Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er elf gelezen, aan het twaalfde bezig.
Hebban vertelt me dat ik achter ben op het schema en dat is voor mij oké. Ik zet ook niet alles op die site. De regen deert me overigens ook niet, ’t is maar dat de wereld het weet. Aanpassen moet de mens, niet de Aarde.
Naar het boek dan: De Wraakoefening van Val McDermid
McDermid is mijn favoriete misdaadauteur. Ze lijkt moeiteloos allerlei moord- en misdaadzaken met elkaar te verweven, verleden en heden, intriges, door elkaar lopende plots etc. Telkens als ik denk: Nu heb ik het door! komt er weer een twist die verrast!
Dit boek vond ik een beetje apart. Ofwel lees ik te veel misdaad! Zolang het fictieve misdaad is, kan ik er wel tegen. Het ontrafelen van wat vaak een kluwen van een hooiberg lijkt, waarin de naald al te goed begraven ligt, boeit me enorm. Zeker als er cliffhangers bij zijn die me doen verder lezen.
Apart dus, het was iets of wat explicieter; hoe een moord gepleegd werd bijvoorbeeld. Als de moordenaar zelf dan zijn motieven vertelt – die je overigens op een verkeerd been zetten – weet je na de tweede moord ook wat de politie gaat vinden. Dat wordt – té – goed beschreven.
Het kluwen wordt langzaam ontward al moet de lezer af en toe eens voelen of zijn ene of andere been nog stevig staat. Tot op het einde heeft hij het raden naar de moordenaar. Ik had even tijd en bladzijden nodig om te zien wat in sé een voorspelling bleek te zijn.
Of deze blog een raadsel is voor u of niet, u kan HIER de inhoud lezen en bepalen of u het boek wil lezen. Ik heb geen recensie op Hebban gezet. Er staan daar enkele rake uiteenlopende meningen.
foto: Hebban
Op reis naar Ithaka 