Een tijdje geleden deed ik mee aan een wedstrijd voor de Schrijfwijzen. De opdracht luidde: “Schrijf een brief aan jezelf en de wereld over tien jaar.” De winnaar mocht gratis meedoen aan de grote finale 2026, het creatiefste dictee van Vlaanderen en Brussel. Ik heb een brief ingestuurd, ik heb geen ticket ontvangen. Niet bij de winnaars dus. Desalniettemin vond ik de uitdaging wel fijn.
Dit is mijn brief:
Liefste mezelf en dag mooie wereld,
Tien jaar geleden. Ging het snel? Ging het luid? O, wat haat ik luid!
Hebben we geleerd op de rand te balanceren en niet te vallen? Of staan we op steviger vlak?
Moeten we niet meer naar huis in bootjes? Of al zwemmend? Is er weer zuurstof genoeg? Nog steeds gratis? Niemand meer gesmolten? Wordt iedereen buiten dat bootje goed opgevangen?
Ik wil weten of we intussen geleerd hebben om de democratie van onderuit nieuw leven in te blazen. Tenslotte zijn wij, de belastingbetalers en de oudere genieters daarvan, een belangrijke werkgever in dit land!
In welk bedrijf bepaalt de werknemer de regels tot loon en bonussen toe? Zelfs onschendbaarheid wordt niet betwist. Is dat alles veranderd?
Wil je me vertellen of er nog een Warmste Week is? Gewoon zo een week enkel om het samen warm te hebben. Intussen – zou ik toch denken – is er hier en daar een beleidsvoerder schaamtevol genoeg om te beseffen dat al die solidariteit uit de al bijna leeggeplukte portemonnees van hun/zijn/haar werkgever komen? Toch?
Kan je, wanneer je dit leest, eens nagaan of Noor en haar kindjes het goed doen? Is Gaza weer leefbaar? Hoe zit het nu met die oranje dikkop in dat veel te grote bezette gebied dat eveneens als democratie wordt bestempeld.
Zijn extremen zachter geworden?
Zijn wapens uit de industrie gehaald? Misschien kunnen die fabrieken omgebouwd worden in appartementen, duurzame natuurlijk, waarin iedereen een stekkie kan kopen of huren.
Wetenschappers, ik weet dat jullie goed werk doen en dat we al ver staan op allerlei gebied op onze Aarde. Maar moeten jullie nu echt ‘loop naar de Maan’ zo serieus nemen? Om haar dan te beroven?! Zelfs Mars? Help het mij begrijpen!
Liefste mezelf, beste wereld, we leven nog! Misschien is het niet te laat.
Ik
Ps. De brief mocht maximum driehonderd woorden hebben. Daar zal wel een reden voor zijn.
Foto: pixabay
