Gigolo

Mijn meest altruïstische liefde

Wat hebben we samen veel gereisd!

Bij jou kon ik ongegeneerd brullen van het lachen

en van het huilen.

Ik kon roepen en tieren,

vloeken en ook zingen, recht én scheef.

Gastvrij was je ook voor al mijn genodigden, zonder uitzondering,

op welk moment van de dag of nacht ook.

Mijn grote helper, drager van mijn boodschappen,

mijn rommel. Zelfs bij het verhuizen was jij er ook bij.

Je aanhoorde mijn klaagzangen,

mijn veelvuldig biechten van stommiteiten,

mijn fantasieën, mijn plannen, mijn geheimen.

Je roddelde nooit, ik had je volle vertrouwen.

Je hebt zoveel mee beleefd met mij, veertien jaren lang,

steeds glanzend van plezier.

Jij, met je gladde huid, je perfecte lichaamsbouw.

Jij was al het geld waard, die enkele keren dat je zelf tegenpruttelde.

Maar nu, mijn Japanse liefde, gun ik je nog een tweede leven,

ergens bij een adoptiebaasje.

Misschien word je donor, misschien verhuis je naar het buitenland.

Hoe dan ook, weet dat je heel dienstbaar was en nog kan zijn.

Ik neem afscheid.

Dag mijn Yaris.

Dag mijn mooie Toyota Yaris.

Tot niet meer ziens.

Poëzievrienden

Het zat eraan te komen, de ketting waar ik voor gezwicht ben. Al die weken in corontaine – 23 op 24 en soms zelf 25 op 24 – heb ik me enkele keren ertoe laten verleiden om een raadsel, een quiz, een foto uit de oude doos te posten en dan erin gelopen en ‘gevraagd’ om dit of dat ook te posten. Mijn Messenger, meestal mijn stille vriendenlijst, alleen wanneer het nodig is, overbevolkt van foto’s die liefst van al doorgestuurd moeten worden.

Ik raak serieus overprikkeld!

Overprikkeld van al die goedheid, van al dat doorsturen, overprikkeld van mijn weg soms kwijt zijn in al die hetze van ‘vertraging’, ‘verbinding’, ‘solidariteit’, ‘elkaar nodig hebben’. Alsof het ervoor niet bestond.

Natuurlijk ben ik dankbaar, natuurlijk ben ik blij met al het goede dat gebeurt. Echter, het begint te voelen als een grote druk op mijn zelfbeschikkingsrecht.

Ik ben ook dankbaar zonder applaus, ik ben ervaringsdeskundige in doktersbezoeken, allerlei specialisten, hoewel deze situatie zijn weerga niet kent natuurlijk.

De boodschappen blijven lukken, de wandelingen ook, al is het soms wat druk. Stel je voor, niet eens meer de helft van het lawaai waarvoor ik vroeger de kap van mijn vest opzette ook bij warm weer (ik ben zo’n hoodie-vrouw op leeftijd, ga ik nu met mijn tijd mee of ben ik overjaarse hippie 😉) en toch ik kom overprikkeld weer thuis. Ondanks dankbaar zijn, zoek ik een rustpunt. Misschien vind ik daar wat ik wil bijdragen? Want dat wil ik wel. Zelfs thuisblijven wordt bedankt. Graag gedaan!

Foto’s (proberen te) maken ook al is het zo onprofessioneel als maar kan. Het lukt me nog ook. Nog even en ik raak voorbij de enkels van de gepassioneerde beginner. Het zijn gewoon enkele foto’s met mijn gsm, soms kiekjes van kiekjes en van de dingen waar ik nu naar kijk. Voorheen zag ik ze wel, in de rapte. Nu kijk ik veel meer. Gisteren vroeg ik me af waar de boterbloemen heen zijn? Madeliefjes en andere waarvan ik de naam niet (meer) weet, met het schaamrood op de wangen, hoewel door die zon het niet eens zo opvalt. (Smeert u zich goed in a.u.b. bij het zonnebaden,  -wandelen, -fietsen of welke zonneactiviteiten er ook aan bod komen … ik kan het echt weten … ).

Vanavond applaudisseer ik van achter mijn scherm. Alsof ik niet thuis ben omdat ik iets ga verder zetten dat in fysieke aanwezigheid werd gestart en bij uitstel geen afstel is geworden. Misschien ‘publiceer’ ik wel een van mijn pennenvruchten. Eerst die digitale ontmoeting bij verderzetting van die workshop.

Waar was ik begonnen? Die ketting dus, die poëzieketting. Bij wijze van bijdrage, bij wijze van delen. Laat ik het gewoon hier doen. Dan hoef ik verder niemand meer te plagen want ook mijn mailbox puilt uit, niet eens van mensen die ik ken, eerder van mensen die denken dat ik verteld moet worden wat ik al weet … bij wijze van spiegel …

Ziehier het eindgedicht dat ik schreef bij de cursus ‘Van gedachten naar gedichten’. Op basis van deze foto, getrokken op de locatie waar de cursus doorging. Een toplocatie, waarvan ik hoop dat de mensen die daar werken het toch nog kunnen voortzetten achteraf. Zonder belofte, heb ik toch goesting om het te proberen, daar gaan eten. Wie trakteert mij? (oeps daar ga ik weer … )

https://www.facebook.com/22b.antwerpen/

Spiegeltje spiegeltje wat toon je niet?

Wat kan je in een spiegel zien,

Meer dan wat er al is?

De verwachting nog ongewis

Zonder ontbijt in die kamer

Dichter bij de nog-een-afzakkertje uren

Rond de tafel, al schrijvend wispelturen

Lege kapstok om aan te hangen

Dat onverwachte, wat rijmt of niet,

Ritmeert of vloekt, lang in ’t kort

Van wanhoop tot verlangen

Zouden ze meekijken, daarboven zo aan het hangen?

Eindeloze taal, in zesentwintig letters

Ja, er is meer, veel meer, dan dat wat je in een spiegel kan zien.

AMK

Hier sè, mijn gedicht. Delen mag, moet niet.

En toch, vraagt u zich nooit af wat je in de spiegel van iemand anders zou kunnen zien?

Vaderdag

Het is steeds een beetje lastiger om over Vaderdag iets te schrijven, zo kort na Moederdag. Ik zou er zo ongeveer het zelfde over kunnen zeggen. Ik denk alleen dat het ‘toekijken’ voor een vader die niet kan baren, hem in een positie zet waarbij inleven wat lastiger is dan dat wat het voor een moeder is. Het ‘ouder’ zijn blijft bestaan, gelukkig wel. Mijn moeder zei vaak ‘moeilijk gaat ook’. Natuurlijk wil ik dus aan alle vaders een mooie dag wensen …

Aan vaders, papa’s, …  en aan bompa’s, opa’s, …

Een erkentelijke dag.

Een dag die mag, een beetje moet.

Aanwezig in lijf en leden bij uw kinderen,

of in gedachten , het kan al eens verkeren

Zelfs dan wordt aan U gedacht.

 

De mee-vaders, van andere kinderen,

De vaders van de kinderen, die ook mee-vaders hebben

De twee-vaders,

De alleen-vaders,

de hier-en-toch-ook-een-beetje-ginder vaders.

Hoe gekleurd en net dat beetje plezant anders

hoop ik dat uw leven is.

 

De gevluchte vaders,

wat je al doet voor je kind(eren).

Ook al begrijpt het niemand

‘Niemand’ heeft geen naam

En mag genegeerd worden.

Iemand bewondert U en wil U helpen!

 

De verloren vaders

Mooie gedachten aan U

En een teken daarvan,

Een bloem of een woord

Of misschien allebei,

U zal nooit vergeten worden.

 

Mijn vader.

Stormen doorstaan met hem

En hij met mij

Maar we worden steeds beter.

Mijn vader, die van ons zessen,

zelfs voor een Griek kan hij doorgaan 😉.

Rustig, soms ongerust

Stil, soms / vaak ludiek en ad-rem

En luisteren dat hij kan,

Zonder commentaar,

Gewoon luisteren.

En wat een voorbeeld, vind ik nu,

als het al eens liever lui dan moe is.

(probeer het maar met zoveel in je kop dat lui zijn …)

Die geniet, die helpt, die vertelt,

die leest, boeken en kranten verslindt eigenlijk,

die zorgzaam is,

en ne propere mens.

Voor mijn vader, die al zooo lang vader is,

en nog blijft zijn …

Weet hij nog anders?

 

XXX

 

Moederdag

Waar ik vandaan kom wordt Moederdag gevierd op de tweede zondag van mei. Ik vind dat voor moeders elke dag Moederdag mag zijn.

Morgen is wel een beetje speciale dag. Naar jaarlijkse traditie herdenken we haar in de maand mei. Ik denk dat het de eerste keer is dat dit op Moederdag valt. Hoewel ze in de maand februari gestorven is, vond mijn vader het fijner om dit toch in mei te doen. Haar verjaardag is ook in mei. Ze was een zondagskind, die hebben net een streepje voor, zeker op maandagkinderen (…).

Naar eveneens jaarlijkse gewoonte doen we dat in Hasselt, onze roots. Vroeg op dus morgen. Daarom wil ik alvast aan alle gevierde en niet gevierde moeders denken:

Aan de moeders, die ik ken, alle moeders

Die gevierd worden vandaag

Of dan, in augustus

Dat uw kinderen sterke solidaire volwassenen mogen worden / blijven

 

Aan de moeders die ik niet ken

Die niet gevierd worden,

Noch nu, noch in augustus

En toch hebt u uw kinderen gebaard / in uw gezin opgenomen

Dat u erkenning moge vinden en zien in uw kinderen

 

Aan niet geworden moeders

Zij zullen nooit een vanzelfsprekendheid zien

In welk kind dan ook

En daardoor op die net iets andere manier alert blijven

Op andere moeders’ kinderen

 

Aan mijn moeder

Die herdacht wordt vandaag

Rust, lach, reis mee, …

Luister, lees, antwoord, …

Verrijs zo af en toe nog eens – denkbeeldig in dromen – uit uw as.

Ik zal het zien, het lichtje in uw ogen op die foto …

En ik word weer even sterker en misschien lijk ik weer een beetje meer op u …

(uiterlijk even terzijde gelaten, hoewel ik daar best fier op ben als me dat gezegd wordt)

 

Ik wens iedere moeder de kans om het ten volle te zijn !

Waakzaam

Dertien jaar al …

Soms is het nog zo niet te geloven

Is er iets dat ik niet gedacht heb?

Is er iets dat ik niet gemist heb?

Is er iets dat ik niet gevoeld heb?

 

Sinds die dag …

Is er wel of niet iets veranderd?

Missen blijft.

Contact blijft.

Meer in gesloten dagen,

Ik ontken ze niet, die dagen.

Het is alleen minder scherp

Het is alleen minder voortdurend op de voorgrond

Het is alleen minder scherp en voortdurend op de voorgrond en wél waakzaam.

 

Ja, misschien is dát anders … waakzaam.

Alsof je die vogel bent aan het raam

(uit het Griekse liedje)

Die hier en daar mee vliegt

 

Die ’s avonds nog eens komt kijken

En me dan weer goedenacht laat zeggen.

 

“Word en blijf jezelf!”

Gedichtentrilogie – 3

Het gedichtje van dat lichtje (gedichtendag 2019)

Het gedichtje van dat lichtje

dat het nog mag, schijn van de Maan

is weer een ander nieuw berichtje

er zijn nog woorden, ’t is niet gedaan

in het donker daar dat stipje

in het grijs, grote straal

al eens turkoois en zonneschijn

energie met mij aan de haal

van dal tot top en weer naar af

is nù wel heel bekend

zolang de woorden blijven komen

alleen de pen moe, hoe die zo rent

daar dat monster in mijn lijf

heeft er al wel genoeg van gezien

ik zeg ADIEU, tot nooit meer ziens

ga weg gij stomme trien !

m’n wereld wordt weer ruimer

zo’n beetje keer op keer

ook al is die trien er nog

‘k zal toch meer dansen weer

Zo graag nog eens ‘koffie doen’

Weer eten bij de Griek

Soms nog streven, soms echt leven

Liefst zonder de tragiek

Ook moe-e dagen, pijne dagen

Zacht zeurend of intens

Doch brein, hart, en zielenleven

Enkel maar lijf kapot, nooit de hele mens !

AMK

Gedichtentrilogie – 2

Het gedichtje van dat lichtje (gedichtendag 2018)

Het gedichtje, van dat lichtje,

is van vorig jaar en klaar.

Ook al is er nog een lichtje

het is soms niet zomaar

dat lichtje gedichtje

het is al eens wat doffer

van onmacht een keer wat ploffer

moe, moe-er, soms moest

rusten tot ik net niet roest.

soms voor even in dit leven

is genieten een zwaar streven.

er is een grens bij elk mens

zelfs de Geubels respecteert die wens

op ontdekking, ja, ont – dekking

en op trektocht,

in mijn eigen zelfste verkocht,

rare lichtjes, welkom toch,

was ik nooit ziek,

kende ik ze nooit noch

dus alledag, dat het nog mag

gedichtje  aan, schijn van de Maan

zolang ik woorden heb, is ’t niet gedaan.

AMK

Gedichtentrilogie – 1

Goedemorgen / -middag / -avond op deze gedichtendag.

Het is alweer even geleden dat ik nog een bericht deelde. Het schrijven gaat wel zo goed als, onverminderd door. Zoals vaak, veel teveel woorden in mijn hoofd, dat vraagt om orde in de verhalen. Ik ben er dus volop mee bezig. Tussen rusten en actie bijvoorbeeld. Ik had ook een titel ‘Belofte maakt schuld’ (over ‘onder voorbehoud’ dus maak ik niet zoveel beloftes meer). Nog meer van dat dus, maar het ging zo vaak over Mie en die twee anderen. Ik vind mezelf saai worden.

Dan maar over anderen. Ik ben bezig over Uden, waar ik vorige zaterdag was. Het was echt een hele mooie dag, ondanks het grijze dat in de lucht hing.

Een dagje met de 5 M’s. Over die M’s wordt zeker nog verteld. Vandaag, deze ochtend wil ik u ‘verblijden’ met enkele gedichten. Het is misschien wat somber voor wie me helemaal niet kent. Voor mij is dat niet zo. Het gevoel van in een proces te zitten (geen proces in de rechtbank 😉) maakt me meer open, zoekend naar dat eeuwige hunkerende evenwicht.

Een gedichtentrilogie, naar aanleiding van gedichtendag in 2017, in 2018 en vandaag.

Ze komen in verschillende blogs, dat lijkt me overzichtelijker. Hier komt de eerste:

Een gedichtje is een lichtje (gedichtendag 2017 – nog voor de ‘ontdekking’)

Een gedichtje is een lichtje in ons leven van elke dag,

Het is een mooi gekleurde bloem, met op elk blaadje een lach.

Een gedicht is een boeiend verhaal,

Soms een blij, soms droef, soms helaas een fataal.

Een gedichtje is als een schets of tekening, een echt beeld,

Ook als je geen woorden hebt, wordt wat je voelt gedeeld.

Een gedicht is nog een woord, een muzikaal akkoord,

Wat je zo niet kan vertellen, wordt in je gedicht wel gehoord.

Een gedicht is wat je ziet, in een mens, een kind, een volk

Een gedicht is wat je voelt, in elke taal, zonder tolk.

AMK

Wat ik je wens …

Hierbij neem ik plechtig de gelegenheid om te zeggen wat ik ook op 5 augustus zou kunnen zeggen, of 28 mei of zo …

Geniet van alles zonder de reserve van het ‘maar …’ als er geen maar is …

Als je de regen kan voelen,

als je de mist kan beleven,

als je de hitte kan uitzweten,

als je de wolken kan aanschouwen, ook de dikke zwarte en donkergrijze,

als je de wind doorheen jezelf laat razen,

als je te laat was en gewoon de volgende bus neemt,

als je voor het zebrapad uit gewoonte stopt,

als je een traan een traan laat, een hele huilbui toelaat,

als je je lach niet kan inhouden van plezier om een mailtje van drie korte zinnen,

als je de zoveelste chocoladezonde binnen hebt,

als je plannen hebt zonder de reserves van je lijf enzo,

als je die reserves wel hebt en kan inplannen zonder reserves,

als je volop avonturen beleeft en kan delen,

als je schrijft (juij 😊),

als je je goede raad voor jezelf houdt en toepast op jezelf (sorry, een beetje cynisme sta ik mezelf ook dit jaar toe),

als je kan zien wat nodig is en dan nog,

als je liefde kent, vriendschap,

als je jezelf kan en mag zijn,

als je dit en als je dat ….

Als je het allemaal nog weet … (ja, die laatste schrijf ik erbij omwille van een grappig prentje met tekst dat ik ergens onderweg op FB tegenkwam 😉 )

In het kort: ‘Gelukkig Nieuwjaar !’

en ook veel ‘Hart’elijke koekjes en een maan.
zelfs een zwak hart kan wel een kraakje verdragen. Is dat niet geruststellend?