Taalkronkels

Ik heb dit jaar een scheurkalender gekocht van Onze Taal. Daar vindt een mens best wat weetjes al krijg je er de groenten niet mee in je soep, de badkamer gekuist noch kasten afgestoft. Interessant is het wel!

Al houd ik ze niet zo vaak meer bij na het lezen en delen nog minder, volgende twee taalkronkels vond ik wel speciaal.

Het naamlettereffect 28 juni

In de kaart gezet in 1985 door een sociaal psycholoog Jozef Nuttin, hoogleraar in Leuven. Hij merkte op dat hij een positief gevoel kreeg bij nummerborden op auto’s als er zijn naamletters in voorkwamen. Het bleek een algemeen verschijnsel te zijn waarbij de proefpersonen vooral de beginletter van hun naam kozen. U kan het helemaal lezen op de foto’s. Het naamlettereffect werkt ook op mezelf. Toch interessant om eens te kijken welk effect dat heeft op u. Ik word blijer van mijn initialen en letterwoorden of zelfs van sommige cijfers op nummerplaten. Vaak zie ik een geboortemaand en jaar of maand en dag van iemand in.

De maand juli

Op zes juli stond er iets over de naam van deze maand. We hebben de naam juli te danken aan Julius Caesar. Het heeft iets met de Romeinse kalender te maken die achter liep op de werkelijkheid (wat dat ook mag betekenen, de Aarde trekt zich dat geen bal aan). Caesar zorgde voor de oplossing en maakte er 365 dagen van met om de vier jaar een dagje extra. In het jaar 45 voor Christus werden er twee maanden extra aan toegevoegd: de juliaanse kalender. De vijfde maand van toen (quintilis) werd de zevende en kreeg de naam julius. In onze contreien werd het juli.
Overigens ben ik juli geboren. Dat vond ik dan wel een extra weetje waard over de herkomst van deze naam.

Verder houd ik wel van de versprekingen of is verschrijvingen beter? Hieronder de kronkels die ik het grappigst vond (en toen ook op Facebook zette). Lach je krom of lag je recht.

Komkommerkronkels

De zomer kabbelt zo’n beetje voort alhier. We zijn bijna weer toe aan gesmolten woorden. Al vind ik het tot nu toe nog draaglijk. Ik hield altijd al van wolken en regen, van weer en wind naast de zon en zijn stralende warme aanwezigheid in deze tijd van het jaar. Te veel van al dat goeds vraagt aanpassing, die naar mijn gevoel verder gaat dan ruiten afplakken en airco installeren.

Tijdens de vorige hittegolf waren enkel de ochtendstond-tripjes  met veel goud in het rond koeler dan ikzelf. Van eigen ziekenhuisbezoek (de gewone zeswekelijkse baxter) naar vader mee helpen begeleiden bij een onderzoek of twee-drie (grote zus en grote broer doen het meeste) overheen veel siësta’s, lezen, tv kijken enzovoort. Liefst  misdaad-fictie. Zoals ik het ook graag in boeken lees.

Alleen tijdens de koele dagen was ik actiever; kuisen, de was, de plas, ramen aan de straatkant lappen, …

foto op Facebookpagina van Canvas : Facebook-Canvas
Dit lijkt echt komkommertijd, ware het niet dat het overloopt van de mopjes tegen Trump na de Amerikaanse nederlaag op het wereldkampioenschap voetbal. Ik zeg het er maar bij want ik hoorde van iemand via iemand dat er iemand was die niet wist waarom er aan zoveel huizen Belgische vlaggen hangen.  

Wandelen op een ander is ontdekkend. Waar geen auto een vogel overtreft in geluid, waar de haan vergeet te kijken hoe laat het is en de koeien u lui aanstaren bij het voorbij wandelen.
Hier of ook daar een heus groot bos met speeltuin voor kinderen en hun ouders, een mini dierenpark waar een prachtige pauw hautain zijn staart niet opendeed voor mij. Bambi was ook over en weer aan het stappen. Verder vonden de geitjes het wel tof, zo te zien toch, om iedereen die aan het hek kwam staan van een groet en een lik te voorzien.

Een katapultje terug naar mijn logopediedagen: Het kind in kwestie liet me fier haar boekje zien en toonde de oefeningen die ze er leerde. Het helpt haar goed vooruit want ze is heel taalvaardig. Wanneer ze het dan verstaanbaar kan zeggen, is dat voor haar aangenamer.

U ziet, de komkommers blijven nog even. Wie weet nog een taalkronkelblog in het vooruitschiet…

ps. naar het schijnt komt er nog een gedicht van mij in een bundel. Verder mocht ik er nog niets van zeggen…

Boekenchallenge 5 – Nachtvlucht van Glenn Meade

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er negen  gelezen, bijna aan een tiende bezig.

Nachtvlucht van Glenn Meade

Indien u geïnteresseerd bent in de inhoud, kijk HIER aub. Er staat ook een goede recensie bij.

De samenvatting van het boek trok me aan. Ik vond het in een leesgroep op Facebook.

Een gebeurtenis tijdens de oorlog in Irak is de kern van het verhaal.

Een vrouw verliest haar man, een oorlogsveteraan en twee kinderen in een vliegtuigcrash. De lichamen en het vliegtuig zelf zijn nooit gevonden. Acht jaren na deze tragedie komt er nieuwe informatie over de crash naar boven en wordt het steeds waarschijnlijker dat de inzittenden nog in leven zijn.

De vrouw begint een zoektocht en gaandeweg ontspint er zich een verhaal van de ergste soort. Niemand is nog te vertrouwen, ook degenen niet die ze in die acht jaren wel ten volle vertrouwde zoals bijvoorbeeld haar vader, ook een oorlogsveteraan, waar ze tegenop keek.

De auteur gebruikt echt gebeurde feiten, zoals vermissing van miljarden dollars, zoals koelbloedig onschuldige slachtoffers maken voor een buit, over geheimen tussen oorlogsveteranen, PTSS bij zwijgplichtigen, enzovoort.

De spanning sluipt er langzaam in, de achterdocht kan je bijna voelen binnenkruipen in het verhaal. Al vond ik het ergens doorheen het boek wat langdradig worden, de plot zat goed in elkaar. De laatste hoofdstukken nogal overdreven in gewelddadigheid. Al speelt het verhaal zich af in Amerika. Het deed me denken aan iets dat ik vroeger hoorde over cowboys: ‘eerst schieten en dan vragen stellen’.

Oorlog is sowieso niet goed te praten, maar dit verhaal laat het in al zijn lelijkste, corrupte en mensonterendste facetten zien. Niet moeilijk te verstaan dat degenen met geloof in vechten voor je vaderland zonder onschuldige slachtoffers maken er heel suïcidaal uitkomen. Om van de overlevende– in dit verhaal – nabestaanden nog niet te spreken.

Ik wacht nog even met zo’n realistisch ogend boek te lezen. Ik houd me voorlopig op echte fictie in de misdaad. Een van mijn Schotse favorieten … 😉

Gesmolten woorden

Naast de hersenmist en voor de lindeboom zweetgeur 
dag en dauw al vroeg op pad   soms met een belofte 

Die daar in de wolken zit en dan vraag ik me af 
hebben zij het niet warm  zo dicht opeengepakt

Voortijdig uit hun sokken geblazen zonder hun stem 
te laten horen  tot slierten uitgedund wegzweven 

Opeengepakte gloed die verzengt zonder meer aan de
strakblauwe hemel  haar welkom overmaats gemeend 

Het zal wel een visioen zijn  een intrinsiek verlangen 
de wind uit het noorden te roepen  om mij te omarmen

AMK 

ps er komt niets diepgaands uit vandaag en de voorspellingen beloven veel herhaling hiervan.

N.a.v. Wereldvluchtelingendag

Hoe lang is een langste dag voor een vluchteling in eigen land?
Laat me een verhaal delen van iemand in die situatie.

Noor is haar naam.

Ze woont in Gaza en is een jonge vrouw, met twee kinderen Eileen en Faris. Haar man is neergeschoten en zij is nu alleenstaande moeder.

Elke dag – élke dag – staat ze op en gaat ze verder met overleven voor haar en haar kinderen. Ze woonden in een tent, tussen andere tenten, tussen brokken van gewezen huizen. Enkele tenten zijn afgebrand. Ze zijn alles kwijt wat ze nog hadden. Ik ben blij dat ze het nog kan vertellen. ‘Alles’ is waarschijnlijk in een rugzak op te bergen.

Ik probeer en faal in me voorstellen wat het betekent om dit elke dag weer te doen.

Er is Karim en zijn vrouw Lana en hun dochtertje Selen. Er is Mohamed en zijn vrouw en hun dochtertje Rafif. Er is Rania en haar man en hun dochters Sham en Wateen.

Zo zijn er heel wat gezinnen. Hun uitzichten zijn ruïneus, net als hun vooruitzichten.

Wonend in een tent of de rest van een gebombardeerd huis. Elke dag opnieuw zoeken naar eten, naar medicatie, naar familie, naar een tent of een ander schuil-ruïne-huis. Ze zijn vluchtelingen in eigen land. Op zoek naar contact met de buitenwereld.

Waarbij ik me, weer falend, probeer voor te stellen hoe wanhopig iemand moet zijn om zijn/haar kinderen steeds weer in die strijd van overleven op Instagram en Threads te gooien. Dan ben ik al blij dat ik hen daar nog zie. Al is de internetverbinding niet altijd aanwezig.

Wanneer kijken we weer in eigen hart zonder te morren. En morgen opnieuw. Zelfs al zijn we niet individueel verantwoordelijk voor welke oorlog ook. We kunnen wel individueel onze eigen energie inzetten!

Genoeg behoeft geen overtroef. Enkel een eigen hart. Elke dag opnieuw.

AMK

Ps. de mensen die ik vermeld, zijn deze die ik op Instagram volg. Ze hebben allemaal een openbaar profiel en een verhaal te vertellen. U kan op hun naam klikken (de onderstreepte) om hen te zien. Ik wou dat ik er meer kon volgen en hun verhaal delen.

Boekenchallenge 4 – De Amandelboom van Michelle Cohen Corasantie

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er acht gelezen, aan een negende bezig.

‘De Amandelboom’ van Michelle Cohen Corasantie.

Het boek beslaat een periode van iets meer dan een halve eeuw te beginnen in 1955 in Palestina. De oudste zoon uit een groot gezin leert al heel vroeg wat oorlog en bezetting betekenen. Indien u geïnteresseerd bent in de inhoud, kijk HIER aub.

Ik wandelde hierna enkele dagen zonder leesdoel verder.

Hoe een jongen van toen amper tien jaar argeloos zijn vader in grote problemen brengt en welk effect dat heeft op de hele familie.

Welke gevolgen de bezetting, toen nog niet zo lang, en de onderdrukking, de regels, de avondklok, de uitsluiting, de vernederingen en het ondergaan om te overleven met zich meebrengen. Aan de ene kant joden die pas uit de oorlog kwamen en velen van hen de holocaust overleefd en tal van geliefden en familie verloren. Wat moesten zij met al die wraakgevoelens? Dat wordt wel duidelijk in het boek.
Aan de andere kant de Palestijnen die hun land dat ze al zo lang kennen, steeds kleiner zien worden. Ook daar ontstaan wraakgevoelens en verzet.

Tussen dat alles door overleeft het gezin zo goed en zo kwaad mogelijk. Ichmad, zo heet de zoon, is hoogbegaafd en heeft het geluk gehad een goede leraar te hebben die hem ’s avonds, na zijn zware werk, verder les geeft. Ichmad raakt zo zelfs in een Israëlische universiteit. Daar past hij toe wat zijn vader hem leerde: probeer de ander te begrijpen. En dat deed hij. Zo komen hij en zijn Joodse docent tot een dialoog en later een samenwerking en vriendschap die tot hun oude dag duurt.

Natuurlijk zijn er nog andere gebeurtenissen en personages die belangrijk zijn, aan beide kanten van het verhaal. Het toont, hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, dat het met dialoog mogelijk is wraaklust op te lossen. Vergeten hoeft niet.

Ik hoop dat dialoog mogelijk is tussen de personen die echt over grote delen van de wereld controle hebben, al weet ik dat dat ijdele hoop is.

Ik schreef ook nog iets op Azertyfactor. Het is een tekst die ik voor wedstrijd schreef, een ultra kort verhaal. Ik sloeg het verhaal op onder de map ‘Niet gewonnen wedstrijden’ 😉
Heeft niets met het boek te maken.

Boekenchallenge 3. Mazzel tov – Margot Vanderstraeten.

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er zeven gelezen, aan een achtste bezig.

Hebban lijkt me nogal ingewikkeld. Desalniettemin lukt het me tot nu mijn gelezen boeken in de challenge 2026 te zetten. Ik blijk – per ongeluk – een tweede challenge boekenplank gecreëerd te hebben. Een beetje verwarrend. De boeken die ik lees, zijn dat  gelukkig meestal niet.

‘Mazzel tov’ van Margot Vanderstraeten. Het boek had me in zijn greep. Om zo een inkijk te kunnen hebben in een joods gezin in Antwerpen. Margot schrijft over de tijd dat ze de kinderen van een joods gezin begeleidde met hun huiswerk gedurende zes jaren. Dat was in de jaren tachtig, negentig van de vorige eeuw.
Er ontstaat een vriendschap die jaren na deze tijd blijft bestaan. De kinderen zijn volwassen, hebben zich verspreid, ook (ver) buiten Antwerpen, krijgen zelf kinderen. Waarschijnlijk zijn ze nu nog bevriend.

Het verschil in de culturen en de wrijvingen die dat met zich meebrengt spatten soms van de bladzijden af, te meer omdat de auteur in die tijd samenwoonde met een Iraanse man, een vluchteling.
Maar al zijn er wrijvingen, ze blijven naar elkaar luisteren. Er ontstaat een mooi respect voor, alsmede een gezonde afstand van elkaar. Vaak ook nieuwsgierigheid naar elkaars manier van leven zonder eigen cultuur te verloochenen.

taalkundig ook nog iets bijgeleerd

Sommige clichés worden – nogal pijnlijk – aan de kaak gesteld. De scène waarbij ze aan het wandelen is met een dochter van het gezin én diens hond, spreekt boekdelen. 

Ze worden bedolven onder de verwijten van een winkelierster in de buurt, omdat de hond tegen de gevel van haar winkel plaste. Jullie soort en wat denken jullie wel en nog veel meer. Ik vroeg me af als het baasje van de hond een hanenkam had en zijn huid vol tatoeages stond, of die winkelierster ook zo gescholden zou hebben.
Het stemt althans tot nadenken over ons eigen denkpatroon. Men hoeft geen sterke racistische gevoelens te hebben om in een cliché te denken. Clichés zijn het vaakst sterker als men niet of onvoldoende geïnformeerd is.

Margot Vanderstraeten schrijft vlot, heel leesbaar. Ik houd wel van haar stijl. Ik zag haar ooit in ‘Alleen Elvis blijft bestaan’, met Thomas Vanderveken. Ze zei iets over de taal van Meulenberg (Houthalen) waar ze school liep. Dat kwam ook in haar boek terug. Verder sprak ze ook heel mooi, niet overdreven zuiver, wel vrijwel foutloos met een nog licht Limburgs accent. Of was dat mijn Limburgse afkomst die dat wilde horen?
Wat niet in haar boek terug kwam, was het woord ‘Goesting’, een woord dat ze – toen – verfoeide. Laat dat nu in mijn top Tien favoriete woorden staan …

De inhoud van het boek en recensies vindt u HIER.

Of wat onwetendheid, onbegrip en/of angst teweegbrengen

Een Griek

Gisteren bijna een week na de tigste baxterronde wordt mijn lichaam weer wakker en besluit te gaan wandelen. Ik ga mee. Verder dan mijn dagelijkse boodschappen met een extra ommetje. De stappenteller wil ook graag bezig blijven. Die keek nogal eens op, mijn snelle teller.

De zon schijnt, het is nog voormiddag, het ochtendverkeer is geluwd en het is maandag. Hoe rustig kan ik het wensen.

Mijn voeten brengen me richting centrum, heel wat stappen, vanwaar ik woon. Onderweg spreekt iemand me aan in gebrekkig Engels. De man lijkt nogal gehaast. ‘Market okay?” en hij wijst richting centrum.

“Yes oké.” zeg ik en we wandelen verder, meneer een tredje sneller dan ik. Ik zie hem voor me stappen en hij lijkt me onrustig. Ondertussen bedenk ik dat ‘Market’ vanalles kan betekenen. Is er misschien een markt in een wijk kortbij? Bedoelt hij de Grote Markt? Want dan moet hij nog een heel stuk stappen.
Als hij even stilstaat,  spreek ik hem weer aan:

Sir! Which market do you mean?
– The supermarket.
There is a Carrefour nearby.
– No, supermarket Okay.

Dat was een hele euro die valt. Ik ken in die buurt geen Okay. We hebben dan al de Belgiëlei achter ons. Hij probeert nog wat te vertellen.  Tussen het voor mij onverstaanbare Engelse woorden valt me ‘Ellada’ op.
Ah! Etsi (Ah zo!)  Het gesprek zet zich verder in het Grieks, t.t.z. vlot tegen stuntelig. Heb ik daarom zoveel jaren Grieks gevolgd?

Wat ik begrijp is dat zijn zoon hier woont en werkt. Dat hij op bezoek is omdat hij zijn twee kleinkinderen wil zien en dat hij nu in de Okay moet zijn. Hij wordt opgebeld en na het gesprek zegt hij me dat de Okay nog verder naar het centrum is.

We praten nog wat, vooral hij, dat zijn zoon als kok in restaurant Madonna werkt in het grote museum met de skalopátia (trappen) en of ik daar al geweest ben. Ik vermoed het KMSKA dat ik tot mijn spijt nog niet bezocht heb.
Hij is van Mytilini en daar zou ik ook eens heen moeten. En bij Madonna gaan eten. Dat staat genoteerd. Echt! Ik heb het in mijn notities van mijn smartphone bijgezet.

Dan geeft hij me een hand en zegt Chárika (zoiets als fijn u ontmoet te hebben) en ik herhaal want ik vond het ook fijn om zomaar op een maandagochtend in de zeldzame rust een Griek te ontmoeten op de Mechelsesteenweg.

Hij gaat weer verder. Ik ben nog dingen aan het noteren en wandel ook voort. Hij stapt nog voor me – steeds iets verder want hij is behoorlijk snel – tot ik hem plots niet meer zie. Ik kijk al wandelend rond en vierkant, ook om te zien of er een Okay is. Maar die zie ik niet. Dan maar gewoon verder gestapt, naar het centrum. Ergens, onderweg naar een boekhandel zie ik een affiche hangen over een tentoonstelling in het KMSKA, ‘Zingend rood’ (ook met Ensor).

Ik zal snel die skalopatia eens betreden en een gluten-slash-lactose-vrij hapje na een tentoonstellingsbezoek verorberen en vragen naar de Griekse kok.

Ps: aangezien ik toch wat ongerust was over het al dan niet verloren gelopen zijn, heb ik via de FB groep ‘Grieken in Antwerpen’ een bericht gestuurd met de informatie die ik dacht te hebben. Ik heb geen reactie gekregen maar ik veronderstel wel dat hij terecht is. Niemand laat toch zijn eigen pa alleen als die in een vreemd land jou komt bezoeken?

Buikgevoel

“Oppassen met gluten en lactose.” Dat was het verdict na een doktersbezoek. Dat vond ik niet vreemd. Het was me al enkele keren overkomen, uren plat op mijn rug of zo’n beetje op de linkerzijde om minder pijn te voelen.

Lactosevrij valt goed mee. Dat deed ik al nagenoeg volledig voor een hele tijd. Geitenkaas bijvoorbeeld wil wel lukken.
Glutenvrij daarentegen is voor een broodeter en pasta- pizza liefhebber niet vanzelfsprekend. Maar oppassen zoals de dokter aanraadde en volledig bannen zijn twee verschillende dingen.

Op het buikgevoel afgaan is daar de boodschap. Laat nu juist dat zijn wat het minst gebeurt. Niet getreurd, wat je geleerd hebt, kan je ook weer afleren met ruimte om iets nieuw te leren.

Brood om mee te beginnen. Zelf bakken was vrij goed gelukt met glutenvrije broodmix. Alleen ontbrak er toch wat zout aan en de broodsmaak boven en onder de vegankaas* met mosterd en een tomaatje was wat droog. Dat kan anders, wordt waarschijnlijk vervolgd en intussen is er desembrood uit de natuurwinkel.

Overigens heb ik ook zelf humus gemaakt, van spliterwten. Niet slecht, helemaal niet slecht. Het smeert nog wat brokkelig, maar alle begin kent een stijgend succesvol vervolg …

Ik ben vergeten welke kruiden dat zijn, ik denk dille.

De pizza dan. Dat ging vrij vlot. De glutenvrije pizzabodems waren wel wat droog. Olijfolie (Kretenzische, misschien maakt dat wat uit…) versoepelde het deeg wat. Zoals een smeersel op oude gewrichten. Ik belegde de pizza met gerookte Schotse zalm, een havermoutmelksausje en wat plantaardige kaas* erbij.  
Deze pizza lukte, de eerste glutenvrije was geen zicht. Ik at hem wel op, lekker genoeg tussen de droge brokken door…

Wat dan met taart en cake? Hoewel ik eerder iets hartigs dan zoet verkies, kan dat af en toe smaken. Een glutenvrije cake met extra toevoegsels viel heel goed mee om te bakken. T.t.z. deze keer! De eerste keer werd een plakkerig boeltje. Ik ben de quatre-quart gewoon van vroeger thuis. Het is dan ook raadzaam om de richtlijnen op de verpakking van zo’n cakemix eens te lezen.

Zie je de wortelrasp?

Zo gedacht zo gedaan. Nu heb ik een smakelijke glutenvrije cake met wortelrasp, appel, citroensap, chocoladedruppeltjes en kardemom. Dat laatste schijnt goed te zijn voor de spijsvertering. Dat scheelt toch wel een rennietje.

Binnenkort ga ik glutenvrije pannenkoeken proberen met daarbij iets hartigs of fruitigs of een mengeling. Ik heb ook nog wraps …

foto helemaal bovenaan: uit een turkooizen tijd. Ik heb intussen ook wat vegan ijs ontdekt. Die maak ik niet zelf 🙂

* zou hier een apart woord voor bestaan? Kaas is sowieso bereid van de melk van een dier. Plantaardige kaas / vegankaas zou een eigen naam mogen hebben.
Misschien iets voor #wouterdeprez ?

Honderd

Vandaag zou ge honderd jaar worden
we zouden u vieren, we zouden u verrassen

Gij zou dan de blije en onverwachte gast spelen
benieuwd wat we al die stiekeme weken
en maanden gefabriceerd hadden

Ge zou genieten van de hele dag of misschien wel hele week
van de journalist die langs komt en dan de obligate vragen stelt
vanzelf geeft ge dan de obligate antwoorden
in een originele woordenwaterval alsof
honderd een diep geheim inhoudt

We zouden u meetronen naar ergens zoals toen
naar Oostende met de trein vanuit Hasselt
en vanuit elk station stapt een ander kind van u op
met eigen gezin en in Oostende zit het rijtuig vol
we moesten er nu wel enkele meer reserveren
En ge zou op het perron al zo fier zijn :

“De laatste vier rijtuigen zijn gereserveerd voor mevrouw Cox.”

We bleven een week en logeerden in Blankenberge
zoals een nog veel verder weg toen, in zo’n paviljoentje
we zouden het halve hoofdgebouw moeten inpalmen
de paviljoentjes zijn nu grotendeels weg, vandaar

Ge zou daar zitten, achter het windscherm en uw hele kroost rond u
en aan hún kroosten verhalen vertellen en ge zou zoveel lachen
En iedereen wilde met u op de foto; verhalen vasthouden
Gij zou alle verhalen van de laatste twintig jaar nog kennen
had ge uw dagboek weg gedaan voordat … ?

We zouden een avond vol steken met show en entertainment
het wemelde van de one-man-slash-woman optredens
en zelf in elkaar gestoken bandjes met hippe liedjes
en we zouden de Bourgondiër zo veel eer aandoen!

Ge zou zoveel gelachen hebben en wij deden vanzelf mee!
Vandaag wordt ge honderd, waar ook. Wat een dag!

  • LEAD Technologies Inc. V1.01