Categorie: Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb

Dan zal ik even niet schrijven.

November vers

Heel vers is november niet meer, bijna in de helft. En vergeten doen we niet. De oorlogen dichtbij en veraf en tussenin helpen ons herinneren. Helaas.

Daarover ga ik het niet hebben. Noch over een Boekenchallenge. Misschien later.

Wel over oud. Wat is dat eigenlijk? Oud? Ik was erover aan het mijmeren in de tram gisteren. Zonder pen en papier; waar zat ik met mijn gedachten, gelukkig wel notities op mijn smartphone.

Oud als mijn oma, die me de derde keer begroette op een zondagnamiddag. Ik was nog zo jong.

Oud als mijn ouders die alles wisten. Ik geloofde alles.

Oud als de oudere broers en zussen die veel mochten en kenden. Ooit ben ik zo groot!  

Oud als alleen wonen, rijbewijs, zelfstandig, werken, te lang uitgaan. Je bent maar één keer jong. 

Oud als de bewoners van het wzc die roepen om hulp aan een overwerkt team. Zo oud ben ik nog niet.

Oud als vader die alles vraagt en weinig onthoudt. “We blijven bij je pa” en houden zijn hand vast.

Oud in de ogen van een jongvolwassene. Puber!... 😉 

Oud als ikzelf met mijn kort kopje en enkel geen grijs. Of wat dacht je?

Al mijmerend zweefde mijn halte voorbij en ik gooide mijn plannen om. Een fikse wandeling aan de Schelde. Flexibel en ongehaast.

Ps. novemberverzen op Azertyfactor. Er staan nog andere mooie, de tip van 4 november bijvoorbeeld (niet van mij).

Extra uur

Wat zal ik extra doen?

Nog een oefening uit het dikke oefenboek?
Een blog in elkaar flansen waarvan ik weet dat
de meeste blogs weer uit elkaar geflanst
mijn apparaat waarop ik dit tik verlaten?
Of zal ik me eens wagen aan een gedicht?
Een horrorverhaal? Zo’n kort krachtig?

Van het wegslapen komt niets.
Al dan niet gepland krijg ik het
slapen niet geplant.
Een heel uur extra op
zondag waarop ik mezelf ooit
beloofd had om niets te doen

Het plannen van niets doen, lastiger
dan niets doen bij veel plannen
Afleiding, het manneke zeur-zo-niet
Niemand die het ziet
ook al vermoed ik zwaar
dat iedereen zo’n manneke kent.

Lezen, schrijven, wandelen, memoires, démoires, zondagvoormiddagboodschappen, afwas van vrijdag en dit omwille van buitenhuize feestelijke omstandigheden gisteren, …

Dat past niet allemaal in dat ene uur
Toch is er heel wat gebeurd
Keuzestress besluipt het niet gebeurde

Twee gedichten in het
voor eigen gemak
overdag ingezet
winteruur

Eén mogen insturen
nog even tijd
een extra uur
een dag of twee
voor een wedstrijd

AMK

Dagboek van iets anders

Het is lang geleden dat ik over het monster schreef, de reden dat ik deze blog begon.

Vandaag de dag vind ik het saai geworden. Het is dezelfde sh*t (u bepaalt zelf me te pardonneren voor dit woord), dezelfde onvoorspelbare bijwerkingen en dezelfde mond dodende opmerkingen waarbij mensen hun ongemak in cliché mopjes steken of in de goede raad niet van tante Kaat. Daarom gooi ik de baxter-dag van vandaag nog eens op mijn blog. Om de zes weken wordt dat spul in mijn aders gedruppeld en niemand weet of het nog echt werkt of niet.

’s Morgens (te) vroeg. De bus kan amper manoeuvreren doorheen de zichzelf bewonderende selfies makende scholieren op de fiets. Niemand valt…

Een kwartier later. Ik wandel van mijn voorlaatste halte naar het ziekenhuis. Ik val gelukkig ook niet. Overigens, de knie is zwaar gekneusd. Laten genezen en niet meer vallen. Blijven rustig aan bewegen.  

Om en nabij halfnegen ben ik ingeschreven aan het onthaal en er is een zetel vrij voor mij in kamer twee. Hoi, geen wachtzaal vandaag!  

De bloedafname is amper een kwartier later. Ik vertel de verpleegster dat ik zwaar gevallen ben. In mijn beleving is dat ook zo. Ze is heel empathisch zonder zelf te vallen.

Rond kwart over negen kan ik bij de dokter komen. Ik heb intussen de bloedwaarden al zelf gecheckt. Mijn dokter is er niet vandaag. Ik ben niet happig op uitgebreide gesprekken met dokters die mijn dossier niet volgen. De bloedwaarden zijn goed en de baxter kan besteld worden.

Als u nu begint te gapen, gelieve niet verder te lezen, het wordt niet spannender.

Ik wacht en wacht … niet lang. Ik heb zicht op de refter van het personeel. Een vrijwilligster maakt in een mooi tempo koffie en zet een dienwagen klaar met kopjes, schoteltjes, suiker, melk én een mand met koekjes.
Ik kan niet niét staren naar de open deur. Ik kan de koffie niet niét ruiken.

Tien voor tien. De baxter hangt aan. Twee andere vrijwilligsters komen aan. De gezelligheid spat van hun gesprek af. Allez, kom nu met die koffie en dat koekje! De dienwagen staat inmiddels in de gang aan de deur.

Het halfuur dat het goedje moet indruppelen is voorbij. Er moet nog gespoeld worden. Ik bel en wacht op een verpleegster die dat instelt. Intussen blijf ik naar die dienwagen staren. Allez, kom nu met die koffie en dat koekje!

En ja hoor, eindelijk! Ik krijg een koffie en mag kiezen uit de mand. Intussen spoelt die andere baxter met Na Cl 0,9% alles nog eens goed door.

Leve de vrijwilligers die koffiezetten. Betere koffie dan die van de automaat.

Zo, ik had mijn koffie. Ik ben al vóór elf uur klaar en mag vertrekken. Ik wens de meneer links van mij succes, zonder met mezelf te vergelijken. Mijn wensen zijn wel oprecht. Verder ga ik niet meer in gesprekken met andere patiënten. Zonder dat toe te lichten.

Een wandeling naar en door het park doet goed. Op het gemakje, dat vertelt mijn knie me. Ik heb voldoende stappen. Dat vertelt mijn lijf me dan weer. De batterij van mijn stappenteller aan de pols is plat. Een uurtje later lig ik plat.

Twee uur in de namiddag. Weer wakker. Het enige dat ik nog doe is nadenken over wat ik de rest van de namiddag ga doen. Ook zonder toe te lichten 😉

Foto’s: onderweg naar en in het park gemaakt. In de foto-opslag staan ze rechtop, waarom ze hier negentig graden naar rechts vallen is me een raadsel.
Bovenaan: in het ziekenhuis.

Boekenchallenge 7 – De Wraakoefening

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er elf gelezen, aan het twaalfde bezig.
Hebban vertelt me dat ik achter ben op het schema en dat is voor mij oké. Ik zet ook niet alles op die site. De regen deert me overigens ook niet, ’t is maar dat de wereld het weet. Aanpassen moet de mens, niet de Aarde.

Naar het boek dan: De Wraakoefening van Val McDermid

McDermid is mijn favoriete misdaadauteur. Ze lijkt moeiteloos allerlei moord- en misdaadzaken met elkaar te verweven, verleden en heden, intriges, door elkaar lopende plots etc. Telkens als ik denk: Nu heb ik het door! komt er weer een twist die verrast!

Dit boek vond ik een beetje apart. Ofwel lees ik te veel misdaad! Zolang het fictieve misdaad is, kan ik er wel tegen. Het ontrafelen van wat vaak een kluwen van een hooiberg lijkt, waarin de naald al te goed begraven ligt, boeit me enorm. Zeker als er cliffhangers bij zijn die me doen verder lezen.

Apart dus, het was iets of wat explicieter; hoe een moord gepleegd werd bijvoorbeeld. Als de moordenaar zelf dan zijn motieven vertelt – die je overigens op een verkeerd been zetten – weet je na de tweede moord ook wat de politie gaat vinden. Dat wordt – té – goed beschreven.

Het kluwen wordt langzaam ontward al moet de lezer af en toe eens voelen of zijn ene of andere been nog stevig staat. Tot op het einde heeft hij het raden naar de moordenaar. Ik had even tijd en bladzijden nodig om te zien wat in sé een voorspelling bleek te zijn.

Of deze blog een raadsel is voor u of niet, u kan HIER de inhoud lezen en bepalen of u het boek wil lezen. Ik heb geen recensie op Hebban gezet. Er staan daar enkele rake uiteenlopende meningen.

foto: Hebban

Boekenchallenge 6

De ene Nachtvlucht is de andere niet ...

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er tien  gelezen, aan het elfde bezig.

Nachtvlucht van Suzanne Vermeer

Het boek trok aan omdat het verhaal zich in Kreta afspeelt en op zich spannend leek. Tegelijkertijd wist ik al dat Vermeer makkelijk te lezen is, te makkelijk in dit boek, zelfs voor een komkommerzomer. Jammer dat het een flop is geworden. Ik heb het toch helemaal uitgelezen omdat het verhaal zich in Kreta afspeelt.

Indien u geïnteresseerd bent in de inhoud, kijk HIER aub. Er staan recensies in die aansluiten bij wat ik er van dacht. Daarom heb ik er nog een schepje bovenop gedaan en ook wat geschreven. Gewoon omdat ik het boek vaak een belediging vond voor de bewoners van Kreta; te veel fouten en oppervlakkigheden.

Voilà. Ik ga nog enkele dagen doen wat ik deze maand deed: huisoppassen op een ander. Met al een volgend boek van mijn favoriete Schotse schrijfster. In mijn vorige Boekenchallenge-blog schreef ik dat ook al. Dat boek heb ik intussen uitgelezen. Indien u wenst kan u HIER de inhoud lezen.

foto’s: uit de boekenchallenge website.

Zevenennegentig

Weetjes van zoveel jaren terug:
De Grote Markt van Hasselt lag er die zaterdag zomers bij, met de typische tramsporen die toen nog dwars door het centrum liepen. Lokale cafés en winkels deden goede zaken dankzij het zonnige weer.
Hasselt kende in die tijd een bloeiende handel in stoffen en jenever. Inwoners lazen die dag in de lokale gazetten over de nakende nationale feestdag en de Ronde van Frankrijk. (google)

Gisteren en vandaag:

Hij weet het  neen
hij weet het niet echt 
tot iemand het hem zegt

Dan weer wel   toch 
eet hij geen taartje
zoals soms nog – naar  
uitgestelde gewoonte – wel 
een chocolaatje 

Zou hij het vandaag nog weten
welke belangrijke dag het is? 
Vertel het hem en hij weet het weer! 

Gelukkige verjaardag, papá !

foto  bovenaan: collectie stadsarchief – https://hasel.be/grote-markt

Komkommerkronkels

De zomer kabbelt zo’n beetje voort alhier. We zijn bijna weer toe aan gesmolten woorden. Al vind ik het tot nu toe nog draaglijk. Ik hield altijd al van wolken en regen, van weer en wind naast de zon en zijn stralende warme aanwezigheid in deze tijd van het jaar. Te veel van al dat goeds vraagt aanpassing, die naar mijn gevoel verder gaat dan ruiten afplakken en airco installeren.

Tijdens de vorige hittegolf waren enkel de ochtendstond-tripjes  met veel goud in het rond koeler dan ikzelf. Van eigen ziekenhuisbezoek (de gewone zeswekelijkse baxter) naar vader mee helpen begeleiden bij een onderzoek of twee-drie (grote zus en grote broer doen het meeste) overheen veel siësta’s, lezen, tv kijken enzovoort. Liefst  misdaad-fictie. Zoals ik het ook graag in boeken lees.

Alleen tijdens de koele dagen was ik actiever; kuisen, de was, de plas, ramen aan de straatkant lappen, …

foto op Facebookpagina van Canvas : Facebook-Canvas
Dit lijkt echt komkommertijd, ware het niet dat het overloopt van de mopjes tegen Trump na de Amerikaanse nederlaag op het wereldkampioenschap voetbal. Ik zeg het er maar bij want ik hoorde van iemand via iemand dat er iemand was die niet wist waarom er aan zoveel huizen Belgische vlaggen hangen.  

Wandelen op een ander is ontdekkend. Waar geen auto een vogel overtreft in geluid, waar de haan vergeet te kijken hoe laat het is en de koeien u lui aanstaren bij het voorbij wandelen.
Hier of ook daar een heus groot bos met speeltuin voor kinderen en hun ouders, een mini dierenpark waar een prachtige pauw hautain zijn staart niet opendeed voor mij. Bambi was ook over en weer aan het stappen. Verder vonden de geitjes het wel tof, zo te zien toch, om iedereen die aan het hek kwam staan van een groet en een lik te voorzien.

Een katapultje terug naar mijn logopediedagen: Het kind in kwestie liet me fier haar boekje zien en toonde de oefeningen die ze er leerde. Het helpt haar goed vooruit want ze is heel taalvaardig. Wanneer ze het dan verstaanbaar kan zeggen, is dat voor haar aangenamer.

U ziet, de komkommers blijven nog even. Wie weet nog een taalkronkelblog in het vooruitschiet…

ps. naar het schijnt komt er nog een gedicht van mij in een bundel. Verder mocht ik er nog niets van zeggen…

Boekenchallenge 5 – Nachtvlucht van Glenn Meade

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er negen  gelezen, bijna aan een tiende bezig.

Nachtvlucht van Glenn Meade

Indien u geïnteresseerd bent in de inhoud, kijk HIER aub. Er staat ook een goede recensie bij.

De samenvatting van het boek trok me aan. Ik vond het in een leesgroep op Facebook.

Een gebeurtenis tijdens de oorlog in Irak is de kern van het verhaal.

Een vrouw verliest haar man, een oorlogsveteraan en twee kinderen in een vliegtuigcrash. De lichamen en het vliegtuig zelf zijn nooit gevonden. Acht jaren na deze tragedie komt er nieuwe informatie over de crash naar boven en wordt het steeds waarschijnlijker dat de inzittenden nog in leven zijn.

De vrouw begint een zoektocht en gaandeweg ontspint er zich een verhaal van de ergste soort. Niemand is nog te vertrouwen, ook degenen niet die ze in die acht jaren wel ten volle vertrouwde zoals bijvoorbeeld haar vader, ook een oorlogsveteraan, waar ze tegenop keek.

De auteur gebruikt echt gebeurde feiten, zoals vermissing van miljarden dollars, zoals koelbloedig onschuldige slachtoffers maken voor een buit, over geheimen tussen oorlogsveteranen, PTSS bij zwijgplichtigen, enzovoort.

De spanning sluipt er langzaam in, de achterdocht kan je bijna voelen binnenkruipen in het verhaal. Al vond ik het ergens doorheen het boek wat langdradig worden, de plot zat goed in elkaar. De laatste hoofdstukken nogal overdreven in gewelddadigheid. Al speelt het verhaal zich af in Amerika. Het deed me denken aan iets dat ik vroeger hoorde over cowboys: ‘eerst schieten en dan vragen stellen’.

Oorlog is sowieso niet goed te praten, maar dit verhaal laat het in al zijn lelijkste, corrupte en mensonterendste facetten zien. Niet moeilijk te verstaan dat degenen met geloof in vechten voor je vaderland zonder onschuldige slachtoffers maken er heel suïcidaal uitkomen. Om van de overlevende– in dit verhaal – nabestaanden nog niet te spreken.

Ik wacht nog even met zo’n realistisch ogend boek te lezen. Ik houd me voorlopig op echte fictie in de misdaad. Een van mijn Schotse favorieten … 😉

Gesmolten woorden

Naast de hersenmist en voor de lindeboom zweetgeur 
dag en dauw al vroeg op pad   soms met een belofte 

Die daar in de wolken zit en dan vraag ik me af 
hebben zij het niet warm  zo dicht opeengepakt

Voortijdig uit hun sokken geblazen zonder hun stem 
te laten horen  tot slierten uitgedund wegzweven 

Opeengepakte gloed die verzengt zonder meer aan de
strakblauwe hemel  haar welkom overmaats gemeend 

Het zal wel een visioen zijn  een intrinsiek verlangen 
de wind uit het noorden te roepen  om mij te omarmen

AMK 

ps er komt niets diepgaands uit vandaag en de voorspellingen beloven veel herhaling hiervan.

Boekenchallenge 4 – De Amandelboom van Michelle Cohen Corasantie

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er acht gelezen, aan een negende bezig.

‘De Amandelboom’ van Michelle Cohen Corasantie.

Het boek beslaat een periode van iets meer dan een halve eeuw te beginnen in 1955 in Palestina. De oudste zoon uit een groot gezin leert al heel vroeg wat oorlog en bezetting betekenen. Indien u geïnteresseerd bent in de inhoud, kijk HIER aub.

Ik wandelde hierna enkele dagen zonder leesdoel verder.

Hoe een jongen van toen amper tien jaar argeloos zijn vader in grote problemen brengt en welk effect dat heeft op de hele familie.

Welke gevolgen de bezetting, toen nog niet zo lang, en de onderdrukking, de regels, de avondklok, de uitsluiting, de vernederingen en het ondergaan om te overleven met zich meebrengen. Aan de ene kant joden die pas uit de oorlog kwamen en velen van hen de holocaust overleefd en tal van geliefden en familie verloren. Wat moesten zij met al die wraakgevoelens? Dat wordt wel duidelijk in het boek.
Aan de andere kant de Palestijnen die hun land dat ze al zo lang kennen, steeds kleiner zien worden. Ook daar ontstaan wraakgevoelens en verzet.

Tussen dat alles door overleeft het gezin zo goed en zo kwaad mogelijk. Ichmad, zo heet de zoon, is hoogbegaafd en heeft het geluk gehad een goede leraar te hebben die hem ’s avonds, na zijn zware werk, verder les geeft. Ichmad raakt zo zelfs in een Israëlische universiteit. Daar past hij toe wat zijn vader hem leerde: probeer de ander te begrijpen. En dat deed hij. Zo komen hij en zijn Joodse docent tot een dialoog en later een samenwerking en vriendschap die tot hun oude dag duurt.

Natuurlijk zijn er nog andere gebeurtenissen en personages die belangrijk zijn, aan beide kanten van het verhaal. Het toont, hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, dat het met dialoog mogelijk is wraaklust op te lossen. Vergeten hoeft niet.

Ik hoop dat dialoog mogelijk is tussen de personen die echt over grote delen van de wereld controle hebben, al weet ik dat dat ijdele hoop is.

Ik schreef ook nog iets op Azertyfactor. Het is een tekst die ik voor wedstrijd schreef, een ultra kort verhaal. Ik sloeg het verhaal op onder de map ‘Niet gewonnen wedstrijden’ 😉
Heeft niets met het boek te maken.