Categorie: Actueel

November vers

Heel vers is november niet meer, bijna in de helft. En vergeten doen we niet. De oorlogen dichtbij en veraf en tussenin helpen ons herinneren. Helaas.

Daarover ga ik het niet hebben. Noch over een Boekenchallenge. Misschien later.

Wel over oud. Wat is dat eigenlijk? Oud? Ik was erover aan het mijmeren in de tram gisteren. Zonder pen en papier; waar zat ik met mijn gedachten, gelukkig wel notities op mijn smartphone.

Oud als mijn oma, die me de derde keer begroette op een zondagnamiddag. Ik was nog zo jong.

Oud als mijn ouders die alles wisten. Ik geloofde alles.

Oud als de oudere broers en zussen die veel mochten en kenden. Ooit ben ik zo groot!  

Oud als alleen wonen, rijbewijs, zelfstandig, werken, te lang uitgaan. Je bent maar één keer jong. 

Oud als de bewoners van het wzc die roepen om hulp aan een overwerkt team. Zo oud ben ik nog niet.

Oud als vader die alles vraagt en weinig onthoudt. “We blijven bij je pa” en houden zijn hand vast.

Oud in de ogen van een jongvolwassene. Puber!... 😉 

Oud als ikzelf met mijn kort kopje en enkel geen grijs. Of wat dacht je?

Al mijmerend zweefde mijn halte voorbij en ik gooide mijn plannen om. Een fikse wandeling aan de Schelde. Flexibel en ongehaast.

Ps. novemberverzen op Azertyfactor. Er staan nog andere mooie, de tip van 4 november bijvoorbeeld (niet van mij).

Extra uur

Wat zal ik extra doen?

Nog een oefening uit het dikke oefenboek?
Een blog in elkaar flansen waarvan ik weet dat
de meeste blogs weer uit elkaar geflanst
mijn apparaat waarop ik dit tik verlaten?
Of zal ik me eens wagen aan een gedicht?
Een horrorverhaal? Zo’n kort krachtig?

Van het wegslapen komt niets.
Al dan niet gepland krijg ik het
slapen niet geplant.
Een heel uur extra op
zondag waarop ik mezelf ooit
beloofd had om niets te doen

Het plannen van niets doen, lastiger
dan niets doen bij veel plannen
Afleiding, het manneke zeur-zo-niet
Niemand die het ziet
ook al vermoed ik zwaar
dat iedereen zo’n manneke kent.

Lezen, schrijven, wandelen, memoires, démoires, zondagvoormiddagboodschappen, afwas van vrijdag en dit omwille van buitenhuize feestelijke omstandigheden gisteren, …

Dat past niet allemaal in dat ene uur
Toch is er heel wat gebeurd
Keuzestress besluipt het niet gebeurde

Twee gedichten in het
voor eigen gemak
overdag ingezet
winteruur

Eén mogen insturen
nog even tijd
een extra uur
een dag of twee
voor een wedstrijd

AMK

Schindler’s list trauma

Deze uitdrukking viel me te binnen toen ik naar een aflevering van Kabul keek. De serie speelt/speelde zowel op NPO als op Canvas en VRT Max.

Deze serie draait om de chaotische evacuatie en de val van de Afghaanse hoofdstad in augustus 2021, wanneer de Amerikaanse en NAVO-troepen zich terugtrekken als de taliban de macht overnemen. (Google, beter kon ik het niet uitdrukken)

Het gebeurde bij een scène in de laatste aflevering, wanneer Giovanni, de consul van de Italiaanse ambassade Afghanen in een vliegtuig probeert te krijgen. Daarbij ook een jongen die in de chaos van zijn ouders gescheiden raakte.
Giovanni zelf stapt mee op dat laatste vliegtuig, met die jongen. Hij vraagt zich af – in een gesprek met Joe (een Amerikaanse militair) – wat er van die kinderen, van hun ouders gescheiden, moet komen, alsook van de vluchtelingen die in Italië geraakt zijn. Hij lijkt zo intens radeloos, al heeft hij zoveel mensen wél geholpen. Al heeft hij verschillende keren zijn leven gewaagd. Hij lijkt op dat moment vooral begaan met diegenen – zelfs mét visum – die hij niet heeft kunnen helpen en meenemen. Hoe zwaar voelt dat? Hij moest in die wetenschap weg.

Bij dat beeld dacht ik aan de bekende film. Hoeveel tranen liet die man voor de mensen die hij niet heeft kunnen redden van de dood in de Tweede Wereldoorlog?

Giovanni lijdt aan het Schindler’s list trauma! Een oorlogstrauma! Het gevoel nooit genoeg kunnen doen en de onmacht daarvan. Hij was niet de enige.

Zoals steeds: geïnteresseerden in deze serie, deze materie: Google, ga naar de bieb, kijk tv, …
Foto: HIER

Dagboek van iets anders

Het is lang geleden dat ik over het monster schreef, de reden dat ik deze blog begon.

Vandaag de dag vind ik het saai geworden. Het is dezelfde sh*t (u bepaalt zelf me te pardonneren voor dit woord), dezelfde onvoorspelbare bijwerkingen en dezelfde mond dodende opmerkingen waarbij mensen hun ongemak in cliché mopjes steken of in de goede raad niet van tante Kaat. Daarom gooi ik de baxter-dag van vandaag nog eens op mijn blog. Om de zes weken wordt dat spul in mijn aders gedruppeld en niemand weet of het nog echt werkt of niet.

’s Morgens (te) vroeg. De bus kan amper manoeuvreren doorheen de zichzelf bewonderende selfies makende scholieren op de fiets. Niemand valt…

Een kwartier later. Ik wandel van mijn voorlaatste halte naar het ziekenhuis. Ik val gelukkig ook niet. Overigens, de knie is zwaar gekneusd. Laten genezen en niet meer vallen. Blijven rustig aan bewegen.  

Om en nabij halfnegen ben ik ingeschreven aan het onthaal en er is een zetel vrij voor mij in kamer twee. Hoi, geen wachtzaal vandaag!  

De bloedafname is amper een kwartier later. Ik vertel de verpleegster dat ik zwaar gevallen ben. In mijn beleving is dat ook zo. Ze is heel empathisch zonder zelf te vallen.

Rond kwart over negen kan ik bij de dokter komen. Ik heb intussen de bloedwaarden al zelf gecheckt. Mijn dokter is er niet vandaag. Ik ben niet happig op uitgebreide gesprekken met dokters die mijn dossier niet volgen. De bloedwaarden zijn goed en de baxter kan besteld worden.

Als u nu begint te gapen, gelieve niet verder te lezen, het wordt niet spannender.

Ik wacht en wacht … niet lang. Ik heb zicht op de refter van het personeel. Een vrijwilligster maakt in een mooi tempo koffie en zet een dienwagen klaar met kopjes, schoteltjes, suiker, melk én een mand met koekjes.
Ik kan niet niét staren naar de open deur. Ik kan de koffie niet niét ruiken.

Tien voor tien. De baxter hangt aan. Twee andere vrijwilligsters komen aan. De gezelligheid spat van hun gesprek af. Allez, kom nu met die koffie en dat koekje! De dienwagen staat inmiddels in de gang aan de deur.

Het halfuur dat het goedje moet indruppelen is voorbij. Er moet nog gespoeld worden. Ik bel en wacht op een verpleegster die dat instelt. Intussen blijf ik naar die dienwagen staren. Allez, kom nu met die koffie en dat koekje!

En ja hoor, eindelijk! Ik krijg een koffie en mag kiezen uit de mand. Intussen spoelt die andere baxter met Na Cl 0,9% alles nog eens goed door.

Leve de vrijwilligers die koffiezetten. Betere koffie dan die van de automaat.

Zo, ik had mijn koffie. Ik ben al vóór elf uur klaar en mag vertrekken. Ik wens de meneer links van mij succes, zonder met mezelf te vergelijken. Mijn wensen zijn wel oprecht. Verder ga ik niet meer in gesprekken met andere patiënten. Zonder dat toe te lichten.

Een wandeling naar en door het park doet goed. Op het gemakje, dat vertelt mijn knie me. Ik heb voldoende stappen. Dat vertelt mijn lijf me dan weer. De batterij van mijn stappenteller aan de pols is plat. Een uurtje later lig ik plat.

Twee uur in de namiddag. Weer wakker. Het enige dat ik nog doe is nadenken over wat ik de rest van de namiddag ga doen. Ook zonder toe te lichten 😉

Foto’s: onderweg naar en in het park gemaakt. In de foto-opslag staan ze rechtop, waarom ze hier negentig graden naar rechts vallen is me een raadsel.
Bovenaan: in het ziekenhuis.

Dagboek van een pijnlijke (kapotte?) knie

Soms steekt er een steen uit een voetpad, is de vloer op een ander onverhoeds glad of ligt er een bijna onzichtbare kabel. Zo ging vrijdagavond. Mijn voet bleef steken achter de kabel van mijn staande lamp. Die had ik uren ervoor even verplaatst om ook onder de buffetkast te keren en nog niet teruggezet. Later ergens ’s avonds gebeurde het. Ik stapte gezwind van die kast naar mijn zetel maar mijn lijf deed niet mee. Op de grond met een helse pijn in mij knie en dikke teen ontdekte ik ook de lamp. Niet meer staande.

Een misdaadserie bracht even afleiding en verlichting al is dat laatste waarschijnlijk heel denkbeeldig geweest. Later in de badkamer – vooral steunend op het minst pijnlijke been – begon het kloppen weer. Het leek of bovenop mijn knie een tweede knie groeide. Slapen lukte gelukkig wel met mijn been op een kussen.

Zaterdagochtend. De pijn is iets minder en ik kan stappen. Ik besluit de huisartsenwachtpost te contacteren. Je kan er blijkbaar niet zomaar heen. Je moet vooraf bellen. Bellen naar een dienst? Haal je toetsenbord maar boven.

‘Toets uw postcode in en druk op hekje.’
‘Vervolledig de vragen? Druk 1!’
‘Als u direct geholpen wil worden druk 2!’ Ik druk 2.
‘Vul nu de vragenlijst in die we per sms stuurden. Dit gesprek wordt afgebroken. Klik!’

Zo gezegd, zo gedaan. De raad na de multiple-choice queeste kwam niet van tante Kaat. “Neem een paracetamol en ga na twee uren verder met de vragenlijst .” Ik kan de eerste vraag al zien: ‘Hebt u nog hevigere pijn? °Ja of °Nee‘ …

De hele vragenlijst overigens laat geen twee symptomen toe. Zelfs geen twee knieën. Met hoofdpijn, ietwat misselijk, stramme spieren over heel mijn lijf, een waarschijnlijk verstuikte teen en die dikke knie is het kiezen. Allez, nog drie kwartier. De pijn is nog hetzelfde. Geen wonder dat de spoed zo vaak snel vol geraakt. Als het niet voor mijn wachtzaal-allergie was …
De twee uur voorbij vul ik netjes de rest van de vragenlijst in. De conclusie is dat ik niet naar de huisartsenwachtpost hoef te komen.

Straks ga ik naar mijn huisarts. Gelukkig was er nog plaats in de agenda. De afspraak maak je best zelf … online.

Hoe zit het nu met de knie? Dik, blauw, stram. De tweede knie op de originele knie is al wat minder gezwollen. Wordt waarschijnlijk vervolgd.

Foto: HIER  

Zevenennegentig

Weetjes van zoveel jaren terug:
De Grote Markt van Hasselt lag er die zaterdag zomers bij, met de typische tramsporen die toen nog dwars door het centrum liepen. Lokale cafés en winkels deden goede zaken dankzij het zonnige weer.
Hasselt kende in die tijd een bloeiende handel in stoffen en jenever. Inwoners lazen die dag in de lokale gazetten over de nakende nationale feestdag en de Ronde van Frankrijk. (google)

Gisteren en vandaag:

Hij weet het  neen
hij weet het niet echt 
tot iemand het hem zegt

Dan weer wel   toch 
eet hij geen taartje
zoals soms nog – naar  
uitgestelde gewoonte – wel 
een chocolaatje 

Zou hij het vandaag nog weten
welke belangrijke dag het is? 
Vertel het hem en hij weet het weer! 

Gelukkige verjaardag, papá !

foto  bovenaan: collectie stadsarchief – https://hasel.be/grote-markt

Taalkronkels

Ik heb dit jaar een scheurkalender gekocht van Onze Taal. Daar vindt een mens best wat weetjes al krijg je er de groenten niet mee in je soep, de badkamer gekuist noch kasten afgestoft. Interessant is het wel!

Al houd ik ze niet zo vaak meer bij na het lezen en delen nog minder, volgende twee taalkronkels vond ik wel speciaal.

Het naamlettereffect 28 juni

In de kaart gezet in 1985 door een sociaal psycholoog Jozef Nuttin, hoogleraar in Leuven. Hij merkte op dat hij een positief gevoel kreeg bij nummerborden op auto’s als er zijn naamletters in voorkwamen. Het bleek een algemeen verschijnsel te zijn waarbij de proefpersonen vooral de beginletter van hun naam kozen. U kan het helemaal lezen op de foto’s. Het naamlettereffect werkt ook op mezelf. Toch interessant om eens te kijken welk effect dat heeft op u. Ik word blijer van mijn initialen en letterwoorden of zelfs van sommige cijfers op nummerplaten. Vaak zie ik een geboortemaand en jaar of maand en dag van iemand in.

De maand juli

Op zes juli stond er iets over de naam van deze maand. We hebben de naam juli te danken aan Julius Caesar. Het heeft iets met de Romeinse kalender te maken die achter liep op de werkelijkheid (wat dat ook mag betekenen, de Aarde trekt zich dat geen bal aan). Caesar zorgde voor de oplossing en maakte er 365 dagen van met om de vier jaar een dagje extra. In het jaar 45 voor Christus werden er twee maanden extra aan toegevoegd: de juliaanse kalender. De vijfde maand van toen (quintilis) werd de zevende en kreeg de naam julius. In onze contreien werd het juli.
Overigens ben ik juli geboren. Dat vond ik dan wel een extra weetje waard over de herkomst van deze naam.

Verder houd ik wel van de versprekingen of is verschrijvingen beter? Hieronder de kronkels die ik het grappigst vond (en toen ook op Facebook zette). Lach je krom of lag je recht.

Komkommerkronkels

De zomer kabbelt zo’n beetje voort alhier. We zijn bijna weer toe aan gesmolten woorden. Al vind ik het tot nu toe nog draaglijk. Ik hield altijd al van wolken en regen, van weer en wind naast de zon en zijn stralende warme aanwezigheid in deze tijd van het jaar. Te veel van al dat goeds vraagt aanpassing, die naar mijn gevoel verder gaat dan ruiten afplakken en airco installeren.

Tijdens de vorige hittegolf waren enkel de ochtendstond-tripjes  met veel goud in het rond koeler dan ikzelf. Van eigen ziekenhuisbezoek (de gewone zeswekelijkse baxter) naar vader mee helpen begeleiden bij een onderzoek of twee-drie (grote zus en grote broer doen het meeste) overheen veel siësta’s, lezen, tv kijken enzovoort. Liefst  misdaad-fictie. Zoals ik het ook graag in boeken lees.

Alleen tijdens de koele dagen was ik actiever; kuisen, de was, de plas, ramen aan de straatkant lappen, …

foto op Facebookpagina van Canvas : Facebook-Canvas
Dit lijkt echt komkommertijd, ware het niet dat het overloopt van de mopjes tegen Trump na de Amerikaanse nederlaag op het wereldkampioenschap voetbal. Ik zeg het er maar bij want ik hoorde van iemand via iemand dat er iemand was die niet wist waarom er aan zoveel huizen Belgische vlaggen hangen.  

Wandelen op een ander is ontdekkend. Waar geen auto een vogel overtreft in geluid, waar de haan vergeet te kijken hoe laat het is en de koeien u lui aanstaren bij het voorbij wandelen.
Hier of ook daar een heus groot bos met speeltuin voor kinderen en hun ouders, een mini dierenpark waar een prachtige pauw hautain zijn staart niet opendeed voor mij. Bambi was ook over en weer aan het stappen. Verder vonden de geitjes het wel tof, zo te zien toch, om iedereen die aan het hek kwam staan van een groet en een lik te voorzien.

Een katapultje terug naar mijn logopediedagen: Het kind in kwestie liet me fier haar boekje zien en toonde de oefeningen die ze er leerde. Het helpt haar goed vooruit want ze is heel taalvaardig. Wanneer ze het dan verstaanbaar kan zeggen, is dat voor haar aangenamer.

U ziet, de komkommers blijven nog even. Wie weet nog een taalkronkelblog in het vooruitschiet…

ps. naar het schijnt komt er nog een gedicht van mij in een bundel. Verder mocht ik er nog niets van zeggen…

Gesmolten woorden

Naast de hersenmist en voor de lindeboom zweetgeur 
dag en dauw al vroeg op pad   soms met een belofte 

Die daar in de wolken zit en dan vraag ik me af 
hebben zij het niet warm  zo dicht opeengepakt

Voortijdig uit hun sokken geblazen zonder hun stem 
te laten horen  tot slierten uitgedund wegzweven 

Opeengepakte gloed die verzengt zonder meer aan de
strakblauwe hemel  haar welkom overmaats gemeend 

Het zal wel een visioen zijn  een intrinsiek verlangen 
de wind uit het noorden te roepen  om mij te omarmen

AMK 

ps er komt niets diepgaands uit vandaag en de voorspellingen beloven veel herhaling hiervan.

N.a.v. Wereldvluchtelingendag

Hoe lang is een langste dag voor een vluchteling in eigen land?
Laat me een verhaal delen van iemand in die situatie.

Noor is haar naam.

Ze woont in Gaza en is een jonge vrouw, met twee kinderen Eileen en Faris. Haar man is neergeschoten en zij is nu alleenstaande moeder.

Elke dag – élke dag – staat ze op en gaat ze verder met overleven voor haar en haar kinderen. Ze woonden in een tent, tussen andere tenten, tussen brokken van gewezen huizen. Enkele tenten zijn afgebrand. Ze zijn alles kwijt wat ze nog hadden. Ik ben blij dat ze het nog kan vertellen. ‘Alles’ is waarschijnlijk in een rugzak op te bergen.

Ik probeer en faal in me voorstellen wat het betekent om dit elke dag weer te doen.

Er is Karim en zijn vrouw Lana en hun dochtertje Selen. Er is Mohamed en zijn vrouw en hun dochtertje Rafif. Er is Rania en haar man en hun dochters Sham en Wateen.

Zo zijn er heel wat gezinnen. Hun uitzichten zijn ruïneus, net als hun vooruitzichten.

Wonend in een tent of de rest van een gebombardeerd huis. Elke dag opnieuw zoeken naar eten, naar medicatie, naar familie, naar een tent of een ander schuil-ruïne-huis. Ze zijn vluchtelingen in eigen land. Op zoek naar contact met de buitenwereld.

Waarbij ik me, weer falend, probeer voor te stellen hoe wanhopig iemand moet zijn om zijn/haar kinderen steeds weer in die strijd van overleven op Instagram en Threads te gooien. Dan ben ik al blij dat ik hen daar nog zie. Al is de internetverbinding niet altijd aanwezig.

Wanneer kijken we weer in eigen hart zonder te morren. En morgen opnieuw. Zelfs al zijn we niet individueel verantwoordelijk voor welke oorlog ook. We kunnen wel individueel onze eigen energie inzetten!

Genoeg behoeft geen overtroef. Enkel een eigen hart. Elke dag opnieuw.

AMK

Ps. de mensen die ik vermeld, zijn deze die ik op Instagram volg. Ze hebben allemaal een openbaar profiel en een verhaal te vertellen. U kan op hun naam klikken (de onderstreepte) om hen te zien. Ik wou dat ik er meer kon volgen en hun verhaal delen.