Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik was er ooit mee begonnen en bij tijd en wijle zal ik er mee verder gaan. Wedstrijden, uitdagingen, oefeningen, … al poot ik hier niet alles meer neer. Ik beschouw het eerder als werkmateriaal. In geval van …
Deze uitnodiging komt uit ‘Het geluk van de schrijver’, Eenvoudige poëzietechnieken 13. Hier vond ik de uitdaging: Brief aan de poëzie.
Je zit in alle kleuren
In donker vind ik je soms in zwartgrijs in de diepe put zijn galmende woorden het bewijs
In helder turquoise en fris oranje-geel voedzaam lekker, de sintroen en grannaan zo licht met zovéél zie ik woorden staan
In kalm groen van zoveel tinten ruist woordenwind in ’t wild in ’t zacht hoeveel uren heb ik in nachtblauw op jou, Poëzie gewacht
Aan rood zal ik me niet wagen of toch? Straks of morgen of later Kan je dat woordengewicht dragen?
Vele kleuren zijn er nog waarvan één me verblijdt Poëzie, wat is de kleur voor tijd?
Ik krul graag en nam me voor om zo af en toe een (oude) krul-prestatie te nemen en er iets bij te schrijven.
Geen nieuwjaarsbrief,
ze lijkt te veel op de oudejaarsbrief en
dat maakt van mij een mezelf bestolen dief.
Veel reflecties en vage inzichten
waarover ik U nu niet ga berichten
Ik rommel wat tussen mijn gedachten
zou ik die kerstboel nú opruimen maar ik ben lui, dus nog even wachten
Zo gebeurt het dan weer, te veel woorden
als u dat zou weten, help me enkele vermoorden
(die woorden)
Dus duik ik nog even onder
ik leg het niet uit, als u me ergens ziet
draai u om of met een grote boog om mij heen
vertrouw me, ik kom wel terug, stop met dat gedonder!
Ik loop nog graag eens in de regen
daar kom ik gelukkig geen kaders tegen
alles wat ik daar zeg, wordt mooi gezuiverd
het kan bestaan en niemand die er dan van huivert
Ik zie het wel, het gaat altijd over Mie, mezelf en ik
wat ik echt zou vertellen, interesseert Niemand een sikkepit
tenzij het mooi gekaderd is, op Insta past, Smoelenboek of Tiktok zit
Er rest mij nog nu nog één vraag:
“Kan iemand me vertellen waar Niemand is? Liefst nog vandaag!”
Ik krul graag en nam me voor om zo af en toe een krul-prestatie te nemen en er iets bij te schrijven
Het leek er even op zo in de nazomer
Meneer Goesting was het afgetrapt hoewel ik het ben en niet hij, een dromer
Toch hadden we een toffe relatie niets erotisch of zo noch platonisch of zo een aparte vriendschapssensatie
Geen enkel cliché van die aard hij was weg, foetsie ik vond hem niet ik wachtte met een motie van vertrouwen Meneer Goesting was toch van geen kleintje vervaard?
Waar is hij dan toch gebleven heeft hij een burn-out, een depressie geen energie meer, uitgeput of ziek, oh help is hij op vakantie, aan het reizen of zelfs verhuisd ik lees nog weinig, noch schrijf ik veel of niks aan het beleven
Het is niet de eerste keer hij komt wel terug, is even op rust zelfs menéren Goesting raken soms uitgeblust ik gom kaders uit, van iedereen nu ik toch bezig ben op mijn eiland is het goed; vandaar zwem ik ver heen en weer naar hier en ginds naar hot en daar, Goesting is een hele meneer.
Dit is een van de mooiste gedichten (zie later in dit bericht) dat ook wel eens in meditaties gebruikt wordt. Ik kwam het al jaren geleden tegen en onlangs (nog dit jaar 2023) nog een keer en zocht ik wat meer hierover op.
Oriah Mountain Dreamer is geen Indiaanse schrijver, zoals de naam doet vermoeden, maar een Canadese schrijfster en afkomstig uit Ontario. Ze is een echte liefhebster van woorden, symbolen en verhalen die onze ziel en geest opheffen. Woorden en beelden die ons hart open maken, en manieren aanreiken om patronen te herkennen en zingeving aan ons leven te geven.
Over zichzelf zegt ze: “Ik ben een Canadese vrouw, en geen ‘Indian Elder / Indiaans stamhoofd’ zoals soms geschreven wordt. Ik ben niet oud of wijs genoeg om te claimen ‘ouderling’ of ‘stamhoofd’ van welke groep mensen dan ook te zijn.”
Waarover gaat het? Het gedicht is een uitnodiging aan ieder van ons om je ware zelf te voorschijn te laten komen, om te herinneren wie je werkelijk bent of kunt zijn. Het is een uitnodiging om jezelf te laten zien, zonder alle toneelstukjes, façades en verhalen om je onzekerheden, verdriet en pijn te verbergen. …
Het interesseert me niet wat voor werk je doet.
Ik wil weten waar je naar snakt en of je durft te dromen
om de diepste verlangens van je hart te ontmoeten.
Het interesseert me niet hoe oud je bent.
Ik wil weten of je het risico wilt nemen
om er als een dwaas uit te zien
voor Liefde, voor je droom,
voor het avontuur om het Leven te leven.
Het interesseert me niet welke planeten er
tegenover je maan staan.
Ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet hebt aangeraakt.
Of je bent geopend door de teleurstellingen van het leven,
of dat je verwelkt en afgesloten bent geworden
uit angst voor nog meer pijn.
Ik wil weten of je in stilte kunt Zijn met Pijn,
van mij of van jou zelf,
zonder hem te veranderen om de pijn te verbergen,
of te verzachten, of op te lossen (fixen).
Ik wil weten
of je kunt Zijn (zitten) met Vreugde
van mij of van jou zelf,
of je kan dansen met wildheid
en je kan laten vullen met extase ,
van je vingertoppen tot aan je tenen,
zonder ons te waarschuwen,
om voorzichtig te zijn,
om realistisch te zijn,
om te denken aan de beperkingen
van het mens-zijn.
Het interesseert me niet of het verhaal wat je me vertelt
waar is.
Ik wil weten of je een ander teleur kunt stellen
om trouw aan jezelf te zijn.
Of je de beschuldiging van verraad kunt verdragen,
en niet je eigen ziel verraadt, of je ontrouw kunt zijn,
en daarom betrouwbaar.
Ik wil weten of je Schoonheid kunt herkennen,
ook als die er niet mooi uit ziet iedere dag.
En of je je eigen leven kunt “voeden”
vanuit diens aanwezigheid.
Ik wil weten of je kunt leven met mislukkingen,
de jouwe en de mijne,
en dan nog steeds aan de rand van het meer kunt staan
en “Ja” schreeuwen naar de zilveren gloed van de volle maan.
Het interesseert me niet om te weten waar je woont,
of hoeveel geld je hebt.
Ik wil weten of je overeind kunt komen na een nacht van rouw en wanhoop,
vermoeid en tot op het bot gekrenkt, en doen wat er gedaan moet worden
om de kinderen te voeden.
Het interesseert me niet wie je kent,
of hoe je hier terecht bent gekomen.
Ik wil weten of je zult staan met mij
in het midden van het vuur en niet terug schrikt.
Het interesseert me niet waar of wat of bij wie
je hebt gestudeerd.
Ik wil weten wat je overeind houdt van binnen uit,
als al het andere wegvalt.
Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf,
en of je werkelijk houdt van je eigen gezelschap
in de lege momenten.
Er bestaan nogal wat bewerkingen van en als u een beetje zoekt, vindt u wel een versie die u aanspreekt.
Op reis naar Ithaka 