Lieve lezers,
Mijn vorige blogpost kwam met een paswoord, om privacy redenen.
Daarom wordt het ook enkel gegeven aan de betrokken personen.
Met mijn excuses hiervoor en dank voor uw begrip.
Tot binnenkort 🙂😘
Categorie: Geen categorie
#voetbalflarf – Italië-Wales
Bij het lezen van ChristineVandenHove haar laatste blogbericht heb ik iets bijgeleerd over voetbal. U kan namelijk een heus gedicht uit de live commentaren persen, een voetbalflarf. Zij heeft alvast een mooi voorbeeld neergezet. Ik volgde de websites die zij aangaf, leerde bij en gaf het een kans bij de wedstrijd van gisteravond.
De mosterd komt van voetbalflarf en een voorbeeld haalde ik bij letterkoek.
Mijn eerste en waarschijnlijk enige voetbalflarf:
Je kan er niet naast kijken
ruzie gemaakt langs de kantlijn
vlug technisch geschoten
een mooie uit het verleden
niet zo gediend van gruwelijk gescheurd
alleen daarom alweer niet geweldig
Roman Holiday is voorbij
Hij hééft speelgelegenheid gegeven
Dat lijkt me logisch en vooral ook slim
Meer was er niet aan de hand
AMK
Nu ik erover denk, is dit niet mijn eerste flarf, ik schreef in een cursus ‘Van gedachten naar gedichten’ ooit een krantenflarf. Ik kende enkel het woord flarf niet.
De schaduwen worden langer
’t Is weer voorbij die bizarre zomer.
De laatste keer dat ik een blogbericht schreef, is al meer dan een maand geleden. Ideeën had ik te over. De woorden raakten alleen niet op papier/scherm.
Enkele hoogtepunten:
1. Opruimen houdt me nog steeds bezig. Ik ben mijn beroepsverleden, zoals ik dat beleefde, aan het opruimen. Vorig jaar deed ik al wat onderzoeks- en behandelmateriaal van de hand. Er bestaat een Facebookpagina hiervoor (voor logopedisch materiaal). Heel handig. Het bracht me een mooie kleine som op die toch alweer gespendeerd lijkt te zijn.
Afgelopen week heb ik besloten om de dingen die ik misschien toch nog zou gebruiken ook van de hand te doen. De goesting om voor elk item de gebruikelijke procedure te doorlopen om het bij de nieuwe eigenaar te brengen, ontbrak me. Daarom heb ik het voorstel gedaan om die materialen gratis aan te bieden met één voorwaarde: zelf komen afhalen. Ik heb ook gevraagd om – vrijblijvend – een storting te doen voor Melanoompunt. Enkele jonge logopedisten waren wel geïnteresseerd in mijn verhaal. Helaas had ik geen flyers meer om verdere informatie te geven. Ik verwees door naar de website www.Melanoompunt.be. Ik hoop dat er hier en daar wel iemand is die gestort heeft. Alles wat ik aan te bieden had, is weg! Nieuwe flyers werden intussen aangevraagd. Als ik nog eens opruimenergie voel, doe ik het op dezelfde manier, mét flyers.
Andere dingen heb ik dan weer bewaard als schenking aan het buitengewoon onderwijs in deze stad. Daar kwam nog geen reactie op. Er rijpte een plan, spullen die bij Fedasil Deurne gebruikt kunnen worden houd ik apart. Sinds kort doe ik er vrijwilligerswerk. Eén keer per week help ik mee met de huiswerkbegeleiding. Heel fijn om te doen. Het taalniveau van de kinderen is er heel verschillend, afhankelijk van hoe lang deze kinderen hier al zijn en dus onderwijs gehad hebben. Ik dacht onmiddellijk aan de taalspelletjes die ik in de praktijk gebruikte (bij taalontwikkelingsachterstand, tweetaligheid, etc). Dat wordt de nieuwe bestemming.
2. Deze rare tijden, wie kent ze nog niet, brengen ook andere ideeën. Ik heb mijn oude hobby weer opgevat: penvrienden. Tot nu toe heb ik één trouwe penvriend, helemaal uit Shetland. Wat een verschil in dagelijks leven zo helemaal ‘op de buiten’ en ik hier in de stad. Het levert interessante briefwisselingen op.
Ook met mensen uit Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten schrijf ik, zij het sporadisch. Beiden zijn afkomstig uit Afrika, geëmigreerd naar waar ze nu wonen en hebben daar een leven opgebouwd. Deze rare tijden raakt hen ook, omwille van het niet kunnen reizen en hun familie niet zien. De vraag rijst of ze die überhaupt nog te zien krijgen in de volgende jaren.
Een ogenopener, een blik op de wereld en hier en daar een mens, zomaar vanachter mijn scherm.
Die blik op de wereld ligt soms dichtbij:
3. Muziek in de Wijk, een initiatief van de stad Antwerpen in het kader van de Zomer van Antwerpen. Alles is een beetje anders dit jaar, vandaar dat er nu, september en oktober nog activiteiten zijn. Deze week donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag traden zes dames van het muziekensemble Belgriego op. Ik had de eer om gisteren en vandaag te genieten van hun optreden. Wat een geluk wel met het weer. Misschien vielen er tien druppels regen terwijl we daar waren.
Voor zover ik onthouden heb, zijn deze dames afkomstig uit Kreta, Spanje en België. Ze hebben hun eigen website en Facebookpagina. U kan hen ook volgen op Instagram. Zeker de moeite om een kijkje te gaan nemen.
Gisteren en vandaag stelden ze in hun programma muziek voor uit Griekenland, Italië, Frankrijk en Spanje. Ik ga geen schreeuwletters gebruiken maar ik zou het wel willen uitschreeuwen: Jong gemotiveerd aanstormend talent!!! Ze brengen hun muziek met zoveel goesting en passie. Ik kon het gewoon zien in elke vezel van hun zijn.
4. Nog wat? Wordt zeker vervolgd … 😊
Herfst in het juiste seizoen. Daar houd ik nu eens van. De Aarde doet toch ‘gewoon’ Haar ding.
Murphy ?
Vandaag zou de grote dag zijn, voor mijn auto. Veertien jaren heeft hij (of is het toch een zij?) me gediend. Sinds het monster (daar is het weer) me thuis heeft doen blijven, reed ik er aanzienlijk veel minder mee. Mij beschuldigen van overbelasting was dan ook zeer bezwaarlijk. Toch speelde hij het klaar om me net iets teveel te kosten. Maar een auto heeft al eens een vervangstuk nodig. En dat kost geld. Al enkele jaren op rij, kostte het me nogal wat om netjes en vlot te blijven rijden én – belangrijk! – door de keuring te raken.
Dit jaar echter vond ik het net iets teveel. Teveel stilstaan, teveel betalen aan onderhoud, aan verzekering, aan taks vooral voor al dat stilstaan.
De garagist belde me vanmiddag om te melden dat de auto klaar was, behalve dat ene stuk dat echt vervangen moet worden. Hij wilde er zo niet mee naar de keuring gaan (iets waarvoor ik graag een wat extra betaal, àls de auto erdoor raakt). Dat begrijp ik in deze c-tijden én met deze warmte.
Wordt dus zeker vervolgd want nu zoek ik een opkoper die er toch nog een 1.000 euro voor over heeft. Tenslotte zitten er onderdelen in die nog vrij nieuw zijn en elk op zich bijna dat bedrag gekost hebben. Zo werd mijn allereerste auto bij elkaar gebricoleerd indertijd.
Afgezien daarvan verliep mijn dag nogal verhit.
Toen ik mijn auto deze ochtend in de garage achterliet voor dat onderhoud en nazicht, nam ik de tram terug. Ik weet niet hoe De Lijn geregeld is op het controleren of het toelaten van een maximum aantal reizigers, maar ik heb toch wel even mijn adem ingehouden en mijn handen twee keer ontsmet. Over samenscholing gesproken.
Bij het weer ophalen vanmiddag, was er minder volk op de tram, veel minder, helemaal geen. Ik nam eerst de 7 en op mijn overstap wilde ik de 10 nemen. Dat duurde en duurde. Er was daar geen schaduw. Er was wel een scherm. Eerst leek het niet te werken. Lichtinval? Bij nader bestuderen, zag ik dat de 10 niet reed. De volgende ook niet. En die daarna ook niet.
Gelukkig kwam er van de andere kant een tram 7 en reed ik tot halverwege terug. Op halverwege terug nam ik de 2. Wel even wachten en hopen. De 2 waarop ik wachtte, was een beetje in vertraging. De drie volgende 2’s reden niet volgens het scherm. Ik reed mee tot het dichtst bij mijn garage. Vandaar ging ik te voet verder. Dat viel nog mee. Er was aan die kant veel schaduw en er waren weinig voetgangers dus af en toe permitteerde ik het mij om mijn mondmasker af te zetten en even goed in te ademen. Ah, en ook weer uit natuurlijk.
Ik nam mijn auto weer mee. Nog goed in orde, behalve dat dure vervangstuk. Aangezien ik er al langer over denk om mijn auto helemaal weg te doen, hak ik nu de knoop door. De auto mag nog als donor dienen.
De uiterste datum voor keuring is volgende week zaterdag (8 augustus). Spannend…. Vind ik een opkoper of vind ik er geen? En het leven erna? Spannend op een boeiende manier. Misschien koop ik op een keer van dat uitgespaarde geld toch een echte elektrische fiets? En een nieuwe smartphone en …. Op een keer hé, niet alles ineens.
Murphy dag? Ach neen. Transformatie doet ademen, ook met mondmasker.
’t Is toch wel nog altijd een schoontje hé? 😉
The Earth doesn’t
English version of thedutchversion . Any mistakes, please let me know, so I can correct. (my knowledge of the English language isn’t that good anymore)
The Earth doesn’t
The Earth doesn’t divide in good or bad
The human does (or was it God?)
The Earth doesn’t see, guilty or innocent
The human does
The Earth doesn’t cheer the victory nor screams defeats
The human does
The Earth doesn’t know
The human does
The Earth,
She just lives, constantly searching for balance
She doesn’t know that She is giving, nor that She’s taking
She doesn’t feel that She the hostess, the Only one
For the life in every way, of all creatures
No, the Earth doesn’t seek revenge
She searches balance
She recovers, again and again and … one more time?
What were the humans doing?
The humans were dreaming again,
About green and sky blue, yellow and coral red
About turquoise and even all shades of grey
They were dreaming again of dancing and singing
Eating together and drinking and laughing
And everybody who wanted, joined them
And others watching it saw that it was alright as well
The were dreaming again
Of ordinary floods
And of ordinary hot summers
And the usual wet autumns
And the severe winters
And please, also the ordinary erratic springs
All seasons on their own spot on the globe and in their own time
The rivers showed their meanders again
The fish, not aware of their destiny, prepared themselves
The humans dreamed of the elephant, the fox, the hare and the giraffe
The pheasant, the weasel, the wild boar, the snake and even the scary thick spider
That they all had a spot again, their own space
They, the humans, dreamed that they had enough space themselves
There was always each other, right?
The children, they could exist, they could laugh, jump, discover
They don’t see any differences, those children, they were save
And they dreamed on, of the trees and bushes, the plants and flowers
They were allowed again, even the weeds had their space
And all those colors of fruit, vegetables, herbs
They continued growing and giving, giving
The humans dreamed further, the would know what they had to know
Just like that
No gluten, no lactose or sugar on packages
There was enough for everybody
They shared, they gave, they took
What they needed, what was left over
And the humans, they dreamed again
That they would learn again
That they knew again, really knew
They even dared to dream about hugging, handshaking, holding hands in circles and swings,
Hooking arms, kissing, making love, romping, comforting one another
They rediscovered their own capacities and walked, ran, hiked, took the tram or the train
A few swam
Ayla* and Earth knew how to reconcile
They didn’t ‘know’, they didn’t think
Things were as it happened
And the humans dreamed again
Of humility and gratefulness
Of reconciling
They humans discovered, only in slowness, far countries
Of all the green and other colors, the animals, the oceans, the air, the sun and the moon ànd about themselves
They were enough. But now, now they were still dreaming.
Een dikke week corontaine
Het is aanpassen. Verder zal ik u niet vervelen met dingen die u zeker ook al weet. Anders is er nog altijd de experten-pagina Facebook. Hoewel ik er nu heel veel aan heb, probeer ik er toch maar geen Fakebook van te maken.
Dit is echt en serieus. Maar oké, ik leef nog! U ook, hoop ik. Meer nog, ik hoop dat u vooral gezond bent en blijft.
Er is veel te doen als ik hier binnen eens rondkijk. Is u dat ook al opgevallen? In uw huis dan wel te verstaan. Het is een ander gevoel dan voorheen, toen stelde ik dingen uit en voelde me daar soms een beetje schuldig over, want ik had toch tijd genoeg en deed er niks mee. Maar nu kan het me vaak niet schelen wanneer wat gebeurt en zie … ik kom in actie. De was is bijna helemaal gedaan, ik heb nog zoveel mogelijk aan de kant geholpen en nog meer van die saaie dingen waar Ben Crabbé het heen-en-weer van krijgt, als iemand dat op Facebook zet.
Weet u wat? Ik vertel u in beelden en zo weinig mogelijk woorden (oei 🤔😉)
– Werelddownsyndroomdag en Dag van de Afschaffing van de Rassendiscriminatie.
Mijn bijna dagelijkse rondje op sociale media. Kleine Whatsapp-groepen en een Messenger groep. Er is een M met een jarig kleinkind. Hoe mooi is dat. Ik kreeg ook nog enkele mooie reacties op een mail van mij naar mede-cursisten van de vervolgcursus schrijven. Echt tof, want we hadden samen nog maar één les doorgebracht. Anders waren we nu al gewoon aan elkaar, maar toen kwam De Bitch. En dan de lotgenoten nog. Er is angst, er is onzekerheid, er is … u hebt het ook al wel gehoord over de spoedafdelingen wat er gebeurt wanneer er te weinig bedden zijn … dat dus. We zijn voorzichtig!
Het is mooi weer, het is prachtig weer. Het is lente, dat voel ik aan mijn kriebelende ademhalingsinstrumenten. En nog wat meer. Zo af en toe ruik ik weer wat. Niet veel en niet lang maar het is er!
De boom treurt. 
Zou ik? Is het 1,50 meter afstand? 
Incognito 
Takkenril
Ik had telefonisch contact met mijn vader. Hij maakt het nog goed, maar ik voel toch een beetje ongerustheid. Zal ik vanavond eens klappen voor mijn zus die van op afstand nog alles goed in het oog houdt? Overigens voor nog anderen die nu toch blijven ZORGEN. Zorg is een heel breed begrip.
Hamsteren, we doen het beter niet. Wat heb ik nog in huis? Dat is nu zeker een goed idee om dat te verwerken in eetbare voeding. Een ei, havermout, sojamelk en een beetje bloem en achteraf in de pan met olijfolie en hupsakee ik heb weer wat tussendoortjes. Pudding vind ik soms ook wel lekker. Dat stond op de verpakking hoe dat moest en toen hupsakee vijf potjes. Er zal nog wel wat volgen in de loop van de weken. Vooraf al in huis gehaald hé, niets gehamsterd nu.
Dat was nog geen echt avondeten. Steunen van de lokale ondernemingen vind ik ook een goed idee. #kooplokaal. Laat ik nu toch een Griekse buurvrouw hebben met een eethuisje hier dichtbij. Morfo ! Momenteel enkel afhalen met respecteren van de afstandsregels.
En hupsakee, ik heb warm eten voor twee dagen. Ik zal morgen wel langs het supermarktje gaan (dacht ik gisteren want ik schrijf dit vandaag). Dat is intussen gebeurd. Voor enkele dagen, zonder hamsteren. Elke dag daarheen lopen hoeft nu ook weer niet. Als ik voor donderdag mijn vuilzakjes maar heb. Vergeten natuurlijk!
– En dan heb ik nog geapplaudisseerd om 20u. U toch ook? Ik vind het een positief gebaar van appreciatie, ook al weet ik dat het applaus alleen niet volstaat.
– Ik zal dan nog een verhaaltje lezen, voor u en u en ook omdat ik mijn eigen stem anders niet meer herken over een paar weken.
Ik blijf verder binnen vandaag. Afstand, als u niet in uw kot bent. Alstublieft!
Hoe gaat het met U?
Laat me niet lachen – deel twee.
Eerst de foto’s …
Lacht u nu maar 🙂
Voorlezen
Aangezien ikzelf niet zoveel praktische dingen kan doen voor een risicopersoon – zelf tot een zekere hoogte risicopersoon en hoofdzakelijk thuis – probeer ik verhaaltjes te lezen. Voorlezen dan wel te verstaan. Het is een begin.
Ik koos voor Toon Tellegen . Ik wil dit verder proberen, ook andere dingen zoals gedichten, een kinderverhaaltje, iets ludieks. Misschien iets dat ik zelf geschreven hebben, als ik durf … Eerst wat oefenen, u mag mijn testpubliek zijn 😉
Hier alvast de eerste uit ‘De ontdekking van de honing’ van Toon Tellegen …
Veel plezier ermee.
Nog enkele gezellige Nieuwjaarsdagen
Dit is niet echt mijn periode van het jaar, te donker, te gemaakt, te druk. Te… blijkt nooit goed te zijn. Net niet te is wél welkom. Januari, er zijn nog steeds nieuwjaarswensen en bijhorende receptie. Voor mij is het goed geweest. Ik ben (al, weeral of nog steeds) volop bezig met ontspullen. Hier houd ik wel van, mijn woonst grondig opruimen. Het voelt als mijn leven opruimen. De oude dingen sorteren weggooien, weggeven of tweedehands verkopen. Alsof ik de plaats innemende muizenissen en nergens toe dienende gedachten, steeds terug kerende onrust bij het groot huisvuil zet.
Officiële dingen die meer dan tien jaar oud zijn bijvoorbeeld. Aan flarden scheuren en weggooien. Ze gaan over de praktijk waar ik werkte. Op die manier zie ik mezelf toch nooit meer aan de slag gaan, dus waarom zoveel bijhouden? … Laat ik u met wat anders vervelen, die eerste nieuwjaarsdagen.
Nieuwjaarsdag: Iets teveel gegeten …
Dat was rustig, dat was gezellig en voor mijn grote zus handig, want mijn grote broer heeft haar rookmelders opgehangen. Dat doet me eraan denken dat ik dat ook nog moet doen. Het ding werkt wel, ik heb het getest.
Mijn vader en mijn andere zus waren ook. Het werd zo een familiaal onderonsje.
Mijn zus had er toch weer gezellig werk van gemaakt, lekkere taartjes, éclaires, één grote taart. Dat allemaal bij de koffie. Mijn schoonzus had ook een cake gebakken en meegenomen.
Het rookmeldersintermezzo was tijdens de bubbels. Plichtsgetrouwe broer wil pas bubbelen na zijn werkje. Perfectionist als hij is, duurt het even langer en gaan wij al aan de bubbels, tezamen met chips en ovenhapjes.
Zoals het ons, Limburgers betaamt, zetten we ons nog een keer aan tafel voor het avondeten. Lekkere broodjesmaaltijd, allerlei soorten broodjes, broodjesbeleg, … al maar goed dat ik geen vaste voornemens meer heb. Zeker niet op deze dag. Het is tenslotte alleen op 1 januari de eerste dag van het jaar.
Derde dag van het jaar: 3 van de 5 M’s …
Limburgs bezoek (M. en haar dochter M.) en de tweede keer aan de bubbels. Het is niet mijn gewoonte om bubbels in huis te hebben. Deze fles had ik nog van een bezoek aan de druivenkwekerij Soniën Serres in Overijse. Dat was in september vorig jaar. Dat was toen met de lotgenotengroep Melanoompunt. Ik merk dat ik er niet over geschreven heb. Feit is dat ik nog nooit zo zuiver sap heb gedronken. Hoe lekker zou een fles bubbels dan wel zijn? Er zal wel altijd een gelegenheid te vinden zijn. Vandaag is er zo eentje!
Naar jaarlijkse gewoonte werden er kourabièdes uitgewisseld. Die van M. waren beter, die waren echt. Die van mij zijn, zoals ik al eens schreef, misschien zelfs iets te gezond … ? Ik kreeg ook nog andere fijne dingen in het Grieks, zoals de Snoopy Kerstster mét inhoud. Dat was fijn, zo’n cadeau in meervoud.
Het plan was om naar de Kerstmarkt te gaan. Helaas, door stakingen van De Lijn hebben we het hier in de buurt gehouden. Hoewel ik de stakers wel begrijp.
We hebben ons overigens niet verveeld. Even de benen strekken in de buurt brengt ons hier.
Meestal gaan we ook buitenshuis een hapje eten. Op tijd reserveren is wel de boodschap. We konden nog wel terecht bij Brel, (“tof zaakske” zoals M. zei) voor een lekkere hap.
Eerste lesje voor dit nieuwe jaar, op tijd reserveren, zeker bij Morfo! Gewoon bérelekker, dat eten!
Vijf januari
Niet veel te melden, alleen dat hét gebeurd is. Het is mooi geweest, die feestdagen. Drie weken lang heeft het hier gestaan. Vanaf gisteren word ik er niet meer blij van. De batterijtjes van de lampjes zijn trouwens moe. Nu is er weer ruimte, in meervoud, niet alleen in mijn living. De Driekoningen zullen zonder mijn boom ook wel bezongen kunnen worden.
Bezoekje aan mijn vader en daarna heb ik deze feestperiode officieel afgesloten met een ‘gezond’ ijsje. De komkommers zijn bijna op …
Er zijn wel verhalen… het is inmiddels de twaalfde, één van de 5 M’s verjaart vandaag! De 5 M’s, nog zo een verhaal … een Griekse muzikaal verhaal.
Geniet, met mate in drank en met maten in enkel- of veelvoud tijdens de januari recepties.
Muzikaal intermezzo in de wandelgang van het ziekenhuis
Soms wordt de dag verrassend fris, aangenaam fris en sprankelend.
Het is niet speciaal een droeve dag, maar deze dagen tussen Kerst en Nieuwjaar voelen voor mij leeg aan, alsof je in een transitzone zit, te wachten op dat wat zeker is dat het komen zal. Ieder zit wat voor zich uit te kijken, druk bezig met de gsm/smartphone/i-phone, soms zelfs een babbeltje hier of daar. In deze of gene hoek is er drukte over wat komen zal, gelatenheid, gefundeerde meningen, … een transitzone vol eilandjes.
Tot er iets gebeurt waardoor er een gevoel van verbinding ontstaat en de eilandjes één groot eiland worden. Nog wel in de wandelgang van het ziekenhuis. U weet nog – ongetwijfeld 😉 – van mijn voorlaatste blog dat ik vandaag een afspraak had in het ziekenhuis betreffende dat bolletje op mijn voorhoofd. Zo gepland, zo gegaan. In die bepaalde gang van het ziekenhuis, zaten al enkele mensen te wachten tot het haar of zijn beurt was. Ik kom er bij zitten, gezellig bijzitten, zal even later blijken. Twee stoelen verder komt er nog een koppel bijzitten en naast mij een meneer. Dat koppel is veel te vroeg en de meneer gaat even wandelen. Mevrouw vertelt dat haar dochter in de kapel van het ziekenhuis zingt en dat haar man even gaat kijken.
‘Aha! Muziek in het ziekenhuis!’ klinkt het in mijn hoofd. Ik word een beetje wakkerder dan ik, door de fietsrit, al was. Er komt een gesprek op gang, over de dokter, over muziek spelen, over andere dokters, over onze ervaringen, … tot er een mevrouw met gitaar op haar rug, bij komt, de dochter van het koppel !
Iemand vraagt onmiddellijk of ze een liedje wil spelen. ‘Oh ja, natuurlijk, als u dat fijn vindt’ (het kan ook zijn dat ze zei ‘oh natuurlijk, als ik u daarmee een plezier kan doen!, de exacte woorden weet ik niet meer). Ze neemt haar gitaar uit die zak, zoekt naar partituren en begint te zingen. Het is mooi, ze heeft een goede stem. Ze zingt dit (ik ben pas na de strofe beginnen opnemen) :
Dan vertelt ze dat ze vooral zingt, klassieke muziek en gospel.
Ze is net een tweede lied begonnen wanneer de deur opengaat. De vorige patiënt vertrekt. De dokter roept mijn naam en richt zich even tot de zangeres met de gitaar, of het gestopt kan worden omdat het stoort in de consultatieruimte. Mij stoort het absoluut niet, maar helaas daar is de dokter de baas, ook wat muziek al dan niet spelen betreft.
Na de consultatie vraag ik haar of ik haar naam mag melden als ik hier een blog over wil schrijven. Dat mag! Ze geeft me haar kaartje mee. Nu ik thuis zit, dit aan het schrijven, het kaartje bekijk, blijkt ze een veelzijdige dame te zijn. Coach, zangeres en koordirigente. Ik had – nog – niet van haar gehoord. U wel? Het gaat over Ann Callens-Janssens van La Muze (Live muziek voor elk evenement), http://la-muze.be/muzikanten/ann-zangeres/.
De wacht/wandelgang in een ziekenhuis, is dat dan geen evenement? Ik kan het – als ervaringsdeskundige – bevestigen. Vaak is het wel zo 😉
Het was in elk geval een welkome afwisseling in het wachten op mijn beurt. Dat mag meer gebeuren van mij. Het zal vast en zeker patiënten wat afleiding bezorgen en hun zenuwachtigheid naar de achtergrond bannen. Het schept verbinding. Ik vermoed dat mensen die gewoon zijn lang te wachten, op een keer beginnen mee te zingen en zelfs vergeten dat ze in de wachtgang zitten. Als je dan bedenkt hoeveel diverse mensen in dezelfde afdeling kunnen zitten, wat een prachtig geluid zou dat wel geven? Al zal het hier en daar een dokter niet bevallen.
Oh en dat bolletje? De tweede dag van het nieuwe jaar mag het eruit.
Op reis naar Ithaka 