig is en dan nog,

als je liefde kent, vriendschap,

als je jezelf kan en mag zijn,

als je dit en als je dat ….

Als je het allemaal nog weet … (ja, die laatste schrijf ik erbij omwille van een grappig prentje met tekst dat ik ergens onderweg op FB tegenkwam 😉 )

In het kort: ‘Gelukkig Nieuwjaar !’

en ook veel ‘Hart’elijke koekjes en een maan.
zelfs een zwak hart kan wel een kraakje verdragen. Is dat niet geruststellend?

Vertrouwen

Ooit, lang geleden, schreef ik dit gedicht n.a.v. een onzekere liefde (of zo, dat is intussen een nieuwe uitdrukking geworden, naar ik vermoed om nuance in je uitspraken te brengen. Ik houd er wel van … of zo).

Die onzekere liefde is al lang voorbij, zowel de liefde als de onzekerheid rond die persoon. Dat vind ik nu wel een bevrijdend idee.

Al grasduinend in mijn ‘oude’ schrijfsels kwam ik het nog eens tegen. Nu heeft het voor mij een heel andere dimensie. Die liefde richt zich niet tot één bepaald persoon, maar gewoon tot het hele leven, waar ik nog lang deel van wil uitmaken … (niet of zo):

Als er geen waarheid meer is,
waarom zijn er dan wel nog leugens ?
En als zekerheid niet bestaat
waarom dan wel twijfels ?
Als ik me samen niet compleet voel,
waarom dan niet alleen ?

Als ik geen antwoorden krijg,
waarom dan die vragen, al die vragen ?
Als ik niet bij jou kan zijn,
waarom dan niet alleen ?

Of … gaat dit ook voorbij ?
Als dit voorbij gaat, is er dan leegte ?
Is er dan een nieuwe weg ?
Is er dan licht genoeg om te zien ?

Zonder te wagen, blijven de vragen,
dan komen nooit antwoorden,
of licht,
of een andere weg,
of compleetheid,
of zekerheid,
vertrouwen …

AMK

(foto van mijn eerste wintervakantie in Kreta zo’n zeven jaar geleden)

Ik in gesprek met haar, mijn lijf

Dit schreef ik vorig jaar, tussen weer gaan werken na de operatie en de nieuwe diagnose in.

Toen:

Ik vroeg aan haar ‘Waarom?’

Zij antwoordde: ‘Het moest.’

 

Ik vroeg weer: ‘Waarom moest het?’

Zij antwoordde: ‘Het monster was sterker’.

 

Ik vroeg toen: ‘Waarom zei je niets eerder?’

Zij antwoordde: ‘Heb je me dan niet gehoord?’

 

Ik zei: ‘Je sprak te stil’

Zij zei: ‘Je luisterde niet’.

 

‘Je hebt mij verraden’.

(of had ik niet op tijd geluisterd?)

Ze zei: ‘Niets heeft je verraden’.

Ik weer: ‘Ik voelde het monster niet’.

(conflict)

Tussen toen en nu

Ik zocht een zondebok, maar vond er geen.

Zelfs zij was er geen.

 

Ik zocht vergetelheid, helaas

Zij herinnerde mij

– foutloos of genadeloos? –

aan dat was al was.

 

Daar vroeg ik weer: ‘Waarom?’

Zij antwoordde: ‘Omdat het moet’.

 

Ik: ‘Waarom moet het?’

Zij weer: ‘Je grenzen zijn je grenzen.’

 

Vandaag:

Ik zeg haar: ‘Het is zo. Dat van die grenzen’.

Zij zucht … ‘Oef’.

 

Ik vraag: ‘Hoe lang deze grenzen?’

Zij antwoordt: ‘Tot ik ze weer zelf kan verleggen … ‘

 

Nieuwsgierig, gretige ik: ‘Kan ik helpen?’

Zij, gelaten en toch niet zeker van haar ‘overwinning’: ‘Neen, blijf gewoon luisteren.’

 

‘Wanneer is dat?’ (ongeduldige) ik

‘Wanneer jij kalm wordt’ …..

 

Grens na grens,

‘Het’ zegt niets meer, het monster. Wordt wenselijk niet vervolgd.

Examen

Snuffelen in wat ik vroeger schreef, toen ook al gedichtjes of dat wat erop moest lijken …

Eéntje voor de studenten. Ik heb dit zelf tijdens mijn studentenleven geschreven. Voor de Hasselaren, het melodietje van een Hasselts liedje zat toen in mijn hoofd (ne Zondaag in april en iech liep deurè stad 😉 )

“Examen”

Een avond op mijn kot draaide ik bijna zot

Examen stond toen weeral voor de deur

‘k dacht “zal ik alles nog wel weten, zal ik niks vergeten?”

De blok werd op de duur een grote sleur

 

Een avond op mijn kot een weekje verderop

gedaan, voorbij, nu eerst een weekje vrij

wij maken lol voor tien en meer

da’s zo ontspannend weer

want snel, op een dag gaan we weer aan de slag

 

we weten hoe, we weten wat, we weten ook waarom

we dit bezig zijn

we kijken vooruit, nog weinig achterom

proberen we toch en mocht het nog

niet gaan zoals wij wensen,

we doen ons best, zoals de rest

ach wij zijn ook maar mensen