Que sera?

De niet gehaalde Hebban uitdaging van vorig jaar deert me niet. De boeken die ik las, heb ik met goesting gelezen.

Intussen komt de energie met beetjes en vlagen terug. Meneerke Griep heeft me geniepig wat afgepakt! Overmoedig of niet, besloot ik toch om een nieuwe lees-uitdaging aan te gaan. Ik heb nu vier boeken op dat plankje staan. Er komen er nog bij want in totaal, zo daag ik mezelf uit, zouden het twintig boeken worden.

De eerste is gehaald! Ik las het boek ‘Hera’ van Jennifer Saint. Nu ja, ik las er vooral vorige jaar in, ik heb het nu uitgelezen.

Van Saint las ik ook al Ariadne en Atalanta; de eerste vond ik de beste. Hera was wat moeilijker te volgen. Het bestrijkt nogal wat jaren, eeuwen waardoor het een beetje aan de oppervlakte blijft hangen. Toch zitten er naar mijn gevoel wel wat ladingen in. De voorstelling van Zeus is een meedogenloze narcist en machtsmisbruiker. Waar zien we dat nog? Het mooiste vond ik wel dat Hera pas innerlijke vrede en rust ervaarde toen ze afdaalde van de Olympus, alle controle en macht overboord gooide en zich ergens tussen de stervelingen bevond.

Ik geef u de link naar dit boek op Hebban. Daar heb ik niet zelf een recensie neergezet. Bij interesse vindt u daar een beschrijving en andere recensies: HERA.  

Voornemens zijn vogels voor de kat geworden. Die maak ik dus niet meer. Van mijn plannen hoort u waarschijnlijk wel wanneer ze in uitvoering zijn of al uitgevoerd.

Que sera, sera.

AMK