Hoe zou het zijn met (de ouders van) Selen, Rafif, Talia en Rania (mama van Wateen en Sham)?
Ik zie hen elke dag even op Instagram en het zouden er veel meer zijn als ik iedereen die het verzoekt, zou volgen. Ik vraag me alleen af hoeveel het hen helpt, als doneren een financiële limiet kent. En die is er, als ik van dat Arizona-wonder hoor. Als het maar niet erger wordt.
Ge doneert af en toe een beetje, want elke redundante pond niet door mijn mond kan ik sparen.
Hoeveel kan een mens zijn/haar gemoed hebben? Hoeveel energie hebt ge over?
Ge gaat even wandelen, want ge zijt stijf van dat zitten en ge wilt niet dat uw oude spieren voortijdig verslijten. Ge wilt intussen wat schrijven want ge vindt dat ge ook uw stem moet laten horen. Uw stem omdat het dan de stem van Selen, Rafif, Talia, Rania en zoveel meer hun stem kan zijn.
Er zijn zoveel mensen die reageren in brieven, in @sos_gaza_belgie, die zoveel sneller en beter zijn met hun woorden en ze zijn zo raak in hun spreken. Gelukkig wenden ze hun mooie talenten aan, steeds meer.
Ge wordt ook kwaad op de mensen die in het nieuws komen met hun uitpakken met ‘daadkrachtig optreden’ voor één vliegtuig, na tweeënhalf jaar en tigduizend doden en ge denkt Shame on you! (en allerlei scheldwoorden) en uw gedachten gaan verder “doe de f*ck uw vollédige plicht met razendsnelle (helaas niet mogelijk met terugwerkende) kracht en verder: shut de f**k up!
Ge voelt u ambetant omdat het zo geconcentreerd is op Gaza want ge weet dat er zoveel meer ellende en miserie is in de wereld en de namen van landen belagen uw kop kriskras door elkaar, Oekraïne, Soedan, Congo, wie weet wat er nog in Somalië bezig is …
Ge wandelt wat verder
want uw gemoed voelt nog niet licht genoeg terwijl ge weet dat het niet meer zoals voorheen zal zijn en intussen denkt ge schuldig? ‘Hoe moet het dan zijn voor de mensen van Gaza? Hoe betaalt iemand in wiens naam ook zoveel voor één brood? Als ze hen dat al niet afpakken. Want die hebben ook honger.
Het pakt op uw adem en ge vertraagt een beetje en nog een beetje en ge komt bij een bankje en ge gaat daar zitten en ge kijkt eerst wat rond. Ge ziet andere mensen wandelen, ge ziet mensen in het gras liggen en ge denkt ineens ‘Oh, hier ben ik beland.’
Ge voelt u nog wat bezwaard maar ge kunt al beter ademen en ge weet dat ge in uw eigen evenwicht moet blijven want anders heeft niemand nog wat aan u en gijzelf nog het minst en met uzelf moet ge vierentwintig op zeven samenleven, non-stop.
Ge leest dat er nog mensen zijn die hun gemoed serieus verzwaard raakt om de machteloosheid en ge voelt u al een beetje minder alleen hierin. Ge denkt te weten dat ook die mensen zo immens kwaad en woedend zijn.
Om het wegkijken, het zand strooien, het geruis negeren terwijl ge u intussen even afvraagt of die beleidsmensen nog een fatsoenlijke spiegel hebben waarin ze af en toe eens kijken en naar hun eigen geruis luisteren?
Ook als ge weet dat het u en de mensen met wie ge zo meevoelt, niet helpt, hoopt ge toch dat die Wetstratelingen verd*mme mottige nachten hebben en dagen vol schele migraine!
Weer thuis doet ge uw gsm open en stuurt zo’n tekentje als een hartje, gebedhandjes, een huiltje, en ge dankt de mensen voor het delen van hun verhalen en het daarin volhouden, zelfs al schrijven ze dat ze er niet meer tegen kunnen en dat ze – samen met hun kind – het willen opgeven, maar ge blijft schrijven, die enkelen. Die enkelen, dat kunt ge wel aan.
Ge hoopt dat die anderen ook mensen vinden die hun helpen met gewoon er te zijn, want ge hoopt dat ge zolang ze nog op Instagram verschijnen, ze nog niet …
Vandaag zijn ze er nog, Selen, Rafif, Talia, Rania en haar twee kindjes Wateen en Sham. Ook hun ouders zijn er nu nog om over hen te waken.
AMK
Foto: Freepik
Op reis naar Ithaka 