Kom maar binnen
zet je even daar, op die stoel
Heb geen vrees
wat je zelf al weet
dat vertel ik je niet
Het gaat niet over
je besef wat je aanricht
natuurlijk weet je dat zelf
Het gaat niet over je
onverantwoord stoer gedrag
enkel voor je achterban heldhaftig
Wees gerust, ik ben niet
tot jou straffen bevoegd
dat zal iemand anders doen
Ik ben een niet-meer gepeste
die aan jou, een nog-steeds pester
één enkele vraag heeft:
“Waar ben je toch zo bang van?”
AMK
Wat is in dat pesters hoofd bezig?
Schrijfgelegenheden komen en gaan. Aan sommige neem ik deel, anderen glijden voorbij. Ik vraag me niet af of dat dan gemiste kansen zijn. Deze gelegenheid is een van de leerzame, zoals een schrijftechniek voor poëzie. Ze komt van Canxatard in haar blog ‘Het geluk van de schrijver’.
Ik leerde ook liefde en zelf mijn haren verven…
Ik leerde lopen en ook praten
het kwam misschien wat laat
Al dat proberen,
zelfs geboren worden
ik wist niet hoe dat gaat
Laat zoals de achteraffer
van Annie M.G. Schmidt
Toen het toch gebeurde
duurde het even voor ik
fier zei: ‘Kijk, ik zit!”
De crèche de school en het gezin
de buren en de vrienden
Al dat proberen
zelfs mijn best doen
hoofd op hol van wat ik uitkiende
Kiezen en verliezen
winnen was een utopie
Al dat proberen
ik tuurde maar raak
naar dat wat ik niet zie
Ik was jou ik was hem ik was haar
ik was hier ik was weg ik was daar
Al dat proberen
pedagogiek gestuurd
soms was het best wel zwaar
Ik leerde lezen schrijven dansen
het ging misschien wat traag
De ene job en ook de andere
liep in en ook eens uit de pas
woonde hier of daar wat vaag
Ik leerde doen wat gangbaar is
ook schuldig en geniep onkuis
Het ene mag gezien
dat is normaal
het kleinmenselijke gaf gedruis
Ik leerde zingen en ook Grieks
al is ’t soms buitenmaats
van onderweg zijn
nooit genoeg doch
liefst niet op de schaats
Doorheen dat alles en dat leven
onevenwicht en balanceren
Waar ik ben en waar ik ga
wat ik leerde en wat niet
Is één mens die altijd bij mij is
dat ben Ik en u – gelukkig – niet …
Weet u het al, wat ik heb geleerd…
voelen aan mijn eigen barometer
die heeft het nooit verkeerd
AMK
U kan de opdracht zelf HIER lezen en meedoen.
Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik was er vorig jaar al mee begonnen en bij tijd wijle zal ik er dit jaar mee verder gaan. Wedstrijden, uitdagingen, oefeningen, … Deze is nog van vorig jaar, voor het ontstaan van mijn Woordenrijk. Er glipt al eens een blokje kaas door de mazen van het net.
Ze gaan uit de bol, de mensen op de tafel
als ik mijn kroost gedurfd verlaat en dat
voor wat kaas en restjes over
Ik ben beroemd, een bejubelde uitslover
op dat groot geschreeuwd festijn mag
hun live zingen graag toch beter zijn
AMK
U kan de opdracht zelf HIER lezen.
foto’s: muis: op de website van gezond leven heb ik die terug gevonden, al bestaat ze ook ergens op een Twitter-account. kaas: uit pexels.com en daar deze close-up
Hoe meer ik hier kom, hoe afweziger ik wil zijn
Zo met de anderen in hetzelfde schuitje
schreeuwen mijn hersenen
“blijf onder mijn vel uit!”
Met lijf en leden dik ingepakt
de afstand in die schuit ver genoeg
onderhuids kriebelt weer
zweet dat niet van mij is
Dat zijn zo van die dagen dat ge u afvraagt, wat ge al weet
De fysieke grenzen overschreden, de luchtballon in mijn kop
die koers verliest en de mentale grenzen omver laat wankelen
Het machteloze die vervuiling onderhuids
alle contrasten van een dag onder één vel gepropt
alles wat mooi was en alles wat lelijk was
Alles tezamen en om dan alleen het mooie te zien
de vrouw die me in de bus haar plaats afstond
het kind onderweg dat vrolijk ‘hallo m’vouw’ riep
de vrijwilliger die koffie bracht en een koekske
en als ge goed kijkt het lelijke want ook dat schreeuwt
dat wil dat ge kijkt en ge hoopt dat het een fase is en dat
het goed komt – met die opspelende grenzen blijft ge nog wat
in de kantlijn want ge weet wel dat het goed komt
dat vertrouwt ge, ook dat zit onder uw vel en ook al
hebt ge hele andere dingen meegemaakt wat ge ziet bij anderen
en haarscherp aanvoelt dat maakt dat wat niet van u is
u wakker toch schudt over de dingen voordat ze al goed gekomen waren
zelfs van in uw kinderjaren ge zit daar toch afwezig te zijn, waarom ook niet
en ineens schiet het woord ‘lustrum’ door uw kop maar toch
ge wilt dat niet vieren dat ge het weet zelfs met moeite niet vergeet
dat anderen zeggen dat ge maar blij moet zijn want ge zijt er nog
ook al weet ge dat zelf wel, ge zit daar afwezig en zwijgend te zijn en dan
daar doorheen toch daardoor straalt ineens dat lachske van dat ochtendkind
waar ik vanmorgen “hallo, meisje” aan zei en ik afwezig of niet, weer lach
AMK – 03 december 2022
De onbevangen wereld van gisteren ik treinde er gewoon heen en reed mee Om daar te zien De twee- en de tienjarige vier handen op één buik Vanzelf! De zeven- en bijna zevenjarige beste vrienden Vanzelf! De volwassenen daar was ik ook hoe kon ik weten nog onderweg De handen op die buik de beste vrienden of volwassenen daartussen Moest ik kiezen? En tussen de verjaardagstaart de pannenkoeken en de pakjes Koos ik niet elk moment na elkaar was ik er gewoon en daarna weer weg onderweg naar terug Met een zomaar gedachte af en toe weer twee te zijn, zeven of tien Hoe onbevangen zou de wereld er uitzien?
AMK – 21 november 2022
Reünie Het was een op een zondag, na een periode die oneindig leek bij het focussen op dat ene wat we allemaal wilden Het was gisteren, die zondag, na een periode die korter kon maar u weet ook hoe dat was de afgelopen twee jaren Het was op 13 november, van dit jaar nog, de maanden na de afgelopen twee jaren en de periode er net voor Nog moeilijk voor hem en mede voor ons, dat appartement, hoe neemt iemand afscheid zo acuut van wat je laatste thuis was? Neemt men echt afscheid? Laten we missen voldoende toe? maar op een keer was het dit jaar, drie september, de grote stam Dat is deze familie, een grote stam, een stevige stam, genoeg plaats voor iedereen en dat vierden we toen bijna allen samen Als onze grootouders het nog eens konden zien, hoe we daar zaten hoe we dan afspraken hoe hij, die toen zo acuut elders moest wonen Hoe hij toch weer warm gemaakt kon worden voor zijn stam zijn generatie, er zijn er nog vier, en hij werd er warm voor Wat een plezier, wat een vreugde bij iedereen en al zei hij het niet hij keek er vast en zeker ook naar uit, de dag, die gisteren was De reünie met zijn broer en zus, die hele weg naar hier afgelegd enkele nichten/neven en de gedachte aan haar die er niet kon zijn En toen was het paparazzi tijd en heel veel gebabbel, raken we daar ooit nog uit? 😉
AMK – 14 november 2022
Er zijn teksten te schrijven, ideeën te vereeuwigen maar voor ze zich vormen, roesten ze al
Wanneer ik Eureka voel borrelen, vreugdevol huppel en dan struikel, bijna val op de grond
Terwijl ik me herpak, mijn hoofd wrijf voor weer een volgend idee, om het warm te houden en
vooral binnen en aanwezig, tot ik eindelijk een wit blad heb, zomaar een leeg scherm opgestart,
maar het idee geen woorden vindt, waardoor ik ga patiencen en andere laptopbezigheden
Toch eindelijk die mailbox opruimen, mails beantwoorden of snoozen voor later,
Mailblokkades oplossen, nog wel mijn uitgaande mail, die geen vlieg kwaad doet,
maar niet door mag, alsof het een spel is, zo eentje met een paswoord om mee te mogen doen
Ik heb geen zin in een spelletje noch veel trammelant maken van wat niet lukt,
Maar oplossingen vinden, zijn trammelant-gebonden.
Er komt geen letter in de juiste volgorde op papier, noch scherm en toch, en toch
Schrijf ik nog elke dag, ’t is niet dat niemand het zien mag en toch en toch
Ik zou het kunnen hebben over mijn twee Kunstacademie cursussen, echte academies
Schrijven natuurlijk, en daarover later echt nog wat meer, een oefening of zo,
Zoals ik nu bezig ben, met dingen die ik niet echt graag doe (maar moet), denk ik ineens aan wat een – alleen maar goedbedoelende – kinesist eens zei in de rug-school (die ik al lang niet meer frequenteer), wat ge niet graag doet, moet ge juist veel oefenen, want dan helpt het.
En het heeft geholpen; mijn humeur nog lager dan de temperatuur op Antarctica of de Noordpool in de winter, al zal dat binnen heel kort ook geen verwondering meer wekken
Bij de tweede kunst-academische bezigheid kan ik tokkelen, soms vanbuiten een akkoordje of
al een melodietje tevoorschijn toveren, al is mijn toverkunst niet zo heldhaftig als mijn oefen-wil
Zal ik dan maar de gordijnen dicht doen? Het is toch al donker en misschien hoort mij dan niemand meer
als ik tokkel en probeer heldhaftig mezelf te verbeteren en het is – echt waar – heel meditatief. Het klinkt zo:
UKEEEELÉÉÉÉÉÉLEEEE … ziet u wel? Best dat de gordijnen dicht zijn 😉
AMK – 08/11/2022
Schrijfgelegenheden komen en gaan. Aan sommige neem ik deel, anderen glijden voorbij. Ik vraag me niet af of dat dan gemiste kansen zijn. “Ik doe wat ik doe en vraag niet waarom…” … (een lijn uit het lied gezongen door Astrid Nijgh, vraag me niet waarom ik nu net daar aan moest denken) Deze gelegenheid is een ventilerende schrijftechniek voor poëzie. Ze komt van Canxatard haar blog ‘Het geluk van de schrijver’. Wat is er fijner dan je een keer helemaal laten gaan? Ongebreideld met je zwarte magie een maagdelijk wit blad bekladden! Dat zit in deze uitdaging, die ik heel graag aanging.
Mijn bijdrage:
De pletwals
Wat durf je daar te lachen op mijn scherm met je onzichtbare veiligheidsagenten?
Het maakt niet uit
je zal wel zien!
hoeveel plezier ik er in schep
Ik voorzie dat je je vergaloppeert
in je hoogheidswaanzin en arrogantie
in je platwalserij en gemanipuleer
in je zelfvoldaanheid
Plat op je vuile bek
De pletwals is besteld!
Ik zit bovenop dat gevaarte!
Ik bén het gevaarte!
Ik grijns. Gemeen!
jij onderaan die
grote betonnen rollen die jou
vierendelen, verbrokkelen, vermorzelen en
de overblijvende niets betekenende korrels
tot de laatste kruim weggeblazen in een zak
dubbel dichtgeknoopt en luchtledig gepompt
in een kermiskraam als schietobject gebruikt
de winnaar mag met een vijzel elke kruimel
die jij ongetwijfeld probeert te worden
platstampen tot vervlogen poeder
jij wordt nooit meer heel als je dat al ooit was
er blijft niets meer over van je gemene plannetjes
alles plat bombarderen
burgers in de kou zetten en op de vlucht jagen
burgers brainwashen en van zichzelf afpakken
Maar eerst, voor je poeder wordt
word jij vuile platte hamburger!
(Trump, consoorten en alle metaforen lezen jullie mee?)
AMK
U kan de opdracht zelf HIER lezen en meedoen.
Soms blader ik eens door mijn schrijfsels en bekijk ik wat er van gekomen is. Dit gedicht was geschreven in de laatste les van een serie van vier workshops ‘Van gedachten naar gedichten’ bij Wisper. We kregen toen les in een ontbijtzaal van een B&B annex restaurant. Eerst mochten we foto’s maken en daarna iets over onze ervaring schrijven a.d.h.v. die foto’s.
Wat kan je in een spiegel zien
Meer dan wat er al is
De verwachting nog ongewis
Zonder ontbijt in die kamer
Dichter bij de nog-een-afzakkertje uren
Rond de tafel, al schrijvend wispelturen
Lege kapstok om aan te hangen
Dat onverwachte, wat rijmt of niet
Ritmeert of vloekt, lang in ’t kort
Van wanhoop tot verlangen
Zouden ze meekijken, daarboven zo aan het hangen?
Eindeloze taal, in zesentwintig letters
Ja, er is veel meer dan dat wat je in een spiegel ziet
AMK
(ps. ik heb het een beetje bijgewerkt)
Gisteren onderweg had ik een monoloog.
Dat komt ervan, met goede ideeën gaan wandelen en
ze loslaten voor ze op papier staan, daar over de brug met volop zon waar
ze zo gemakkelijk smelten alsof ze door het geluid worden overstemd en
mee verdwijnen in het aanhoudend lawaai van motorgeluid van auto’s en
hun banden over de snelweg, die door de in grote getale aanwezigheid van
die auto’s zelfs de snelheid van 120 km niet meer kan beloven en het fijn stof mede werkt aan het verstikken van de gedachten en de longen van de wandelaars, enkel omdat er geen luchtzuiveraar hangt aan de binnenkant van de brug en dus wandel ik verder en zoek een bankje in de schaduw van het weelderige zomerse en aangelegde groen, waar het dan met veel geluk zal waaien en de wind de vele groene boombladeren zal doen applaudisseren waarbij dat geluid wedijvert met dat van die auto’s en hun banden, maar zoals de wind soms zo moe wordt dat zelf hij soms forfait geeft en de vervelende kriebel van dat fijn stof in mijn tranende ogen en rode drupneus zit, daar waar dan de gedachten, die zo mooi en vredig waren zich niet meer thuis voelen en die de wind weer verwelkomen om voor even, in de vergetelheid van open ruimtes die in het geheugen vastzitten zoals op een harde schijf een document dat je niet kan openen maar er toch zit en alleen door die wind wordt aangewakkerd en even of langer fladdert en daarom houd ik van de wind want ik bén de wind, alleen niet meer zo soepel noch lenig en vraag ik me af of andere vormen van wind ook kunnen verslijten?
AMK
oma van 5 prachtige kleinkindjes
Leven en Liefde aan de Lieve
A magazine of Arabic literature in translation
... news, history and much more ...
Boeken droppen en zoeken
All things classical ukulele
Levensinspiratie onderweg
Levensinspiratie onderweg
Blog van Jona Lendering
Schrijven is het samenspel van autobiografie, overdrijven en verzinnen.
Op reis naar Ithaka 