Gisteren bijna een week na de tigste baxterronde wordt mijn lichaam weer wakker en besluit te gaan wandelen. Ik ga mee. Verder dan mijn dagelijkse boodschappen met een extra ommetje. De stappenteller wil ook graag bezig blijven. Die keek nogal eens op, mijn snelle teller.
De zon schijnt, het is nog voormiddag, het ochtendverkeer is geluwd en het is maandag. Hoe rustig kan ik het wensen.
Mijn voeten brengen me richting centrum, heel wat stappen, vanwaar ik woon. Onderweg spreekt iemand me aan in gebrekkig Engels. De man lijkt nogal gehaast. ‘Market okay?” en hij wijst richting centrum.
“Yes oké.” zeg ik en we wandelen verder, meneer een tredje sneller dan ik. Ik zie hem voor me stappen en hij lijkt me onrustig. Ondertussen bedenk ik dat ‘Market’ vanalles kan betekenen. Is er misschien een markt in een wijk kortbij? Bedoelt hij de Grote Markt? Want dan moet hij nog een heel stuk stappen.
Als hij even stilstaat, spreek ik hem weer aan:
Sir! Which market do you mean?
– The supermarket.
There is a Carrefour nearby.
– No, supermarket Okay.
Dat was een hele euro die valt. Ik ken in die buurt geen Okay. We hebben dan al de Belgiëlei achter ons. Hij probeert nog wat te vertellen. Tussen het voor mij onverstaanbare Engelse woorden valt me ‘Ellada’ op.
Ah! Etsi (Ah zo!) Het gesprek zet zich verder in het Grieks, t.t.z. vlot tegen stuntelig. Heb ik daarom zoveel jaren Grieks gevolgd?
Wat ik begrijp is dat zijn zoon hier woont en werkt. Dat hij op bezoek is omdat hij zijn twee kleinkinderen wil zien en dat hij nu in de Okay moet zijn. Hij wordt opgebeld en na het gesprek zegt hij me dat de Okay nog verder naar het centrum is.
We praten nog wat, vooral hij, dat zijn zoon als kok in restaurant Madonna werkt in het grote museum met de skalopátia (trappen) en of ik daar al geweest ben. Ik vermoed het KMSKA dat ik tot mijn spijt nog niet bezocht heb.
Hij is van Mytilini en daar zou ik ook eens heen moeten. En bij Madonna gaan eten. Dat staat genoteerd. Echt! Ik heb het in mijn notities van mijn smartphone bijgezet.
Dan geeft hij me een hand en zegt Chárika (zoiets als fijn u ontmoet te hebben) en ik herhaal want ik vond het ook fijn om zomaar op een maandagochtend in de zeldzame rust een Griek te ontmoeten op de Mechelsesteenweg.
Hij gaat weer verder. Ik ben nog dingen aan het noteren en wandel ook voort. Hij stapt nog voor me – steeds iets verder want hij is behoorlijk snel – tot ik hem plots niet meer zie. Ik kijk al wandelend rond en vierkant, ook om te zien of er een Okay is. Maar die zie ik niet. Dan maar gewoon verder gestapt, naar het centrum. Ergens, onderweg naar een boekhandel zie ik een affiche hangen over een tentoonstelling in het KMSKA, ‘Zingend rood’ (ook met Ensor).
Ik zal snel die skalopatia eens betreden en een gluten-slash-lactose-vrij hapje na een tentoonstellingsbezoek verorberen en vragen naar de Griekse kok.
Ps: aangezien ik toch wat ongerust was over het al dan niet verloren gelopen zijn, heb ik via de FB groep ‘Grieken in Antwerpen’ een bericht gestuurd met de informatie die ik dacht te hebben. Ik heb geen reactie gekregen maar ik veronderstel wel dat hij terecht is. Niemand laat toch zijn eigen pa alleen als die in een vreemd land jou komt bezoeken?
Op reis naar Ithaka 