Op reis naar Ithaka

Buikgevoel

“Oppassen met gluten en lactose.” Dat was het verdict na een doktersbezoek. Dat vond ik niet vreemd. Het was me al enkele keren overkomen, uren plat op mijn rug of zo’n beetje op de linkerzijde om minder pijn te voelen.

Lactosevrij valt goed mee. Dat deed ik al nagenoeg volledig voor een hele tijd. Geitenkaas bijvoorbeeld wil wel lukken.
Glutenvrij daarentegen is voor een broodeter en pasta- pizza liefhebber niet vanzelfsprekend. Maar oppassen zoals de dokter aanraadde en volledig bannen zijn twee verschillende dingen.

Op het buikgevoel afgaan is daar de boodschap. Laat nu juist dat zijn wat het minst gebeurt. Niet getreurd, wat je geleerd hebt, kan je ook weer afleren met ruimte om iets nieuw te leren.

Brood om mee te beginnen. Zelf bakken was vrij goed gelukt met glutenvrije broodmix. Alleen ontbrak er toch wat zout aan en de broodsmaak boven en onder de vegankaas* met mosterd en een tomaatje was wat droog. Dat kan anders, wordt waarschijnlijk vervolgd en intussen is er desembrood uit de natuurwinkel.

Overigens heb ik ook zelf humus gemaakt, van spliterwten. Niet slecht, helemaal niet slecht. Het smeert nog wat brokkelig, maar alle begin kent een stijgend succesvol vervolg …

Ik ben vergeten welke kruiden dat zijn, ik denk dille.

De pizza dan. Dat ging vrij vlot. De glutenvrije pizzabodems waren wel wat droog. Olijfolie (Kretenzische, misschien maakt dat wat uit…) versoepelde het deeg wat. Zoals een smeersel op oude gewrichten. Ik belegde de pizza met gerookte Schotse zalm, een havermoutmelksausje en wat plantaardige kaas* erbij.
Deze pizza lukte, de eerste glutenvrije was geen zicht. Ik at hem wel op, lekker genoeg tussen de droge brokken door…

Wat dan met taart en cake? Hoewel ik eerder iets hartigs dan zoet verkies, kan dat af en toe smaken. Een glutenvrije cake met extra toevoegsels viel heel goed mee om te bakken. T.t.z. deze keer! De eerste keer werd een plakkerig boeltje. Ik ben de quatre-quart gewoon van vroeger thuis. Het is dan ook raadzaam om de richtlijnen op de verpakking van zo’n cakemix eens te lezen.

Zo gedacht zo gedaan. Nu heb ik een smakelijke glutenvrije cake met wortelrasp, appel, citroensap, chocoladedruppeltjes en kardemom. Dat laatste schijnt goed te zijn voor de spijsvertering. Dat scheelt toch wel een rennietje.

Binnenkort ga ik glutenvrije pannenkoeken proberen met daarbij iets hartigs of fruitigs of een mengeling. Ik heb ook nog wraps …

foto helemaal bovenaan: uit een turkooizen tijd. Ik heb intussen ook wat vegan ijs ontdekt. Die maak ik niet zelf 🙂

* zou hier een apart woord voor bestaan? Kaas is sowieso bereid van de melk van een dier. Plantaardige kaas / vegankaas zou een eigen naam mogen hebben.
Misschien iets voor #wouterdeprez ?

Honderd

Vandaag zou ge honderd jaar worden
we zouden u vieren, we zouden u verrassen

Gij zou dan de blije en onverwachte gast spelen
benieuwd wat we al die stiekeme weken
en maanden gefabriceerd hadden

Ge zou genieten van de hele dag of misschien wel hele week
van de journalist die langs komt en dan de obligate vragen stelt
vanzelf geeft ge dan de obligate antwoorden
in een originele woordenwaterval alsof
honderd een diep geheim inhoudt

We zouden u meetronen naar ergens zoals toen
naar Oostende met de trein vanuit Hasselt
en vanuit elk station stapt een ander kind van u op
met eigen gezin en in Oostende zit het rijtuig vol
we moesten er nu wel enkele meer reserveren
En ge zou op het perron al zo fier zijn :

“De laatste vier rijtuigen zijn gereserveerd voor mevrouw Cox.”

We bleven een week en logeerden in Blankenberge
zoals een nog veel verder weg toen, in zo’n paviljoentje
we zouden het halve hoofdgebouw moeten inpalmen
de paviljoentjes zijn nu grotendeels weg, vandaar

Ge zou daar zitten, achter het windscherm en uw hele kroost rond u
en aan hún kroosten verhalen vertellen en ge zou zoveel lachen
En iedereen wilde met u op de foto; verhalen vasthouden
Gij zou alle verhalen van de laatste twintig jaar nog kennen
had ge uw dagboek weg gedaan voordat … ?

We zouden een avond vol steken met show en entertainment
het wemelde van de one-man-slash-woman optredens
en zelf in elkaar gestoken bandjes met hippe liedjes
en we zouden de Bourgondiër zo veel eer aandoen!

Ge zou zoveel gelachen hebben en wij deden vanzelf mee!
Vandaag wordt ge honderd, waar ook. Wat een dag!

LEAD Technologies Inc. V1.01

April – en fictieve gemeente met filialen

Alsof mijn leven spannend is
alsof er dagelijks avonturen zijn 
alsof die dan onwaarschijnlijk zijn 
Zo verliep ook april

Waarin gevraagd werd ‘alles goed?’
waarin geantwoord werd ‘ah nee, toch?’
waarin verbaasd weerwoord kwam ‘hoezo?’
waarin ik zei ‘wat zou ik hiér dan doen om de zes weken?’

Pasen is voorbij en het is nog even wachten op de vijgen
dat lijkt dan weer op komkommertijd

De grillen en resten van maartse buien 
katapulteren deze, andere en mezelf 
van hot naar heir en kris kras weer terug

– het verhaal van de alsof-gemeente –

Ik was in een alsof gemeente met huizen en studio’s 
- zoals dwalen door Mini Europa -  slenterde ik 
door keukens die de grootte hadden van
minstens de helft van de oppervlakte van 
daar waar ik mijn adres heb en dus woon 
door kleine ruimtes waar alles in paste en 
waar de dingen gelukkig waren    ik vermoed door 
het terrasje  het straalde alsof zomerse warmte uit

Weer hier verstopte ik mijn winterkleren in 
mijn nieuwe kledingopberger en wokte ik ’s avonds
restjesgroenten in mijn nieuwe wok, gekocht in die ene 
gemeente waar ze binnenkanten van woonsten verkopen

Heel wat anders dan de woonst van vader waar
verwarring in de geest heerst en de blinde vlek
steeds groter wordt en opgeven zijn woordenboek 
nog niet bereikt heeft     zorgen voor krijgt nu 
een andere dimensie   een zesdimensionale!

Tussen de beruchte haakjes: ik las ook ‘De zaak Templeton, Javier Castillo (foto uit boek), bakte onbedoeld ongezouten brood (foto bovenaan), probeer ook het Schots-Gaelic een beetje uit.

Onderweg naar 1 mei waar het publiek jonger is
en de wind (ja, ik houd ervan!) mijn neus achterna zit !

Spannend spannend spannend

Ik heb het bijna gedaan, twee teksten bijna klaar voor twee verschillende wedstrijden. 
De vraag is niet óf ik mijn woorden zal insturen. Er is overigens helemaal geen vraag hieromtrent.

Enkel een twijfelaar 
– die ben ik – 
over het nu insturen of 
nog wachten tot de bijna einddatum
 ook wel eens deadline genoemd maar dat 
vind ik nu eens een morbide woord: dode lijn, allez
vind het maar eens uit! Het lijkt op een Antwerpse 
tramlijn of een  Gentse of Brusselse maar ik woon hier
vandaar!

Welke wedstrijden ?

Een korverhaal met einddatum op 30 april eerstkomend, maximum een aantal woorden.
Een gedicht met einddatum op 10 mei daarna komend, maximum ook een aantal woorden, de helft meer dan dat kortverhaal.
Op Azertyfactor vindt u meer hierover. En over andere wedstrijden. Nu nog de woorden op de goede plaats zetten.

AMK

foto boven: door deze bril zal ik binnenkort kijken (website Pearle)

Gewoon over maart

Alsof mijn leven spannend is
alsof er dagelijks avonturen zijn 
alsof die dan onwaarschijnlijk zijn
 
Schrijf ik zo af en toe een berichtje 
in mijn blog en dan toon ik hoe het was
die maand, de bezoekjes, de tripjes naar
 
Daar waar ik was en keek naar al 
dat moois,  mee stapte in een uurtje
van iemand anders die gelauwerd werd 
 
Of over een boek dat ik las 
als mijn ‘recensie’ maar klinkt 
denk ik erbij want ik denk te veel 

Of een andere haarkleur probeer 
die uitgroei is nu rood niet meer grijs
dan toch nog eens iets anders wagen of ? 

Iets klein waar ik getuige van was en
me pas dagen later weer te binnen valt 
dat grappig spraakwatervalletje in de tram 

Zal ik vertellen over de scan? De
tigste inmiddels en over die andere, 
en hoe het wachten spannender is dan 

Schrijven over gebeurtenissen die
plaatsvinden tussen de uren van het
chronische ziek en mentaal moe zijn door 

Toch veel fijner 
zo niet amusanter 
hoe zo’n baby je kan 
inpakken en dan samen 
met grotere kinderen jou 
ontroeren en doen beseffen 
dat het altijd maar dan ook 
altijd en overal en steeds gewoon

NU! is.

Ik schrijf en deel mee 
uitleggen doe ik niet
Dit was gewoon Maart 

AMK

duolingo
onderweg naar een ander kleurtje…
ander kleurtje
de muzikale jarige
foto : OTM Gent. Ik heb de gezichten van de kampioenen bedekt

Boekenchallenge – Wij, twee jongens van Aline Sax

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er vier gelezen, aan het vijfde bezig.

Dit boek van Aline Sax is het eerste van twee jeugdboeken (15+ volgens de bibliotheek). Dit eerste gaat over landverhuizers in de beginjaren van de twintigste eeuw. Hett verhaal begint met het vertrek van een West-Vlaams gezin naar Amerika, toen nog het land waar alles kon en mogelijk was. Eén jongen uit het gezin komt echt aan in New-York, maar of hij de droom kan waarmaken is een andere kwestie. En wat met zijn familie die weer/nog in België zit?

Hij verzeilt in allerlei situaties die op nachtmerries lijken. Is Amerika toch niet dat wat voorgespiegeld werd?
Aline legt enkele thema’s bloot. Alsof je in een schilderij stapt dat telkens verandert, bladzijde na bladzijde tegen de achtergrond van New York in het begin van de twintigste eeuw. Hoe dromen overleven wordt, veel schouderophalen en één uitreikende helpende hand, ontdekking van geaardheid en het moeten verborgen houden, de bandeloosheid tegenover de preutsheid, vriendschappen die ontstaan, verraad, liefde/haat tegenover de stad …

Het boek is heel beeldend geschreven, alsof Aline erbij was om ter plaatse verslag uit te brengen. Vijftien-plus is niet overdreven. Het voordeel van zo’n jeugdboek lezen, is net die aanschouwelijkheid, die nooit kinderachtig wordt.

De inhoud van het boek zelf kan u op Hebban vinden én wat anderen er daar over schreven:

wij-twee-jongens

AMK

foto’s: bovenaan, uit Hebban. In het midden: uit het boek. Ik vond dat zo’n mooie zin!

Taaldingetjes 4

Ik heb dit jaar een scheurkalender gekocht van Onze Taal. Daar vindt een mens best wat weetjes al krijg je er de groenten niet mee in je soep, de badkamer gekuist noch kasten afgestoft. Interessant is het wel!

Sanseveria (op 2 maart, Ewoud Sanders)
De beroemde/beruchte plant die ook vrouwentongen wordt genoemd, dankt haar naam aan de Napolitaanse prins Raimund de Sangro, vorst van Sanseviero (1710-1778). Veelzijdig getalenteerd in allerlei uitvindingen en literaire werken.
Een leerling van ene Carl Linnaeus, geestelijk vader van de systematische indeling van planten en dieren, noemde deze plant naar de Napolitaanse prins.
Vrouwentongen genoemd naar hun vorm blijkbaar en in het Engels niet zo fraai klinkend mother-in-law’s tongues … Dan vind ik de Nederlandse benaming fraaier.

Er is een uitdrukking die het woord hanteert. Achter de sanseveria’s zitten: Ouderwetse manier van leven, beetje teruggetrokken, stil leven … maar euhm
Is het dáár dat ‘vrouwentongen’ de sterkste en strafste werken schrijven, schilderen, beeldhouwen, zorgen, regelen, …?

Loopt deze zin wel helemaal goed? (4 maart, Roos de Bruyn en Fieneke Jochemsen)
Het gaat over volgende zin: “Noem een liedje of film die je aan je jeugd doet denken.”
Zou het anders een kalenderblaadje worden? Het is een van mijn stokpaardjes. Die of dat?
In deze zin zitten twee verschillende woordgeslachten (denk aan het-woorden en de-woorden). Naar een het-woord verwijzen, zoals ‘het liedje’, gebeurt met dat; het liedje dat je aan je jeugd doet denken. Om naar een de-woord te verwijzen, gebruik je die; de film die je aan je jeugd doet denken.
Het gaat dan over zelfstandige naamwoorden. Ik ken ook een extra trucje. Lidwoorden de en het het ‘gewone’ enkelvoud staan zo vast. Een verkleinwoord (zoals tafeltje, appeltje, etc …) hebben altijd een het-woord. Een meervoudsvorm heeft altijd een de-woord (zoals de sanseveria’s, de huizen, hoewel het enkelvoud het huis is). Meervoud is sterker dan verkleinwoord: De tafeltjes – het tafeltje.
Ik vermoed dat het in de loop der jaren wel (weer eens) aangepast zal worden. Taal evolueert nu eenmaal.

Antwoord: Natuurlijk niet …

Taalkronkels (6 maart, redactie Onze Taal)
Deze heb ik in vorige taaldingetjes nog niet getoond. Ze zijn best wel grappig. Het is een verzameling van taalfouten uit allerlei media waarbij dan andere interpretaties aan de boodschap gegeven kunnen worden. Lees en lach 😊

Boekenchallenge 1 – Negentien Negentien, Aline Sax

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, ik wil wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er drie gelezen.

Over Hera (Jennifer Saint) schreef ik al. Het tweede boek dat ik las, was ‘Wraak’ van Jonas Boets. Ik lees de Aspe-reeks van Boets graag omdat ik vroeger al van bij het eerste boek van wijlen Pieter Aspe fan was. Geen hoogstaande literatuur, wel misdaad mét humor. Wie graag weet waarover het gaat, zie HIER.

Het laatste boek tot nog toe gelezen door mij is Negentien Negentien van Aline Sax. Ik las al eerdere boeken van haar, zoals ‘Uit het niets’, ‘Wat ons nog rest’ en ‘Mist over het strand’. Allemaal beklijvende boeken. Dit boek echter blijft lang aan je kleven. Doorheen de regen en de modder, de angst en de woede, het verdriet en de radeloosheid – wat nu te doen na de oorlog die mijn kameraden niet overleefden – is het bijna alsof je er met je neus op zit en niks kan doen. Zoveel generaties is het overigens niet geleden, dat lijden.

De inhoud van het boek zelf kan u ook op Hebban vinden én wat anderen en ik erover schreven: Beleving*van*oorlog

AMK

Taaldingetje 3

Ik heb dit jaar een scheurkalender gekocht van Onze Taal. Daar vindt een mens best wat weetjes al krijg je er de groenten niet mee in je soep, de badkamer gekuist noch kasten afgestoft. Interessant is het wel!

Oude koeien uit de sloot halen. Begin je daar nu wéér over? Iets oprakelen wat vroeger is gebeurd, iets vervelends. Het wekt meestal ergernis op.
Het komt van het opvissen van oude kadavers van verdronken dieren; onaangenaam, vervelend dus. (12 februari, Roos de Bruyn)

^{Bron foto : https://nl.pinterest.com/pin/319051954837123747/}

Carnaval.
Er is verschil in beklemtoning van de eerste of laatste lettergreep. Het blaadje van Onze Taal kalender van 18 februari meldt dat cárnaval standaard is. Doch wordt carnavál het meest gebruikt in gebieden waar het feest een vastere traditie is, zoals het zuiden van Nederland en België. Beide uitspraken zijn correct. Hier hoeft de kerk niet in het midden gehouden. (18 februari, Roos de Bruyn en Fieneke Jochemsen)

De letter /r/.
Die vind ik interessant. De klank waarvoor deze letter staat, komt in het Nederlands in één op de zestien letters voor in ons taalgebruik. Dat is dan wel een belangrijke klank. Wel een van de moeilijkste klanken om uit de mond te krijgen. Het is een van de laatste klanken die bij de taalontwikkeling van een kind correct gevormd wordt. Ik zou zeggen, geen paniek zeker als er verder geen spraakproblemen zijn.
Of je nu met de /tongpunt-r/ spreekt of met de /huig-r/, de mond en keel moeten allerlei capriolen maken om die klank er goed uit te krijgen. Het feit dat er nogal wat verschillende manieren zijn om deze klank te vormen, zal het er niet makkelijker op maken. Deze lijkt mij ook heel streekgebonden. (15 februari, Diedrik van der Wal)

Eigen bedenking
Wat ik me nog herinner van mijn opleiding logopedie is dat vroeger de /r/ soms verschillend werd uitgesproken naar gelang de sociale klasse. Een arbeider, of landbouwer, leerkrachten zouden eerder de tongpunt-r gebruiken. Een zogenaamd rijkere hogere klasse vaker de huig-r, wat niet zo verwonderlijk is aangezien die klasse ook vaker Frans sprak. De huig-r wordt ook vaak aangeduid met de Franse /r/.
Hoe dan ook, deze klank is ook heel bepalend voor de gehele spraak. Rolt hij niet genoeg (vaak bij de huig-r) trekt het de uitspraak te ver in de mond, waardoor je schraperig lijkt te spreken. Omgekeerd, als de klank te hard rolt (welke /r/ dan ook), lijkt het op een nat slijmerig goedje rondom je woorden. Verder waag ik me niet aan de uitleg van deze boeiende klank.
Bibberen zonder /r/, hoe doe je dat dan?

^{Bron foto: https://depositphotos.com/nl/vectors/rilling.html?qview=3063871}

Nachtmerrie.
Niet het vrouwelijk paard dat je in de nacht met akelige dromen wakker maakt.
Merrie is een verbastering van mare. In het middeleeuws Nederlands ‘spook’. Een nachtmare was een spookverschijning die je in je slaap de adem benam, letterlijk.
Het woord mare raakte in onbruik en werd in de loop der jaren merrie.
Volksethymologie is dit. (19 februari, Laura van Eerten)
Bron foto (bovenaan): Facebook – Humor hok

Apen.
Waarom kunnen apen niet praten? Omdat hun strottenhoofd en de stembanden niet geschikt zijn voor spraak. Ze kunnen wel gebaren aanleren.
Zo werden de chimpansee Washoe en de gorilla Koko getraind om gebaren te leren. De eerste kende er 350 en de gorilla wel zo’n duizend gebaren die hij ook nog eens in korte zinnen kon combineren.
Dan was er ook de bonobo Kanzi die ontdekte wat de betekenis was van symbolen (lexigrammen) die wetenschappers aan zijn moeder probeerden aan te leren én hij kon ze gebruiken in combinaties om nieuwe woorden te maken, via een toetsenbord. (26 februari, Raymond Noë)

^{Bron foto: https://www.kijkmagazine.nl/nieuws/aap-kanzi-bezit-de-kracht-van-verbeelding/}

Bij meneerke Google vindt u vast nog allerlei dingen hierover of andere taaldingetjes.

Iedereen die dit uitgelezen heeft: proficiat! Dat verdient een lekkernijtje bij de koffie of de thee.

AMK

Dit was februari vaak door een zonnebril…

Daar vroeg ik me over af of ik er iets van zou zeggen. Of toch niet? 
Laat ik het in een brief vertellen. Verwacht geen wereldnieuws.

Lieve mama,
Dit jaar, 26 februari is het twintig jaar geleden dat ik u rustig zag uitademen, voor de laatste keer. Er is veel gebeurd sindsdien. We doen het nog allemaal goed, de ene al wat meer dan de andere. Het is naargelang we de dingen bekijken en ermee omgaan.
De familie wordt steeds maar groter, aan de onderkant van de stamboom. Ook dat is maar hoe ge het bekijkt. Als papa en gij de stam zijn, letterlijk van de sterke boom, dan groeit de boom bovenaan vooral goed. Verspreiden doen we ons ook goed. Steeds nieuwe boompjes afkomstig van die ene boom. Uiteindelijk worden we een hele boomgaard.
Ik zal u niet overdonderen. Februari in het twintigste jaar erná in vogelvlucht:

Zoals dát meisje dat enkele solo’s mocht brengen tijdens haar toonmoment van de muziekschool.
Zoals de schatjes-van-patatjes met stevige longen en sterke stemmetjes.
Grote zus van deze schatjes die door alles heen heerlijk zichzelf blijft. Druk en lief.
Dan dat acro-wonder. Aladins betovering was groot. Helaas niet groot genoeg om de top te halen. Dat wil zeggen dat elke deelnemer een geweldige prestatie neerzette. Goede organisatie overigens van #OTMGent.

Hier hoort de wereld nog van! is wat ik vaak denk bij familie-kinderen. Mag dat voor alle kinderen alsjeblieft?

Mijn eigen metekind was jarig. Bijna een rond getal … volgend jaar. Dat stemt tot nadenken, iets dat ik nu nog niet zeg en in opbouw is 😉

Dat is één bijna volle tak van de boom van u en papa. Overigens over hem. Hij blijft er zijn. Ook al ziet hij niet meer goed (bijna niets meer). Th. en M. houden een heel goed oogje in het zeil bij hem. We doen allemaal wat we kunnen.

Verder? Er was een M-dag. Het was vanzelfsprekend gezellig, Grieks-Nederlands-Vlaams (alfabetische volgorde) gebabbel, eten, drinken en Dalaras natuurlijk, waarmee het allemaal begon. Voor wie het nog wil weten: M-DAG toen ook op 16 februari, net voor de grote C-ellende.

In Godsheide werden de kinderen herdacht, die 85 jaar geleden verdronken in het Albertkanaal.

Ik heb er gestaan, vorige donderdag. Hoe intriest. K. vroeg er nog naar en of haar bompa daar toen ergens in de buurt was. Gelukkig niet op dat moment of we zouden er allemaal niet zijn en ik zou niemand vervelen met blogberichten…

Nog even langs uw graf en dat van heel wat familie. Weer weggaan was even uitdagend als erheen. Wist ik veel dat de hele straat was opgegraven voor rioleringswerken slash buurt opkalefateren. De aanleg van fietspaden is wel fijn gedaan. Beter om te wandelen dan door die werken te slalommen. Op de terugweg, op het golfterrein, toonde een vriendelijke golfer me de paden om weer op een echte weg te komen én een bushokje.

Meer dan tienduizend stappen gezet wegens geen bus tot aan de kerk…

Dan hield ik ook nog wat taaldingetjes bij, zoals duolingo en de taalkalender. Die kalender zet ik in een volgend bericht.

Ge ziet mama, we vervelen ons niet … en gij blijft gewoon bestaan. Ook al sterven mama’s ook, ze blijven gewoon bestaan!

AMK