Zomerverhalen horen, voelen, zien, ook zwijgen

Er zijn nog zo van die zomeractiviteiten. sommige  al wat minder intens dan andere maar zeker de moeite om te doen of te proberen. Los van chronologische volgorde enkele (mini) activiteiten …

Ontspullen

Ik ben – het lijkt mijn volwassen leven lang – aan het ontspullen. Het verschil met voorheen is dat ik weinig terug bijkoop. Eerst eens even afwachten hoe het eruit ziet en hoe ik het dan weer wil. Dat is van latere orde. Op wat dingetjes na die … ik ook nog even wik en weeg.

Het maakt wel dat mijn woonst er constant uitziet of ik aan een verhuis bezig ben. Bakken, zakken, … met spullen die weg mogen, spullen waarin ik nog eens wil graaien vooraleer ze weg gaan en spullen die nog (steeds na mijn laatste verhuis) geen plaats hebben gekregen.

Het heeft me ook al op plaatsen gebracht zoals de Kringloopwinkel, de mensen van Peter Pan (sinterklaasactie), vorig jaar in Huis Klaas. Nog niet zo lang geleden kwam een buurvrouw mijn plastic afval en andere dingen (heb ik vooraf netjes afgewassen) afhalen, zij gebruikt het voor haar atelier waar ze knutselt met kinderen. Mijn ecologische voetafdruk is hopelijk hiermee ook een maatje kleiner.

In die Kringloopwinkel kon ik het toch niet laten om even rond te neuzen/kijken en ik ben op een prachtig schilderij uitgekomen dat ik voor minder dan tig euro kocht. De naam van de uitvoerder heb ik niet gevonden. Iemand die dit kent?  (Zie foto bovenaan)

Er liggen weer heel wat spullen uit mijn kleer- en schoenenkast te wachten op mensen. Ik sorteer het nog uit en fris ze op waarna ik een bestemming zoek.

Enkele dingen uit mijn ontspulling zet ik binnenkort op een tweedehandssite, wie weet … krijg ik er nog wat voor.

Met de spullen die ik niet weg doe, waar ik om één of andere reden aan gehecht ben en toch niet of zelden gebruik, zit ik het meest mee in mijn maag. Zou ik – zou ik niet … ?

Niet getreurd, ik verveel me nog steeds niet met al die plannen en af en toe zelfs enkele uitvoeren.

Zomeropener in de straat.

Ik was op de zomeropener in mijn straat. Het is een jaarlijks terug kerend straatfeest dat ook aan het einde van de zomer (zomerafsluiter) wordt gedaan. Door het monster ben ik er nog niet geraakt vorige jaren, maar dit jaar vond ik dat ik erbij moest zijn. Ik vond het wel vreemd om helemaal alleen te gaan, dat had ik al lang niet meer gedaan … iets alleen doen waarbij ik onder de mensen kom. Tot voor vijf jaar, toen ik nog jaarlijks naar Griekenland/Kreta reisde, reisde ik dikwijls alleen. Dat was niet erg voor mij. Afzondering doet wel eens deugd en mensen zijn er overal om te horen en mee te praten. Nu vond ik het wel wat vreemd. Gelukkig zijn er dan … kinderen! Dat vond ik best wel fijn. Ik doe geen wilde spelletjes meer mee. Kinderen heb ik altijd wel fascinerend gevonden en in mijn job had ik er geen enkel gebrek aan, aan die fascinatie. Zelden kom je iets gemeen tegen bij kinderen. Vaak zal het gaan om een ontevreden gevoel dat ze niet geplaatst of verwoord krijgen, als ze zich ‘niet gedragen’, gemeen van binnenuit zag ik nooit of kan ik me niet herinneren. De spontaniteit in kwadraat of in stilte, het speelse, het lieve, het heerlijk naïeve, het gedurfde explosieve …  Ik ken best wat kinderen in mijn familie die zich daar ten volle geamuseerd zouden hebben.

Ook al kende ik bijna niemand, vond ik het best gezellig. Het was mooi weer, het eten was lekker. Ah ja, het is de bedoeling dat iedereen een gerecht meeneemt, eigen bestek en bord en drank. De aperitief was van de organisatie alsook het ijsje achteraf.  Ik luister graag naar rustig gebabbel en wat ik fijn vind, ik kon op mijn gemakske dichtbij en in stilte observeren, de spring-in-‘t-velds, de rustige mensen, de babbelaars, de serieuze en grappige gesprekken, … Iets om vaker te doen dus, gewoon ergens gaan zitten en observeren. In dit seizoen zeker!

Misschien is het fijn om … (Er is iets met beloftes sinds het monster dus zie ik nog wel, daar heb ik gemoed soms nog van vol, dat immer afbellen, dus beloof ik niet meer veel) en daarom zeg ik het lekker nog niet welk idee ik heb 😉

ATV vertelling

Wat nog? Een ATV vertelling heb ik intussen meegepikt. Dat vond ik wel gezellig, zo allemaal buiten zitten, gezellig bij elkaar, eigen drinken bij (of een Koninkske zelf af te halen), eigen stoel meenemen. Ik had zo nog geen stoel. Om een reden die ik nu niet meer weet, geraakte ik niet in de winkel, toch niet op tijd, voor zo’n kampeerstoeltje. Gelukkig was K. zo vriendelijk om er eentje voor mij te kopen. Daar zaten we dan, met drieën (K., haar moeder en ik) in onze regisseursstoelen. Met drinkfleshouder erbij inbegrepen. Die avond was het Rob Vanoudenhove. Ik vond het voorprogramma eigenlijk beter. Rob Vanoudenhove is me te langdradig. Behalve op ad remme momenten, dan was hij … ad rem en kwam de humor ook beter tot zijn recht.

In augustus ga ik naar Nigel Williams. Hopelijk net zo goed als op de avond dat ik hem zag in de Cartoon’s.

Grieks in eigen land.

Nog iets? Grieks eten, kan me altijd bekoren, zeker bij (grote) honger. Deze week ben ik in het Griekse Huis geweest met K. en I. We hebben er de namiddag en vroege avond helemaal weg gegeten en gebabbeld. 

Griekse huis

Wat ik daar heerlijk vind, in de Griekse Taverne, is de grote binnenplaats. In dit seizoen zit je precies in je tuin. Wat eten, wat babbelen, wat rondkijken, een koffietje, nog wat praten, … nog wat drinken … tot op een keer er mensen binnenkomen, mooi opgekleed, die aan hun avond gaan beginnen. Zullen we dan toch maar eens opstappen ? De serieuzere gesprekken blijven wel nazinderen.

Er is iets met alleenstaanden … ze zijn sterk, ze kunnen goed alleen leven, zelfs tegen eenzame dagen kunnen ze, liever zichzelf alleen dan niet zichzelf in gezelschap. De vraag die bij mij, vermoedelijk ook bij anderen, rijst is hoe zeer je iemand kan missen? Niets horen of laten horen vooraleer de ongerustheid kiemt, groeit en dan actie doet komen (een berichtje, een telefoontje plegen, … )? Eén van de weinige dingen van mijn alleen-zijn bestaan dat me wel eens bezig houdt, zonder daarom in paniek te slaan.

Gisteren diende het gemak deze mens en ben ik mijn eten gaan halen bij Morfo. Ze had dakos (zie foto), heerlijk fris en voldoende voor de kleine honger. Later in de avond heb ik me overgegeven aan pastitio. En omdat vandaag zo’n dag is waarbij ik het vooraf niet wist wat ik zou doen en laten heb ik ineens een voorraadje choriatiki, tzatziki en dolmades meegenomen. Wat is dat allemaal, dat eten? Ga maar eens kijken en proeven. De goede muziek krijg je er zomaar bij (écht hele goede muziek).

 

Iets dat moest

Ik was die ochtend ook nog naar de dermatoloog geweest. Alles nog oké, geen verdachte vlekjes. En of ik genoeg smeerde … ‘Ja hoor, factor 50’ Het is – zie ik nu – 30, een product dat ik vorig jaar uitprobeerde en mij heel goed bevallen is. Het is vooral heel huidvriendelijk, legt een film op je vel en je hoeft niet de hele tijd bij te smeren, behalve als je veegt (bijv. na het zwemmen). Ik schreef er al eens over, een kort fragmentje uit een blogbericht toen. Ik gebruik Weleda. Die is nu bijna op en daarna probeer ik een andere, ook met minerale uv-filters. De zomer is dit jaar niet zo constant heet, gelukkig. Toch, volgende week, als gebeurt wat Frank Deboosere zegt dat er staat te gebeuren, zal ik wel anders piepen 😉

Met de dingen die nog gepland zijn en hopelijk ook fijne onverwachte dingen, wordt dit zeker nog vervolgd, dat wat bezig is en dat wat nog komt … binnenkort over verjaardagen met één bijzondere dit jaar! 

Mijn zomer en de zomerse overpeinzingen van vandaag …

Zomeren doet u best zelf in de zomer 😊

Zo begon mijn zomer.

Het is weer even geleden dat ik iets op mijn blog zette. Dat heeft waarschijnlijk een reden maar daar ga ik mijn (soms moe getergde) hersenen niet mee pijnigen.

Wat ik wel wil, is een beetje bijhouden voor mezelf, u mag het ook weten, wat ik allemaal doe deze zomer, een zomerplak-dagboek, of zo …

Omdat ik zelf ervaar, bij het lezen van blogs, dat ik kortere tot halflange stukken fijn vind om te lezen, probeer ik het zelf kort genoeg te houden, desnoods mijn verhalen op te delen.

Zo, wat zal ik eerst schrijven? Ik wil beginnen met 20 juni, Wereldvluchtelingendag. Ik schreef toen een gedicht op Facebook. Het is ook echt hoe ik denk. Wat er ook gezegd, geschreven, gevreesd kan worden over het ‘thema’, het blijft over mensen gaan.

In dat kader van die dag ben ik naar een evenement geweest met mijn zus in de Cartoon’s in Antwerpen.

Ik had zelf niet zo’n goede dag, maar ik wilde het toch niet missen. Dat werd een hele fijne avond met ontdekking van enkele boeken die ik intussen allemaal uit gelezen heb .

Het eerste dat ik las, is een novelle ‘Als je iemand verliest die je niet kan verliezen’, van Ish Ait Hamou. Die werd dan verfilmd. De voorstelling v-ervan heb ik die avond gezien, ‘Klem’ genaamd.

Het eerste boek van Ish Ait Hamou is Hard hart. Daarvoor las ik Cécile. Elk boek is op zijn eigen manier prachtig! De diepgang zit in je eigen interpretatie van het verhaal. Men zou kunnen denken dat er minder diepgang inzit, gezien de thema’s, maar ik vond het vooral vlot geschreven. Vanzelf denk je aan dat wat niet geschreven is en toch zo waar. Ik heb ze uit de bibliotheek gehaald, gelezen en weer netjes terug gebracht. Intussen komt in oktober zijn vierde boek uit, dat heb ik besteld. Ik ben benieuwd met vertrouwen 😉

Terug naar die avond. Ze begon met mooie muziek van Carlo Diaz (gitaar), dan volgde de film, héél indrukwekkend. Na de film en Q&A (vraag en antwoord ronde) kon voor wie wilde nog in de bar muziek van Marcelo Moncada gaan luisteren. Hij speelde saxofoon. Ik heb de indruk dat ik deze meneer al eerder gezien heb, maar kan me niet meer goed herinneren waar en wanneer. Daarna kwam Nigel Williams aan de beurt. Het zal best wel grof geklonken hebben af en toe. Voor mij was het vooral duidelijk, niets vernederend of neerbuigend, wel op een humoristische manier gebracht wat geen probleem hoeft te zijn. We zijn wie we zijn … “all human … except for Trump”.

Het initiatief kwam van iemand uit Syrië, iemand die ik ook al eens gezien heb. Ik vind zijn naam niet terug op het programma. Als iemand het weet … het is ook de bedoeling dat dit de aftrap is van een nieuw evenement rond Wereldvluchtelingendag volgend jaar.

Het was wel een samenwerking geweest van Arensberg en het Rode Kruis.

Een hele andere, fijne avond had ik op donderdag, 27 juni, in het Letterenhuis bij een avond ‘Stukken van schrijvers’, een praatavond, waarbij Cathérine Vandoorne (mijn favoriet van de Madammen maar niet verder zeggen) het gesprek leidde. Deze avonden zijn er vanaf september tot en met juni één keer per maand, telkens op een donderdagavond. Het programma voor komend seizoen staat ook al online, heb ik net ontdekt.

Het was voor mij een ontdekking. Ik wist er wel van maar raakte er nog niet. Die avond waren er vier gasten. U kan het programma hier vinden zoals het die avond was. Ik vond de hele avond geslaagd, zowel het verhaal over het schrijvershuis Herman Teirlinck, als het verhaal van Annelies Beck (van Terzake), over haar recent verschenen boek, “Toekomstkoorts”. Ik had al een boek van haar gelezen “Over het kanaal” over Belgische vluchtelingen in de Eerste Wereldoorlog, naar Glasgow, Schotland en wat zij daar meemaakten. Dat nieuwe staat op mijn leeslijst.

Dan kwam Bernard Dewulf aan het woord. Van hem las ik tot voor kort nog niets. Ik kende alleen zijn naam. Als u regelmatig leest, kom u hem wel eens in kranten tegen. Helaas voor de krantendrukkers, doe ik dat zelden. Hij had het over schilderijen die in het Letterenhuis bewaard blijven.

Later na de lezing, kwam ik in de verleiding van een gedichtenbundel ‘Naar het gras’ te kopen en wel omwille van het eerste wat ik erin las toen ik het opensloeg … “Nu ik nooit van hier zal zijn en dagelijks afkomstiger ben van elders, …” en ik dacht vanzelf “Hoe schoon is dat!”. Aangezien de heer Dewulf daar ook nog was, heb ik het laten signeren. Mét de juiste schrijfwijze van mijn naam, de datum echter klopt niet, dat was de 27ste juni 😉.

Iemand die mij aangenaam verraste was de weduwe van Jotie T’Hooft, Ingrid Weverbergh. Ze kwam me zo spontaan, heel naturel over, de manier waarop ze er zat – lekker thuis in de zetel,  slim en een beetje chaotisch. Toch vertelde ze vrij gestructureerd haar verhaal, vooral over Jotie en hoe ze hem ontmoette, hoe ze pas sinds een jaar of zes, zeven weet wat er echt met hem gebeurd is, over wat er nog komen gaat, een productie waar ze aan meewerkt. Wordt ongetwijfeld door haar vervolgd …

Zo, dat is alvast een begin van mijn zomer, waarin ik nog andere dingen deed, zoals bv. het mee helpen voorbereiden van mijn vaders feest voor zijn negentigste verjaardag. Daarover later meer.

Zomeren doet u best zelf in de zomer 😊

Begin- en eindwoord

Sinds een tijdje probeer ik elke ochtend met een woord te beginnen. Ik schrijf dat dan op in een schriftje (naast mijn bed, er wordt al eens onleesbaar gekribbeld met nog slaapogen).
Elke avond wil ik dan weer afsluiten met een woord. Dat ligt mij wel. Anderen doen het met beelden. Mij helpt het om dag in te stappen en de nacht, die niet altijd even prettig is, achter me te laten. 
Het geeft me wel een positief gevoel. Niet dat ik zo negatief ben, maar het maakt me toch wat sneller actief, want ik kan soms nogal lang met de ochtend bezig zijn. Daar word ik toch wel iets te lui van. Wat iemand ook mag zeggen over ‘dat dat best mag’.
Het eindwoord van gisteren was ”paradox’ (tussen chaos in mijn kop en populair voelen 😉 )
Het woord dat me deze ochtend de dag deed beginnen is ‘weerzien-uitkijk’. Enkele wederziens staan op het programma vandaag. 
Het had ‘verkoeling’ kunnen zijn, want dat is zo welkom na die hittegolf. Op zich vind ik dat zomerweer wel fijn, zelfs 30°C en erboven. Helaas merk ik er vaker last van, dat been-met-de-kous spant in die kous, ik vermijd de zon zoveel mogelijk, … nu ja, vooral de vochtige drukkende warmte.
Doch, het is niet verkoeling geworden, hoe welkom ook.
Waarom vertel ik nu dit? Ik heb zoiets opgepikt bij de serie workshops die ik volgde ‘Creatief dagboek, ont-moet jezelf in woord en beeld’. Er werd daar ook veel gewerkt met beelden, kleuren, prenten, …. ik vond het heel fijn om te doen toen. Heel inspirerend. Voor mezelf in mijn dagelijks bestaan, vind ik een woord dat (of zin die) spontaan in me opkomt makkelijker om mee verder te gaan. Wat niet wil zeggen dat ik van een beeld wel eens onder de – woordelijke – indruk geraak, natuurlijk wel.
Aanvankelijk overigens was het steeds een beetje negatief woord, eentje dat mijn nacht samenvatte. Maar zo wil ik de dag niet ingaan, want dat negatieve gaat ook voorbij. Dus concentreer ik me op de komende dag en bijna spontaan valt me een woord binnen dat positiever is op zijn minst actief (iets om te doen die dag).
Dat eindwoord ’s avonds schrijf ik echt pas op net voor ik bed inga. Het sluit de dag netjes af, alle te-doen-lijstjes zijn dan gemaakt, die plagen me niet meer en ik ga rustiger naar bed. Zelfs al slaap ik niet direct in, lig ik nog af en toe wakker ’s nachts, ik blijf rustiger.
Vermoedelijk is het verwoorden van wat ik denk, voel, meemaak, wil, … wel een manier om rustig te worden, te relativeren, zelfs actie te ondernemen voor het een en ander. Het staat immers geschreven, hoe ga ik anders mijn eindwoord die dag verantwoorden …
Mijn dagboek blijft daarnaast wel bestaan en mijn dit en mijn dat …
Wees gezond! Doe gezond! En als je zondigt, geniet er dan van zonder schuldgevoel 😉

Plezanterietjes en andere ietjes

Ontdekking of herontdekking?

Ik heb gisteren een heel mooi filmpje gevonden waarin mantinades gezongen worden van Erotokritos. Ontroerend wel. Een vader en zijn dochter. Het was zo mooi dat ik de tekst ben gaan opzoeken en nu ken ik bijna het refrein uit mijn hoofd. Overigens was ik al wat in de ban van Erotokritos. Ik vat het niet en toch wel. Het uitleggen wat het is, is een opgave die ik liever aan de echte Kretenzers overlaat. Ooit heb ik er iets over gelezen, in het kader van een Griekse les toen ik nog in Hasselt woonde. Als ik me goed herinner was het bij de voorbereiding van een spreekbeurt. Toen heb ik wijselijk toch voor iets anders gekozen, iets over muziek en tekstschrijven, … ik  spaar U … voor nu 😉

Wel ben ik nu weer helemaal in de ban van de Erotokritos. Wat ik vond citeer ik hier. Het komt van muziekweb.nl. (een CD). De link geef ik erna mee.

“Erotokritos is het beroemdste en belangrijkste liefdesgedicht uit het moderne Griekenland. Het gedicht, gemaakt in Kreta in het begin van de 17de eeuw, inspireert al eeuwenlang vele kunstenaars: via literatuur, muziek, schilderijen en theaterstukken wordt het verhaal uitgebeeld van de jongeman Erotokritos, die verliefd wordt op Aretousa. Zijn liefde wordt door haar beantwoord. Heracles, de koning van Athene en Aretousa’s vader, weigert echter Aretousa te laten huwen met Erotokritos en deze wordt gedwongen in ballingschap te gaan. Als Aretousa weigert te trouwen met de heerser van Byzantium, stopt haar vader haar in de gevangenis. Na allerlei avonturen en beproevingen komen de geliefden uiteindelijk weer bij elkaar, trouwen en leven nog lang en gelukkig. Op zich een vrij clichématig verhaal zou je denken, maar dit gedicht is een literair hoogstandje vol symbolische diepgang. Op dit album klinken vier muzikale interpretaties van dit verhaal, gecomponeerd door vier Griekse componisten: Giorgos Koumentakis, Loudovikos ton Anogion, Nikos Xydakis en Psarantonis. Alle werken ademen de Griekse geest: Griekse volksinstrumenten en Griekse zang, door sommige componisten aangevuld met klassieke instrumenten als de piano, fluit en strijkersDe versie van Giorgos Koumentakis is nog het ‘modernst’: zijn virtuoze werk The Microcosm Who Listened wordt uitgevoerd op een klavecimbel. Over het algemeen overheerst echter de romantische sfeer, geheel in de sfeer van het middeleeuws liefdesverhaal. (SvdP)”

https://www.muziekweb.nl/Link/KCX1537/Erotokritos.

Die CD wil ik wel vinden. Het boek heb ik inmiddels gevonden en besteld. Hoe graag ik het ook lokaal wilde bestellen of kopen, mijn ongeduld heeft me naar bol.com geleid en nu … wacht ik. Waarschijnlijk moet het door bol zelf in Griekenland besteld worden.

Het doet me trouwens aan iets dat ik meemaakte, denken. In de zomer van 2014, ik was in Kreta, reed ik van Amoudara (bij Heraklion) naar Chora Sfakion. Met tussenstops, ook in Anogeia. Omdat ik weet dat Vasilis Skoulas daar woont en er een groot domein heeft (sport, feestzaal, café, …) ging ik er langs. Als het u interesseert, kan u  hier wat over hem vinden.

Vasilis Skoulas leerde ik het jaar ervoor kennen bij een concert, ook in Anogeia waarbij Michalis Tzouganakis naast anderen optrad en samen met hem zong. Daar werden de nodige foto’s van gemaakt, ook eentje van Michalis en de heer Skoulas himself.

Mr. Skoulas trad die winter op in Brussel samen met twee andere Griekse artiesten (Melina Kana en Pantelis Thalassinos).  Achteraf raakten we – rara – backstage. De foto van die zomer had ik mooi over een houten kader laten trekken en zo aan hem gegeven.

Terug naar het verhaal van de zomer van 2014.

Tijdens die tussenstop in Anogeia, ontmoette ik Vasilis Skoulas. Na veel rondvragen, niet toevallig. Het zou spijtig zijn om tijdens mijn tussenstop hem niét ontmoet te hebben, als hij daar had kùnnen zijn. Ik vertelde van die foto die ik die winter gegeven had en hij nam me mee in dat café en toonde de foto die tussen andere foto’s tegen de muur hing. Ik was nogal onder índruk. Mijnheer Skoulas had het gewóón druk. Maar er kon wel een foto af, een frappè én een CD … Erotokrito!

Nu ben ik heel nieuwsgierig naar het boek. Hopelijk ontvang ik het en kan ik weer veel dichterlijke verzen in het ‘Grieks’ lezen en vooral veel leren. Het is namelijk – volgens de beschrijving – in het Kretenzisch geschreven. Joepie!

 

Tussen de grens en verder gebeurt soms wel wat …

Afgelopen weken vond ik nogal rommelig. Ik heb zoveel geslapen overdag … ’s nachts lukt sowieso niet goed. Dat vind ik niet zo erg wegens gewoonte. Zelfs van monoloogjes word ik rustig. Ik lag vooral met mezelf overhoop, tussen kunnen en willen, tussen springen en voorzichtig instappen, tussen grenzen en niet-grenzen … Heel vervelend.

Het was spannend die eerste maandag van juni, met het wachten op de uitslag van die hersenscan. Nu ja, de scan zelf was vrijdag ervoor (de brugdag tussen O.L.-Hemelvaart en het weekend). Het resultaat hoorde ik bij de oncoloog op die maandag dat ik ook immuuntherapie had. De scan was goed overigens. Ik héb hersens, nog steeds, de uitzaaiingen zijn aan het weggaan.

Het hield me in wel gedachten bezig. Nu kan ik wel in mijn eigen dossier gaan kijken. Maar dat wilde ik dat weekend niet weten. Zeker niet bij het Lentefeest van L.

Raar, ik zou vroeger denken dat iemand die te horen kreeg dat er een uitzaaiing in de hersenen is, zich wel heel slecht moet voelen, want doorgaans betekent het niet veel goeds. Ik voelde het niet eens, op wat veel migraines na, maar dat ben ik gewoon.

Toch heb ik ook al andere verhalen gehoord en dat geeft weer hoop en goesting om ervoor te gaan. Beweren dat het enkel aan vechten en positief zijn ligt, durf ik niet, maar het helpt, ook om de slechte dagen door te komen. Geloof me, die zijn er nog. Zelfs rusten is vechten, want ikzelf ben onderhand wel moe gerust.

Die zondag van het Lentefeest bijvoorbeeld was een prachtige dag, toch speelde de hitte me parten ook al kom ik niet in de zon. Gelukkig is er dafalgan, dat ik neem in bi,j wat ik noem, een noodgeval. In andere gevallen is een koele plaats en een bed of zetel een ander redmiddel en een gedwongen rustplaats.

Of de grenzen overgaan, dingen doen en het gaat goed, blijven verder doen, op dreef geraken, niet voelen dat de grens al voorbij is … tot de dag erna! Dat in het oog houden en respecteren is ook vechten. Het is daardoor waarschijnlijk dat het voor anderen zo moeilijk is om in te schatten hoe het nu met mij of eender welke andere chronisch zieke gaat, want u ziet me meestal ‘goed’ en ‘bijna weer gezond’. Verbaast u zich dus aub niet als ik plots weg ben, ga zitten, begin te zweten … Het is zeker uw fout niet.

De Mie-time bestaat tegenwoordig uit opruimen en samen zetten. Binnenkort zal er wel een bericht verschijnen van mij op FB wie dit of dat wil hebben. Er zit verbazend veel plastic bij (vooral zakken). Het gebeurt me nog zelden dat ik zonder herbruikbare zak op pad ga, ook als ik -nu nog zeer zelden – ga shoppen (kledij, schoenen, andere niet-dagdagelijkse dingen) Soms gebeurt het nog en dan kies ik lui de makkelijke kant en neem er een plastic zakje bij. Die zakjes (overheen jàren overigens) heb ik dus nog. Bovenop een hele hoop herbruikbare zakken. Maar die houd ik. Ze zijn heel handig als verhuismateriaal. Zelfs als ik niet verhuis. Spullen waar ik vanaf wil ‘verhuizen’ in zulke zakken tot ze een bestemming hebben. Houd het in het oog 😉.

verpakkingen

 

Nog een grens die me weer even door elkaar schudde… Op donderdagavond, zes juni, ben ik naar een infoavond geweest van de organisatie Atlas, Integratie en inburgering Antwerpen, over zomerbuddy’s. Die worden gezocht in het kader van oefenen van het Nederlands voor anderstaligen die nog niet zo lang Nederlands spreken/schrijven. Het gaat dan vooral over gesproken taal. Het is de bedoeling om met iemand een activiteit te doen terwijl er Nederlands gesproken wordt.

Zo doet de persoon in kwestie ervaring op in spontaan Nederlands spreken. Het was heel interessant, boeiend, grappig soms. We deden daar zelf de ervaring op hoe het is om aangesproken te worden in een taal die (mij) totaal onbekend is … het Chinees. Tijdens de  vorming voelde ik mijn hoofd spannen, en ja hoor, daar was ie weer meneer Migraine. Het flitste zelfs in mijn linkeroog. Toch maar weer een dafalgan genomen en dan heeft diezelfde meneer toch maar besloten om rustig te worden. Vrijdag was ik weer bijna de ‘oude’. Die dag was ik wel veel in het ziekenhuis vanwege consultatie bij de dokter fysische geneeskunde en revalidatie. Dat loopt intussen goed.

Ik ben toch blij dat ik wél naar die vorming geweest ben. Zomerbuddy, dat is iets voor mij, lijkt me. Hopelijk ook voor de persoon die mij toegewezen wordt. Eén van de eerste dagen van juli is de matching sessie. Dat vind ik ook goed, want zo kan iedereen aanvoelen of het klikt of net helemaal niet met een persoon. Dat is belangrijk om te willen/durven spreken en samen een activiteit te doen.

Er volgt nog wel wat geschrijf/gekribbel van mij. De maand juni is precies interessanter dan ik zou eerst denken nu ik aan het schrijven ben 😊.

Vandaag is er bougatsa …

Wees gezond! Doe gezond! En als je zondigt, geniet er dan van zonder schuldgevoel 😉

Vaderdag

Het is steeds een beetje lastiger om over Vaderdag iets te schrijven, zo kort na Moederdag. Ik zou er zo ongeveer het zelfde over kunnen zeggen. Ik denk alleen dat het ‘toekijken’ voor een vader die niet kan baren, hem in een positie zet waarbij inleven wat lastiger is dan dat wat het voor een moeder is. Het ‘ouder’ zijn blijft bestaan, gelukkig wel. Mijn moeder zei vaak ‘moeilijk gaat ook’. Natuurlijk wil ik dus aan alle vaders een mooie dag wensen …

Aan vaders, papa’s, …  en aan bompa’s, opa’s, …

Een erkentelijke dag.

Een dag die mag, een beetje moet.

Aanwezig in lijf en leden bij uw kinderen,

of in gedachten , het kan al eens verkeren

Zelfs dan wordt aan U gedacht.

 

De mee-vaders, van andere kinderen,

De vaders van de kinderen, die ook mee-vaders hebben

De twee-vaders,

De alleen-vaders,

de hier-en-toch-ook-een-beetje-ginder vaders.

Hoe gekleurd en net dat beetje plezant anders

hoop ik dat uw leven is.

 

De gevluchte vaders,

wat je al doet voor je kind(eren).

Ook al begrijpt het niemand

‘Niemand’ heeft geen naam

En mag genegeerd worden.

Iemand bewondert U en wil U helpen!

 

De verloren vaders

Mooie gedachten aan U

En een teken daarvan,

Een bloem of een woord

Of misschien allebei,

U zal nooit vergeten worden.

 

Mijn vader.

Stormen doorstaan met hem

En hij met mij

Maar we worden steeds beter.

Mijn vader, die van ons zessen,

zelfs voor een Griek kan hij doorgaan 😉.

Rustig, soms ongerust

Stil, soms / vaak ludiek en ad-rem

En luisteren dat hij kan,

Zonder commentaar,

Gewoon luisteren.

En wat een voorbeeld, vind ik nu,

als het al eens liever lui dan moe is.

(probeer het maar met zoveel in je kop dat lui zijn …)

Die geniet, die helpt, die vertelt,

die leest, boeken en kranten verslindt eigenlijk,

die zorgzaam is,

en ne propere mens.

Voor mijn vader, die al zooo lang vader is,

en nog blijft zijn …

Weet hij nog anders?

 

XXX

 

Laat me niet lachen …

11 mei 2019

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets gepost heb. Ik kan er niet omheen, ik heb grenzen. Het hoeft niet eens altijd in direct verband te staan met het monster. Soms is het een druppel die in een te kleine volle emmer valt. Om die en geen enkele andere reden heb ik het zo’n beetje laten hangen. (doe me een plezier aub en antwoord niet met clichés, ik ken ze al allemaal). Beetje bitter, niet?

Laat me dat nu nog eens proberen (24 mei 2019 😊)

Hoe klein ook, ik word me steeds meer bewust van mijn eigen blijheden. De vanzelfsprekendheden worden minder en blijven redelijk goed weg. Ik vind dat positief, hoewel soms vermoeiend als je teveel over alles gaat nadenken, maar zelfs dat is een leerproces.

Waarover ben ik zoal blij?

Ik had eindelijk de knoop doorgehakt en ben naar een psycholoog geweest. Het was één sessie en dat was blijkbaar – weliswaar voorlopig – al voldoende om verder te gaan. Soms heb ik een trigger nodig helemaal buiten mijn belevingswereld om. In dit geval een psycholoog. Het is al even geleden, ergens in april, maar het is een genietbaar ding des levens geweest. Toch een beetje weer op spoor.

Even kijken, wat nog? …

Ja! In een blaadje van mijn mutualiteit zag ik toffe interessante aanbiedingen van cursussen. Het is er snel bij zijn om je in te schrijven, merkte ik want ik kreeg bijna onmiddellijk een bericht dat de cursussen waarop ik me inschreef volzet zijn. Gelukkig was er een wachtlijst en kan ik toch nog meedoen aan één van de twee. Die cursus ‘Creatief dagboek – ont-moet je zelf in woord en beeld’ is drie weken geleden van start gegaan. Het gaat er heel rustig aan toe, laagdrempelig van aanpak, met een goede begeleidster. De cursus is bedoeld voor chronisch zieke mensen. Wat een verhalen mensen kunnen hebben, toch … Het gebeurt me heel zelden dat ik in een groep zo maar mijn mond opendoe, zelfs niet in een groep die ik al jarenlang ken. Dat zal wel grotendeels te maken hebben met die hoog-sensitiviteit. Het gonst nogal snel in mijn hoofd, vooral bij auditieve overprikkeling. Die had ik wel gehad, want ik was met de tram gegaan. Die dag tijdens de pauze hoorde ik dat de lijn die ik nam, wel een van de drukste was. Het gonsde daar van de scholieren die op uitstap waren. De volgende keren nam/neem ik dus een andere lijn, weliswaar met overstappen, maar dan kom ik nog eens ergens.

Er worden op een ludieke manier dingen uit je gehaald die je dan zelf vorm kan geven in een schrift. Alle materiaal is aanwezig. Je kan zowel woorden, kleuren, vormen, welke materialen ook … gebruiken. Voor elke opdracht kies je of je die uitvoert of niet. Of je erover vertelt of niet. Het maakt wel wat los in een mens. Ook al voel ik me soms wat tegengehouden door mijn onhandigheid, desalniettemin vind ik het boeiend, vooral de gedachtegang die in me opkomt. Iedereen is ook heel stil tijdens het ‘werken’ aan zijn/haar dagboek. Elke les heeft een thema (tot nu toe, lichaam, zintuigen, natuur). Meer zeg ik er niet van. Wie interesse heeft, pm me dan.

Ik kan er ook nog thuis verder mee aan de slag als ik wil, het is geen verplichting. Als het onaf voelt, werk ik er thuis nog aan, anders laat ik het rusten … ogenschijnlijk toch. (foto: eerste opdracht, állereerste opdracht!)

creatief dagboek

Die dag, de zevende mei, zijn er nóg toffe dingen gebeurd. Behalve onderweg met de tram terug naar huis (overvol maar ik had een zitje) was het een toffe namiddag en avond.

Met M. en haar dochter M. (oh ik herinner me dat verhaal van de vijf M’s dat ik nog zou vertellen) had ik hier afgesproken voor onze tocht naar Rotterdam. Daar gingen we naar een concert van V. Leandros, maar wij gingen natuurlijk voor Georges Dalaras. Ik kan me mijn ‘Griekse’ tijd bijna niet meer herinneren zonder die muziek.

M. en M. kwamen van Limburg, nog een beetje verder dan Hasselt en moesten dus wel al een stukje rijden. Dat vraagt voor koffie en wat ‘brandstof’ voor onderweg, koffiekoeken! Ik was al lang blij dat ik zelf niet moet rijden, na die ochtend creatief zijn met het dagboek. In Rotterdam aangekomen, zochten en vonden en we eerst een Grieks zaakje dat M. opspoorde op internet. Makkelijk dichtbij de zaal waar we later naar het concert zouden gaan. Dat restaurant was in de Markthal in Rotterdam. Heel gezellig. Keuze uit verschillende dingen en we gingen voor een grote schotel mezedes. We hebben zeker voldoende tijd.

Over het concert zelf kan ik ook nog wel wat kwijt, maar dat moet je gewoon zien, horen, voelen, erbij zijn, gepassioneerd zijn door die muziek … dat is bij mij al zo lang, die passie voor die muziek, dat het ‘gewoon’ ingebakken is, zoals een vanzelfsprekendheid die je niet élke dag meemaakt, toch heel fijn is als die nog eens op je pad langskomt. Ik voelde me weer een beetje meer mezelf. En dan die ontmoetingen achteraf, met verschillende muzikanten en met G. Dalaras himself! Herinneringen aan de eerste keer dat ik hem ontmoette kwamen naar boven.

Het is waar, als je even de ‘wil’ loslaat, het nadenken over de dingen (wat als? wat als? wat als? aargh) , neemt je onderbewuste het over en doe je de tofste dingen …

concert Dalaras

… soms zelfs op de meest onverwachte momenten. Door G. Dalaras heb ik veel mensen in het buitenland leren kennen, vaak vanachter mijn pc of laptop. Ook heel wat andere Griekse muziek en artiesten heb zo leren kennen. Er bestaat een website waarbij een forum hoort. Dat was voor mij de ontmoetingsplaats voor gelijkgezinden wat die muziek betreft! De hele site staat bomvol informatie, vertalingen van liedjes, verhalen over die liedjes, de teksten, de componisten, …. Die mensen die ik leerde kennen wonen in alle uithoeken en rondingen van de wereld. Ik ken er vooral uit Nederland, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, België ook, Duitsland maar ook Schotland en verder weg, buiten Europa, Argentinië, Californië, Canada, Rusland, Australië, … soms heb ik contact met hen, zij het dan het vaakst online, tegenwoordig Messenger, Facebook, … zo raakte ik vorige week aan de praat met mensen en ze nodigden me pardoes uit , voor dat weekend …. In Schotland ! Doen of doen? Dat was de hamvraag. Raad eens wat het antwoord was? Ik heb teveel gezien en gedaan op korte tijd, vooral zonder spijt. Het ging snel, maar toch heb ik het me niet beklaagd, ben die mensen gewoon gevolgd en heb de controle los gelaten … dwz in mijn geval, zeker wanneer ik aan het (mini)reizen ben, zoveel mogelijk neerschrijven en foto’s maken en wat nog allemaal om zéker alles vast te houden. Dát heb ik kunnen loslaten … Het gevoel van vrijheid overheerste en een gezonde nieuwe interesse in een land dat ik van haar noch pluim ken. Er is wél ontzettend veel groen, woeste natuur, zee, ZEE, rotsen, geschiedenis, ik vermoed ook fijne leesbare literatuur enz. Thank you, na elke busrit, mooi je beurt afwachten voor je opstapt, deuren van huizen die blijven openstaan, gewoon zo’n groot vertrouwen … Zover ik kon opmaken, prima openbaar vervoer, als je bedenkt hoe uitgestrekt de natuur er is.

Waar Griekse muziek me al gebracht heeft (Parijs, Londen, Amsterdam, Düsseldorf, Keulen, … en nog brengen kan en er was niet eens een concert 😉.

het hart kan overal kloppen …

Nog zo’n genietbaar ding des levens.

De frozen shoulder wordt ook steeds beter. Dat is zeker noemenswaardig want ondanks mijn vrij ‘stabiele’ toestand waarbij het monster zich rustig houdt en die toestand me toch meer energie moest geven, was de pijn vaak niet te harden en dat heeft me enkele maanden geleden toch een flinke opdoffer gegeven. De beterschap is te danken aan de goede therapie van de kiné en de ergo in het ziekenhuis. Niet dat ik zo tuk ben op zoveel bezoekjes aan het ziekenhuis, maar ik voel het elke dag beter worden, dat is wel een bezoekje of twee drie per week waard. Overigens ga ik met de fiets en fiets ik in weerkeren meestal in een ommetje. En als het al eens meer pijn doet, forceer ik het lekker niet. Dat was alleen nog maar een keer, enkele dagen geleden, waarschijnlijk mezelf Schots en scheef gezeten in het vliegtuig en in de luchthaven de dag ervoor. Stilzitten is nefast.

Op 1 mei, ging ik babysitten bij L. en R. Mijn zus (hun ‘bomma’) was daar ook. Hoe mooi, zo twee meisjes bezig te zien, twee zusjes en toch zo verschillend in aanpak van de dingen, ook al doen ze veel hetzelfde op zo’n vrije dag … bv. een ‘tekening’ maken … L. bekijkt het eerst eens goed, ik vermoed dat ze bedenkt wat ze kan doen en hoeveel plaats ze heeft op haar – dan nog witte – blad. R. begint er gewoon aan, vol verwondering welke kleuren er ontstaan als ze, met haar vingers natuurlijk, twee of meer kleuren verf door elkaar veegt.

De fantasie die je in hun gesprekken hoort wanneer ze samen spelen… Ik geef een grappig incident mee… Ik had een boek bij om voor te lezen, maar L. leest al heel goed zelf en begon er dus in te lezen. De titel van mijn boek ‘Laat me niet lachen’. Er staat een ‘serieus’ verhaal in over een krokodil die je verbiedt om te lachen, vol grappige zinnen en prenten natuurlijk. Het boek heeft ook nog andere verhalen van dingen die je niet mag doen (niezen, dansen) maar je mag voornamelijk niét lachen! L. deed zo haar best maar ze bleef (glim)lachen. Later in de namiddag las ze het voor aan haar zusje. Die avond nog voeg ik haar of ze het helemaal had kunnen uitlezen (ze zit in het eerste leerjaar en wil al veel zelf lezen). Haar antwoord: “Ja, maar ik ben wel drie keer opnieuw moeten beginnen want we moesten de hele tijd lachen !! “ 😊

laat-me-niet-lachen.jpg

Geen chronologische volgorde, mijn kleine verhalen, hopelijk wél genietbaar om te lezen.

Nog iets? Ja, ik heb een nieuw kapsel. Dat werd nog eens tijd, die tijd van het jaar zeker …

P1150400kopie

 

Moederdag

Waar ik vandaan kom wordt Moederdag gevierd op de tweede zondag van mei. Ik vind dat voor moeders elke dag Moederdag mag zijn.

Morgen is wel een beetje speciale dag. Naar jaarlijkse traditie herdenken we haar in de maand mei. Ik denk dat het de eerste keer is dat dit op Moederdag valt. Hoewel ze in de maand februari gestorven is, vond mijn vader het fijner om dit toch in mei te doen. Haar verjaardag is ook in mei. Ze was een zondagskind, die hebben net een streepje voor, zeker op maandagkinderen (…).

Naar eveneens jaarlijkse gewoonte doen we dat in Hasselt, onze roots. Vroeg op dus morgen. Daarom wil ik alvast aan alle gevierde en niet gevierde moeders denken:

Aan de moeders, die ik ken, alle moeders

Die gevierd worden vandaag

Of dan, in augustus

Dat uw kinderen sterke solidaire volwassenen mogen worden / blijven

 

Aan de moeders die ik niet ken

Die niet gevierd worden,

Noch nu, noch in augustus

En toch hebt u uw kinderen gebaard / in uw gezin opgenomen

Dat u erkenning moge vinden en zien in uw kinderen

 

Aan niet geworden moeders

Zij zullen nooit een vanzelfsprekendheid zien

In welk kind dan ook

En daardoor op die net iets andere manier alert blijven

Op andere moeders’ kinderen

 

Aan mijn moeder

Die herdacht wordt vandaag

Rust, lach, reis mee, …

Luister, lees, antwoord, …

Verrijs zo af en toe nog eens – denkbeeldig in dromen – uit uw as.

Ik zal het zien, het lichtje in uw ogen op die foto …

En ik word weer even sterker en misschien lijk ik weer een beetje meer op u …

(uiterlijk even terzijde gelaten, hoewel ik daar best fier op ben als me dat gezegd wordt)

 

Ik wens iedere moeder de kans om het ten volle te zijn !