Over energieleverancier en bonussen in de Na-dagen

– Zes januari

Vandaag heb ik de energieleverancier gebeld omdat ik eventueel zou kunnen recht hebben op een bonus. Die bonus, deels terugbetaling van de factuur wegens onvrijwillig zonder werk, staat mooi in beeld gebracht op hun website. De bonus werd in voege gebracht op 1 juni 2018 en is voor mensen die onvrijwillig zonder werkinkomen vielen. Twee maanden en twee dagen eerder was ik, op meermaals aanraden van de oncoloog, in ziekteverlof gegaan.

Een telefoontje en chat later, leer ik dat ik niet in aanmerking kom. Te vroeg ziek geworden! Maar ik ben wel al langer klant. Trouwheid wordt niet beloond. Tja, nu ik het nog eens goed nakijk … ze werken samen met een verzekeringsmaatschappij. Zeker ben je wel natuurlijk … van uitgaande betalingen.

Gelukkig zijn er ook kleine fijne dingen die een dag groter maken, een fijne ontmoeting, een mooi weertje, een fietsommetje en een cadeautje dat ik kreeg van mijn schoonneefje (de vriend van mijn broer zijn dochter, kan u volgen?). Best fijn!

Nog steeds niet getreurd. Het is Happy Monday deze eerste maandag van de maand. Ik speel zonder te verliezen wegens toch een kleine bonus. Help! Ik win het dubbel én ik krijg de bonus. Zomaar zonder trouwe klant te zijn. Iets is steeds beter dan niets, ook al is het een mini overwinningske.

– Zeven januari 2020

In 2018 ben ik veranderd van energieleverancier, blijkbaar is het gezond om regelmatig te veranderen. Dat was vroeger wel eenvoudiger. Als die van toen, nog groen waren, bleef ik daar. Overigens zijn ze behalve niet groen genoeg ook nog eens te duur. Na mijn telefonisch avontuur van gisteren, wil ik de markt nog een keer exploreren.

Compleet verloren ben ik, in de zoektocht, die structuren: wie wat doet, bij de ene een aandeel kopen, bij de andere niet groen genoeg …. Eén mini lichtpuntje denk ik te hebben, een staartje aan dat verlichtend contact van gisteren, waar ik in verder graaf. Op zoek in de eenentwintig pagina vol getikte voorwaarden. Op pagina 17 stond het … invalide verklaard voor minstens 66%. Dat statuut heb ik vanaf einde maart 2019. Misschien dus toch?

[3.3.1. Onder volledige invaliditeit wordt begrepen:  de tijdelijke en/of blijvende, volledige invaliditeit als gevolg waarvan , waarvan het percentage invaliditeit minimaal 66% en maximaal 100% bedraagt. De blijvende of tijdelijke vermindering van de arbeidsgeschiktheid wordt door het ziekenfonds vastgesteld.]

Ik waag mijn kans deze dag waarop twee van mijn vrienden ergens in Europa verjaren. De medewerker van de klantendienst is wel vriendelijk, maar meldt me toch dat de eerste datum ‘zonder inkomen’ geldt. Deze keer word ik niet boos, ik blijf kalm en vertel kordaat dat het zo niet in de “syllabus van voorwaarden op pagina 17” staat. Daar staat klaar en duidelijk Invaliditeit van 66% of meer! Hij gaat het aan zijn meerdere vragen. Die blijkt het ook niet zo duidelijk te weten, maar ze gaan wel een dossier opstarten voor mij, want ik heb wel een punt. Toch al één punt.

Komt er nog bij dat ik (kleine) zelfstandige was en ik mijn statuut pas ook op die datum volledig heb stopgezet. Door dat stopzetten van mijn statuut vermijd ik ook provinciebelastingen in Limburg (waar ik niet meer woon noch werk).

Dat kan ook meetellen. Zo gezegd zo gedaan. Vijf minuten later ontvang ik een sms bericht van hun verzekeringsmaatschappij met de vraag om ‘alle documenten en attesten met betrekking tot mijn vraag’ per e-mail te versturen. Welke documenten? Gelukkig heb ik er wel, van het RIZIV en mijn ziekenfonds wil dat ook nog eens extra verzenden. Het is nu verstuurd. Ik ontvang een no-reply mail. Ze gaan mijn verzoek zo spoedig mogelijk behandelen … wordt hopelijk gunstig vervolgd.

Hadden we ooit een minister van vereenvoudiging van administratie (of zo iets) ? En waarom komt er  een beeld van Quick en Flupke zomaar in een flits voorbij?

– 8 januari 2020

Vandaag heb ik de flem*. Ik word wakker in kleine paniekjes, dit nog doen, dat niet vergeten, die nog antwoorden, nog een telefoontje plegen om afspraak te maken … waar het vandaan kom. Joost? Weet jij het?

Het is voor mij al lang niet meer erg. Ik kan het zelfs omarmen. Als het er is, dan betekent het ook iets. Die paniekjes verklaren zal ik ook niet, noch ze overwinnen. Ik geef ze een plaats, bekijk ze en kom dan in beweging. Meestal weet ik het niet eens meer na een uurtje waarover het ging. Overigens, u herinnert het zich vast nog wel … ik schrijfmediteer bijna elke ochtend en daar kan ik heel wat in kwijt, vooral de controle over wat ik voel. Het is er, doe er wat mee, laat het niet sudderen! (zeg ik streng tegen mezelf). Niet alles hoeft de hele tijd aangenaam te zijn.

Dan pleeg ik het eerste telefoontje, dat ik volgens mij moet doen.  Afspraak vastgelegd. Oef!

Er valt me te binnen dat ik gisteren twee brieven uit mijn brievenbus heb genomen, en nu zijn ze onvindbaar. Samen met de reclameblaadjes in het oud papierdoosje mee gedeponeerd? Neen!

In het halletje, op het kastje waar ik mijn sleutels neerleg en mijn handschoenen en andere tegen weer en wind bestendige attributen? Neen! Ook niet in het laatje van dat kastje. Nog een plekje?

Misschien tussen die papieren die ik aan het uitpluizen en opruimen ben? Neen!

Nog één plek! Beneden aan de algemene voordeur, waar alle reclameblaadjes liggen die niet mee genomen worden (en wekelijks bij het oud papier belanden, we proberen het proper te houden hier). Ja! Yes! Ναί! … tussen de Albert Heyn en Aldi blaadjes! Hoe doe ik dat terwijl ik mijn blaadjes meegenomen had?

Overigens heb je dat plantenaanbod gezien? Dat wil ik best eens proberen. Er zijn weer kriebels om mijn ‘kot’ nog eens om te toveren tot echte woonst! Gezellig wel, die grote planten voor het raam.

Geloof het of niet, ik maak u niets anders wijs, vandaag verjaren er weer twee mensen die ik ken 😉.

Het is een beetje saai, maar ik ben echt aan het schrijven over dingen die wat meer tijd nodig hebben om leesbaar te zijn voor u. Voor een keer of twee niet over Mie, mezelf en ik. Wie weet een vervolgverhaal …

* de flem hebben: geen zin hebben, een beetje niet goed voelen, vergelijkbaar met een baaldagje. Dit woord is al mijn hele leven in mijn woordenschat, het zal wel iets plaatselijks zijn. Zelf vind ik het een mooi woord, zelfs gebruikt in een Hasseltse revue.

Saai zijn mag, zolang we maar niet al te gewoon worden, ongewoon en ongevaarlijk, hoe klinkt dat als combinatie?

Want ik kies liever zelf hoe diep ik in het water sta.

De jeugd van tegenwoordig en ons klimaat.

„De jeugd van tegenwoordig houdt van luxe. Ze heeft slechte manieren, veracht alle gezag, toont geen respect en praat wanneer ze zou moeten werken. De jongeren staan niet op wanneer ouderen binnenkomen, ze spreken hun ouders tegen, kletsen in gezelschap, schrokken hun eten naar binnen en tiranniseren hun leraren.” Socrates (469 v.Chr. – 399 v.Christus) …

 

Niets nieuws onder zon dus, zou je denken …

Ik lees de laatste tijd veel kritiek op de meisjes die spijbelen en zo de inmiddels internationale klimaatactie op gang getrokken hebben. Het staat iedereen natuurlijk vrij hierover een menig te hebben, spijbelen of niet?

Er is wel iets dat me ergert aan sommige reacties, niet aan de mensen op zich – ik heb ook geen kant en klaar antwoord op wat te doen met het klimaat – wel op het helemaal uit het verband trekken van waarover het echt gaat, nl. deze regering op hun verantwoordelijkheden wijzen, en vervolgens heel ‘volwassen’ reageren.

Dat heeft niets te maken met wat wij vroeger deden en hoe wij leefden. Er is namelijk een groot verschil met ‘vroeger’, dat was het altijd al. In de tijdsgeest waarin je groot wordt, zijn de dingen die er zijn en niets anders. Daaruit kan je kiezen. Wij konden sommige dingen niet kiezen omdat het er gewoonweg niet was. Dat valt de jeugd van vandaag toch niet verwijten!

Toen we naar school gingen met de fiets, was dat vooral omdat het veilig genoeg was, geen kinderdieven onderweg, en als die er al waren, we gingen nooit alleen, we wachtten op elkaar om samen te fietsen. Geen ratwedstrijd-toestanden, niet dat ik me kan herinneren, alles leek zijn natuurlijke gang te gaan. Of dacht u dat onze ouders ons welzijn niet op de eerste plaats zouden zetten?

Wanneer we tv keken, een uurtje of twee misschien per dag, was dat omdat er niet zoveel aanbod was. Wanneer we buiten speelden, was dat omwille van … dat beperkt aanbod op tv. Overigens had niemand een laptop. Waaruit zouden gekozen hebben? Uit ‘terug naar de toekomst?’ en wat we nu hebben? Het bestond gewoonweg niet! Waarom zouden we dan onze jeugd vergelijken met de huidige? Het wordt helemaal beroerd wanneer dit als argument gebruikt wordt tégen de actie die deze jeugd nu onderneemt. Kan ik me permitteren te zeggen/verwijten dat zij ‘de hele tijd’ op hun smartphone tokkelen maar intussen wél zelf eentje hebben en gebruiken? Dat heb ik toch ook te danken aan de jeugd van pak weg een halve generatie geleden met hun innovatieve ideeën?

‘Dat ze eens terug naar school gaan en leren schrijven’ .. Echt? Denkt u echt dat die jeugd, met hun grote mond (joepie overigens) het ene moer kan schelen of je ‘water’ nu zo schrijf(d)t of ‘waater’, of ‘watter’ als dat – waarschijnlijk zwaar vervuilde – vocht tot voorbij hun kin komt? ‘ (en ik ben een taalfreak, echt waar, ik beken)?

Ook al worden er foto’s gedeeld van ‘het vuil dat wordt achter gelaten na een festival, zelfs na een klimaatmars’ en zwaar becommentarieerd. De delers weten vaak niet eens vanwaar die foto’s komen. (U of u, deler van die foto(‘s), hebt u die foto zelf gemaakt dan? Of zelfs de bron van de foto eerst opgezocht?)

Overigens, waren er ‘vroeger’ al acties tegen vervuiling, tegen vergiftiging, tegen winst-en-enkel-winst-belangen … http://verhalen.canvas.be/milieubewustzijn#32826. Dus het protest speelde zeker vroeger ook al.

Wat ik me wel vaak afvraag is of we toen wel genoeg en voldoende lang acties deden, zij die al iets deden. Neen, we spijbelden niet. Dat kwam gewoon niet in ons op. Maar kunnen we de jeugd NU dingen verwijten die wij al dan niet deden? Misschien voelt u zich gekwetst door wat iemand zegt dat de jeugd onze vuiligheid moet opruimen. Zelf zie ik dat als een noodkreet van de jeugd. Ik denk daarover na, ik voel me niet aangevallen. Ik denk erover na hoe we het anders kunnen doen, de tijd kan je toch niet terugkeren. Me verbolgen voelen en naar lieve lust verwijten spuien gaat nog minder helpen. Wat elke donderdag gebeurt is eerder een grootmoedig signaal van onze jeugd om echt vooruit te kijken.

Wat we zelf doen om onze ecologische voetafdruk te verminderen is, hoop ik, vooral een leerproces, een ontwikkeling naar beter dag per dag. Ook al is het niet ieders individuele verantwoordelijkheid om het klimaat te redden. Ik voel het wel voor mezelf aan dat ik mijn ‘ding’ moet doen,  op een manier die het best bij mijn leven past. Het is voor mij geen argument om niets te doen (dat van die individuele verantwoordelijkheid). Ik zal bijv. niet gemakkelijk meelopen met een mars of betoging en dat heeft een heel andere persoonlijke reden dan het flauw of overbodig vinden of laks (‘wat haalt het allemaal uit?’) … Maar wat ik lees en weet en begrijp en waar ik achtersta zal ik delen, in de hoop dat het op zijn minst een belletje doet rinkelen, zowel onderbewust als meer en meer bewust.

Hoe dan ook, ik ben er elke dag mee bezig, de ene dag wat bewuster dan de andere, maar hoe langer ik ermee bezig bent, hoe bewuster ik me er vanzelf word.

Hierbij een voorbeeld van hoe ik ‘bewust’ begon … Het begon met ‘tellen’ hoeveel plastic ik nu effectief ‘sorteer’ en bij het PMD gekieperd wordt. Het schaamrood steeg me echt naar de wangen. Ik had dagelijks er zeker één, maar meestal meer stuks te ‘sorteren’. Nu is het al veel minder.

Misschien besteed ik hier ook wel een blogbericht aan hoewel het voor de lezer niet echt veel nieuws onder zon zal zijn. Er zijn tal van voorbeelden te vinden, waaruit u uw inspiratie kan halen. Ik volg enkele blogs en haal eruit wat ikzelf aantrekkelijk vind om in mijn leven in te passen. Mijn brein wordt er zelfs creatiever van, ook al ben ik de volbloed NIET-praktische persoon in levende lijve 😉.

Denkt u dat de jeugd zwart-wit denkt? Ja, ik ook. Ik was ook ooit jeugd, in ontwikkeling, volwassene wordend, het hoort erbij. Al opgroeiend leert de jeugd wel differentiëren.

Gun hen deze deugd van de jeugd. Het komt vooral NU zo goed van pas, in hun klimaat-spijbelen, brossen voor bossen, …. Blijf hierin zwart wit denken aub, lieve jeugd!

Als u iets wil becommentariëren, argumenteren, informeert u zich tenminste waarover dit echt gaat, dit klimaat-thema. Dat is belangrijk ! Voelt u zich aub niet persoonlijk aangesproken, u bent namelijk die volwassene die al wel gedifferentieerd kan denken, maar ook  die van de jeugd van tegenwoordig kan leren. Profiteer daarvan aub! Naar mijn gevoel is dat ook een deel van hun opvoeding. Zelfstandig leren denken en op een keer als volwassene moeten fungeren is een leerproces. Gun hen dat!

Verwíjt die jeugd AUB niet dat ze voor hun toekomst opkomen en die van uw kinderen en kleinkinderen. Steun hen hierin! In uw eigen ritme en met uw eigen middelen! Vooral, wees fier op deze jeugd! Want ik kies liever zelf hoe diep ik in het water sta. En u?