Iemand anders’ woord – Vijfde woord

Ik zei het al, ik heb nog plannen met mijn blog. Een rubriek ‘Iemand anders’ woord’. Dit is de vijfde. Met dank voor de toezegging van het delen. Nog iets praktisch: de onderstreepte woorden aanklikken helpt om naar de site of blog in kwestie te gaan.

Uit: Chantals darlingdoormat.com en tallesart.com

‘Je weet dat ik wat aanmodder op twee blogs,’ was het antwoord toen ik haar vroeg of ik een blogpost van haar mocht gebruiken in mijn blog. Vandaag vond ik het tijd om deze – naar mijn aanvoelen; ik heb haar nog nooit ontmoet – beetje gekke, beetje excentrieke, beetje eigenwijze en zeker gezellige dame voor te stellen, voor wie haar nog niet kent.

Aanmodderen vind ik zelf niet dat het is. De ene blog vertelt over haar leven in Kreta, op de andere stelt ze kunst van iedereen en van allerlei aard voor, alsook haar eigen schilderkunst. Fijne weetjes vinden daar ook een plaats.

Ik koos  dit*vervolgverhaal zo uit haar Kretenzische leven gegrepen. Let op de humoristische slag die ze aan het verhaal geeft, met een kwinkslag op de juiste plaats. Het verhaal heeft vier delen en is achter elkaar te lezen in de categorie*back-in-time en dan scrollen naar ‘Bevlogen en Vervlogen (1)’, daar net boven verder lezen tot aan ‘Bevlogen en Vervlogen (slot)’.

Uit haar andere blog koos ik ‘The*greeks*have*a*word*for*it. Zoals ik al zei, ook weetjes vinden er een plaats.

De Griekse wind zit alvast in mijn naam.

Het doet me denken aan de legendarische uitspraak van meneer Portokalos: ‘Everything comes from the Greek.’ Geniet even van dit*voorbeeld.

Mocht omwille van welke reden ook dit bericht ongepast zijn, meld het mij aub. Hierbij richt ik mij dan vooral tot de blogster/blogger.

Iemand anders’ woord. Vierde woord.

Ik zei het al, ik heb nog plannen met mijn blog. Een rubriek ‘Iemand anders’ woord’. Dit is de vierde. Met dank voor de toezegging van het delen. Nog iets praktisch: de onderstreepte woorden aanklikken helpt om naar de site of blog in kwestie te gaan.

Uit: Astrids doyoureadme.eu

Deze dame leerde ik ook kennen bij een schrijfcursus, de tweede die ik volgde (van mijn hele leven). Het was de cursus ‘Starten met schrijven’ waarover ik hier al eens vertelde. Ik wist algauw dat ze een blog had en gek was van Griekenland. Ze heeft er lang gewoond en gewerkt (Kos).

In haar blog kan je allerlei artikels vinden over Griekenland, zowel in Nederlands als in het Engels. Ze postte ook al verhalen en gedichten. Weer een blog om even in te verdwijnen, met interessante weetjes, een recept voor frappè, een verhaal over een minder fijne kant in Griekenland (je wil niet in een ziekenhuis belanden in je eentje), nog veel meer én een massa mooie foto’s om bij weg te dromen en (weer) blij te worden.

Ik koos ditblogbericht .

Ik vind het een goede uitvalsbasis om de rest van haar passie voor Griekenland te leren kennen. Het doet me ook denken aan de eerste keer dat ik naar Griekenland ging en er helemaal ondersteboven van terug kwam. Vier dagen heb ik gehuild. Ik had de weg naar mijn andere thuis gevonden 😊.

Mocht omwille van welke reden ook dit bericht ongepast zijn, meld het mij aub. Hierbij richt ik mij dan vooral tot de blogster/blogger.

Iemand anders’ woord. Derde woord.

Ik zei het al, ik heb nog plannen met mijn blog. Een rubriek ‘Iemand anders’ woord’. Dit is de derde. Met dank voor de toezegging van het delen. Nog iets praktisch: de onderstreepte woorden aanklikken helpt om naar de site of blog in kwestie te gaan.

Uit Luisterboekwijzer.be van Ellen.

Deze dame ontmoette ik voor het eerst in voorhistorische coronatijden, zij het diagonaal aan het hele andere eind van de tafel. De eerste les van een cursus schrijven vorig jaar in februari (Vijf ingrediënten voor een straf verhaal via Wisper) zat overvol. Ik herinner me niet dat ik haar toen heb gesproken. Na één les werd alles stil tot ergens in de maand mei. Niet zo lang dus want wat is er zo tof aan een cursus schrijven? Men kan het in crisistijden overal volgen waar een wifiverbinding is. De werkwijze is snel geleerd. Daar was zij bij. Ze was er ook bij andere online schrijfmomenten, zowel via Wisper en Schrijven en Schrappen.

Wat een talent! Zowel haar pennenvruchten als feedback geven aan andere medecursisten/-schrijvers worden gesmaakt. Kortom, Ellen kent er wat van. Op een avond deelde ze een link naar haar blog, waar een audioverhaal van haar hand stond. Ik heb het ‘gelezen’. Het was heerlijk bibberen in het lugubere denken van een student en zijn docent. Voor een prikje te lezen: de-ultieme-smaaktest.  

Inmiddels ben ik ook helemaal gewonnen voor luisterboeken. Het gaat lekker vlot, dat tweede Harry Potterboek (via Storytel).

Als je een tijdje samen met haar in de les zit en haar schrijfsels leert kennen, verwacht je bijna dat haar verhaal uit een donkere hoek komt (hoewel Ellen een optimistische en goedlachse jonge vrouw is).  Maar deze is zo onverwacht dat haar pennenvrucht nog mooier wordt. Haar hele poëzie is om van te smullen. Vergeet u ook niet haar Gravatar te lezen (onder elk blogbericht).

Duik onder in deze blog, lees, geniet en deel. Wie durft van poëtische hoogten naar diepe donkere krochten bengelen, springen en dan weer opveren naar hogere sferen? Ik kijk alvast uit naar haar eerste boek.

Mocht omwille van welke reden ook dit bericht ongepast zijn, meld het mij aub. Hierbij richt ik mij dan vooral tot de blogster/blogger.

Iemand anders’ woord – tweede woord.

Ik zei het al, ik heb nog plannen met mijn blog. Een rubriek ‘Iemand anders’ woord’. Dit is de tweede. Met dank voor de toezegging van het delen. Nog iets praktisch: de onderstreepte woorden aanklikken helpt om naar de blog in kwestie te gaan 😉

De dame van deze blog lijkt me heel veelzijdig, creatief en ondernemend. Dat weerspiegelt zich in haar blog. Kijkt u er eens rond, er is echt voor elk wat wils.

Ik volg bijvoorbeeld graag het Vriendenboekje, onder tag ‘Gastblog’ te vinden.  Er is echter zoveel meer dat ik moeite had om er iets uit te kiezen.

Laat ik even uit mijn comfortzone stappen (deze lijkt me ongevaarlijk 😉) en lukraak kiezen en daarover schrijven wat het met me doet. Met gesloten ogen een ‘tag’ aanklikken en dan weer een blogbericht.

Ik kom hier uit. Ik herken er meteen veel van.

Het herinnert me aan de reden waarom ik mijn eigen blog begon; schrijven over mijn ziekte en alles wat er daarna gebeurt in mijn leven. Aanvankelijk schreef ik ook alléén daarover, maar zelfs voor mij werd dat saai. Wat ik wel kan zeggen, is dat er aanvankelijk zoveel te verwerken is, te plaatsen, te regelen dat het bijna logisch leek om het van me af te schrijven én te delen. Van de vage angsten tot de meest ergerende praktische dingen die te regelen zijn.

Op een dag, zoveel jaren later, is het wat het is. Luisteren naar signalen helpt mij het beste. Als het lichaam stopt, dan neem ik het mee op de zetel, zelfs naar bed of gewoon ergens buiten op een bankje. Forceren heeft me al vaak genoeg andere dagen van gedwongen rust gekost. En dat vind ik hierin terug. Ook al is ieders’ situatie anders, zelfs als – hier in ruime zin – lotgenoten. Uiteindelijk komt alles goed! Als kunnen/willen kijken naar dat goed er maar is.

Foto: Het gelukspoppetje is voor mij ook herkenbaar, die dingen draag ik al mee vanuit mijn tienertijd.

Ach, laat ik ook maar een extra link zetten over het Vriendenboekje. Bijvoorbeeld van vandaag, een aparte blog van een aparte mens (met groene vingers). De wereld is de enige plaats die we hebben en bestaat echt uit meer dan ‘het monster’. Ik vond het lezen hiervan genieten!

Mocht omwille van welke reden ook dit bericht ongepast zijn, meld het mij aub. Hierbij richt ik mij dan vooral tot de blogster/blogger.

Iemand anders – deel 1

Ik zei het al, ik heb nog plannen met mijn blog. Een rubriek ‘Iemand anders’ woord’. Dit is de eerste. Met dank voor de toezegging van het delen.

Deze dame vond ik toen ik voor de eerste keer zocht naar duurzaam materiaal, zero afval leven, enz. Zo was ik bijvoorbeeld op zoek naar goede tandenborstels, duurzaam keukenmateriaal en plasticvrije zeep, shampoo, …

Haar blog is heel veelzijdig. Ik zou het zeker aanraden om een kijkje te nemen, zeker als u een tikje of meer het natuurlijke leven in wil, zonder contact met het hedendaagse leven te verliezen. Ook met een kind, vooral met een kind (jonge ouders, misschien ook iets voor u?)

Ik koos ditbericht over afvalvrij winkelen in de Carrefour, omdat dit het eerste was dat me naar een ‘groener’ leven voerde. Ik, die midden in ’t stad woon… Ook al ga ik zo lokaal mogelijk winkelen, soms wil ik toch in één keer meerdere boodschappen doen. In de Carrefour kijkt niemand nog raar op als je je eigen verpakking meeneemt. Ik gebruik de zakjes ook voor broodjes, koffiekoeken (die ik eigenlijk al lang niet meer eet 😉).

Geniet…

Een klein deel van mijn verzameling.

Mocht omwille van welke reden ook dit bericht ongepast zijn, meld het mij aub. Hierbij richt ik mij dan vooral tot de blogster/blogger.

Chaos

De eerste week is al drie dagen voorbij. En dat worden er nog meer.

In het laatste bericht van vorig jaar vertelde ik dat ik nog plannen heb met deze blog. Het lastige hieraan is dat ik te veel plannen in mijn hoofd steek. Of anders uitgedrukt, ze komen uit mijn hoofd maar ik prop ze er weer in, alsof er onder mijn grijzende krullenkop een opslagplaats is.

Er is echter wel één plan dat ik heel graag zou uitdiepen. Daar wordt aan gewerkt…

Een ander plan zou kunnen zijn, wat ik al bijna dagelijks doe, een woord laten opborrelen en daarover schrijven. Het zou iets persoonlijks kunnen zijn, het kan iets controversieels zijn, een mijmering, een echte mening…  Gewoon omdat het zomaar in mij opborrelt. Het lijkt op orde scheppen. Of uit een woordenboek oppikken, een woord dat me op dat moment raakt en daarrond schrijven.

Zoals ‘Chaos’. Het komt uit het Oudgrieks. De betekenis is verrassend. Dat vond ik toch, toen ik het jaren geleden opzocht. Het betekent ‘leegte, het grote Niets’. Nu wordt er een andere betekenis aan gegeven. Volgens Van Dale: ‘Verwarring, wanorde’.

Als ik mezelf chaotisch voel, is het overweldigend. Trop is teveel en daar doe ik best iets mee. Te veel rommel in mijn hoofd komt gek genoeg vaak overeen met te veel rommel in mijn woonst. Kasten die uitgeruimd worden tot ze leeg zijn. De chaos op een hoop gezet (soms gegooid) om te laten verdwijnen, via allerlei kanalen, afhankelijk van wat ik weg doe. Alleen dat ene hoekje, waar ik niet moet bestaan, is er dan nog. Als ik daar maar niet in val:

Nog maar een beetje rommel en een lege spaarpot.

De leegte is welkom, (half)lege kasten die ik weer ordelijk kan vullen. Een waaier aan mogelijkheden. Tot mijn brein weer een zijsprong maakt. Wat als ik die oude aftandse kast eerst een kleurtje geef? In geen tijd zoek ik alles wat hout kan verven bij elkaar, kom ik vanalles en nog wat tegen. Een beetje lak hier, een beetje basisverf daar, een goede borstel, een verharde borstel. De chaos is weer compleet. Ik zet van lieverlee de potten weer terug. Het is echt nog te vroeg in het jaar om te verven 😉

Wat ik wel gedaan heb: De fotoalbums van mijn moeder zaliger – voor even – bij elkaar gezet. Het zijn er heel wat. Het is onze hele familiegeschiedenis. Om die mooie albums, waarin mijn moeder zoveel tijd gestoken heeft om ze samen te stellen, niet onder het stof te laten dwarrelen, heb ik er een laken over gelegd. In een hoek van mijn slaap- annex rommel-maar-wat-aan-kamer. Engelbewaarders genoeg op deze manier. Uit enkele albums heb ik wel wat foto’s genomen. Foto’s van foto’s, niet zo duidelijk misschien, maar ik wil ze delen.

Opruimen is vanuit de ene chaos heerlijk neerdwarrelen in de volgende.

Grenzeloos schrijven.

Als afsluiter van 2020 heb ik me gestort in een serie workshops ‘Grenzeloos schrijven. Dit is wat we delen‘, van het schrijverscollectief ‘Schrijven en schrappen.’

Ik geef u een verhaal mee dat ik tijdens één van die sessies schreef, met thema ‘We are all one’. De opdracht was ons te verplaatsen in die andere (ik als Vlaamse in een Nederlandse). Lees en relativeer 😉

Hoi Mies, hoe gaat ie?’

Je bent lekker vroeg. Kom binnen joh. Dan doen we eerst lekker een bakkie.’

Gezellig zeg.’

Romy stapt binnen bij Mies met haar zware tassen. Ze hebben wel wat te doen vandaag. Maar eerst dat bakkie.

Nou, we zitten. Hoe gaan we het doen?’ vraagt Mies.

Ik heb op de markt lekkere dingen op de kop kunnen tikken. Ik ben snel langs de kraampjes gelopen die om 13u nog open waren. Dan doen ze gewoon de helft van de prijs af. Lekker goedkoop.’

Dan zullen we meteen beginnen. Ik zal al de groenten schoonmaken en snijden. Begin jij dan aan de satés? Jij kan dat veel beter.’

Mies en Romy kletsen de middag verder terwijl ze de maaltijd bereiden voor hun gasten die hen twee per jaar bezoeken.

Het is toch altijd even wennen, hè. Onze vriendinnen. Best leuke meiden, maar zo stil.’

Nou, dat valt wel mee hoor. Geef ze straks een ouzootje of iets sterkers en hun tongen komen los hoor.’

Het gesprek gaat verder. De tafel wordt intussen gedekt en het salontafeltje gezellig gemaakt, met de nodige koekjes. Als de Vlamingen op bezoek komen, willen ze eerst even ‘thuis’ komen, met koffie. Bij koffie horen koekjes.

Toch rare gewoonte hè, de koekjes op tafel zetten.’

Ja, vind ik ook. Als iedereen z’n koekje heeft, zet je de doos toch gewoon terug weg. Ze durven niet eens een tweede te nemen. Al die koekjes drogen uit.’

Ach, laten we het vandaag maar gewoon gezellig maken. We zijn klaar, geloof ik.

De bel gaat.

‘Oh, wat leuk! Zo opwindend, onze Vlaamse vriendinnen op bezoek!’

Mies zwaait de deur open. ‘Welkom, welkom …’ haar mond valt open. Even zwijgt ze verbaasd. Daar staan de lieve Vlaamse vriendinnen, hun gezichten bijna onzichtbaar, verstopt achter een grote mand met lekkernijen. Tja, ze komen gelukkig nooit met lege handen.

Op hun Facebookpagina vindt u meer. Hoe heerlijk overigens om in hun website te lezen dat de beginpagina ‘thuis’ is (i.p.v. u-weet-wel).

Zeker een aanrader voor schrijfliefhebbers, -aspiranten en –(semi)professionelen.

Het huis.

Zin in een spannend verhaal? Ik werd geïnspireerd door een foto en die foto inspireerde me tot het verhaal. Insteek was een vaak terugkerende droom die ik had toen ik op mezelf ging wonen. Ik droomde nogal eens dat ik en het hele gezin daar waren als vanouds, behalve dat we op tijd weer weg moesten voor de nieuwe bewoners. Die konden altijd thuiskomen….

Het verhaal is helemaal geen droom…

https://azertyfactor.be/tekst-lezen/het-huis-5

foto hierboven is van de tuin toen we er nog écht woonden 😉

Nu.

Een van mijn schrijfoefeningen uit de workshops die ik volgde, ‘Van weinig beeld naar precies genoeg verhaal’ ging over ‘Schrijven is ontroeren.’

De foto die ik koos uit een reeks aangeboden foto’s voor deze opdracht.

Opgedragen aan Flore en aan het nichtje dat nog lekker warm bij de mama zit. Aan onszelf, de baby die we ooit waren.

NU

De eerste koude lucht in de smetteloze witverlichte kamer, de eerste schreeuw, de eerste grote mamaknuffel waar het geurig warm is. Het leven is begonnen.

Alles is vertrouwen, alles is mogelijk, alles kan ontdekt worden.

Moeder en vader vol liefde voor dat wezentje dat zich zomaar zonder enige schroom overgeeft aan alles wat omarmd kan worden.

Dat zich laat omarmen en onbevangen neemt wat het geboden krijgt. Hoe heerlijk alles en niets zich afwisselt, gedragen in die zachte wolk.

Morgen bestaat nog niet, waar de kinderopvang en school hem in banen leiden, waar werken om den brode moet, waar keuzes te over zijn en rust te weinig. Morgen waar een vijfjarenplan een absolute voorwaarde is om zich te handhaven in een wereld waar het overloopt van de witte raven.

Maar nu nog níet opgroeien. Nu is de wereld nog één grote lach. 

12 horizontaal is grauw.

Omdat ik graag mijn resultaten van de schrijflessen deel, geef ik u mijn huiswerk mee van twee weken geleden, een kort spannend verhaal schrijven met een vooraf gegeven situatie.

Deze week heb ik maar één werk ingestuurd en de feedback ontvangen. Dat ging over een column schrijven. We kregen ook de kans om een cursiefje in te sturen. Daar ben ik nog mee bezig. U krijgt alvast de-column te lezen. Nu ja, blijkbaar is dit een cursiefje. Waarschijnlijk omdat taal me zo nauw aan hart ligt dat het persoonlijker werd. Misschien moet ik van het cursiefje dan maar een column maken. Een poging althans 😉.

Ik heb verder geen grote noch kleine avonturen beleefd deze week. Of toch? Een fijne verrassing, zomaar uit mijn vader zijn mond.

Hij maakt zich nogal eens zorgen om kleine en minder kleine dingen. Een minder klein ding was het feit dat hij vervoer moest regelen om naar de tandarts te gaan. Wij, mijn zus of ik, mogen dat zelf niet doen aangezien mijn vader dan een week in quarantaine moet blijven. Echter, hij heeft twee afspraken volgende week. Dat houdt hem wel eens wakker en nerveus.

Het gesprek met de zorgkundige van dienst, die alles zou regelen en hem dat laten weten, stelde hem gerust. Na nog enkele dingen die mijn boodschappen wat interessanter maken, besproken te hebben, ging ik naar huis. Bij het afscheid zei ik: “Ziezo, papa. Er is nu toch veel geregeld. De wereld zullen we volgende keer verbeteren.” Zijn antwoord was: “Moeten we dat weeral doen? En die ís al zo goed!”

Zulke dingen maken de dag wel. Hij heeft het nog. Die droge humor!

Konijnen in de binnentuin van het woonzorgcentrum. Gelukkig voor hen ben ik nu vegetariër.