Lezen, schrijven en taal

ECHT???

Lezen

De lees-challenge van Hebban vrees ik niet te halen. Ik had deze zomer geen voeling met lezen, met boeken, geen: in dat hoekje met een boekje. Al ben ik het nu een beetje aan het inhalen. Non-fictie heeft voor even plaats gemaakt voor fictie. De gebeurtenissen in de wereld en eigen land met de daarbij talrijk groeiende onzekerheden hebben me te veel overspoeld.

De bibliotheek is vijf boeken en twee films lichter. Films zijn ook verhalen, soms van boeken die ik toch niet gelezen krijg. Al is niet elke film gebaseerd op een boek.

Toch één boek dat ik kocht, een aanvulling op mijn pas gestarte collectie van deze auteur, namelijk van AlineSax, het boek ‘Negentien Negentien’. Ik schreef al over haar na het lezen van Wat*ons*nog*rest. Toch nog een beetje non-fictie in de fictie.

Schrijven

Er is een wedstrijd waarbij mijn gedicht alvast in de bundel wordt opgenomen. Ik haalde het uit mijn blog voor de ‘wedstrijd’ en paste nog wat aan. Wordt vervolgd, ergens tijdens de Warmste Week.
Over die Warmste Week en schrijven; ik ben nog aan een ander gedicht bezig voor een andere wedstrijd. Bij zwaar contentement ga ik dat ook insturen.
Ook enkele andere wedstrijden kregen iets van mij cadeau, afwachten wat het wordt. Oostende is daar bij. Een mens mag hopen al maakt het hem (of haar) niet vrij.
De wedstrijd van Limnisa, een verhaal dat ik begin dit jaar instuurde, haalde ik niet. Dat verhaal houd ik terzijde. Wie weet….

Er is een ander gedicht dat ik schreef, waarvan ik voel dat het nog treffender kan, dat ik wil gebruiken voor een (bijna) perfecte gelegenheid. Schaven en schuren, polijsten en be-vúren. Nog onder voorbehoud.
Andere uitdagingen die ik meestal op Azertyfactor vind, houden me aan het schrijven.

Wordt vervolgd? Van eigens. Zolang we leven, kunnen we streven. 

Taal

Doorheen al mijn triggers van ukelele, dansen, vrijwilligerswerk en tal van andere dingen waarin ik me soms gewoon smijt en vaak ook weer uit gekieperd word, zijn er blijvers zoals zin hebben in taal!
Momenteel ben ik via DuoLingo met Arabisch begonnen. Mijn hersens worden weer wakker! Ik ben nog aan het allereerste begin; tekens met geluiden combineren.
Als één van de zovelen die daar een taal probeert te leren, doe ik er ineens Grieks bij. Daar is mijn niveau wel hoger. Oef!

De reden dat ik dat daar doe, is natuurlijk het hoge inschrijvingsgeld in de CVO’s vanaf dit schooljaar. Ook voor diegenen die op een, vaak heel nodige, korting konden rekenen. Ik heb de voorwaarden op de site van de Vlaamse Gemeenschap enkele keren gelezen om te vinden waar ik onder val. Grieks, Arabisch en andere talen, behalve NT2, vallen onder de cursussen die € 4 per lestijd tellen. Het zijn net dié cursussen die geen korting meer krijgen. Tel maar uit voor 80 of 120 lestijden in een schooljaar. Ook andere hobby’s en culturele bezigheden worden steeds duurder. Ik bekeek het even op de site van een muziekschool. Als ik het goed begrijp, heb ik daar net zo min recht op een korting. Dat is dit jaar niet aan de orde, ik tokkel nog vaak genoeg om de snaren in conditie te houden 😉

Maar …  

Misschien moeten we nog eens in herinnering brengen wat het thema van de Warmste Week van vorig jaar was? En hoeveel mensen zijn er nu minder eenzaam? Het brengt me weer dilemmatisch op de bewondering voor de vrijwilligers én de afkeer van de nood aan zulke acties.

Oeps, dit blogbericht – zo hield ik mezelf voor toen ik eraan begon – zou geen klaaglied worden.  

Een uitsmijter van een commerciële zender: een vertaling van een serie waarvan ik nu ook de boekenreeks op mijn lijstje heb staan. Kan de ondertiteling ook uit? Al vond ik op onze ‘taalstrenge’ publieke zender ook al formaten!

Het enige dat ik hier bedenken kan: ECHT???

ps. nu maar hopen dat ik zelf geen kemels de wereld in heb gestuurd…

In de a(a)p(p) gelogeerd

Bedacht terwijl ik tegen de tigste persoon met gebogen hoofd, het attribuut in de hand adorerend, bijna-aanliep:

Ik ren en stap 
op meer behapt
ik scoor en faal
verlies pedaal

Ik eet en drink
waaruit ik blink
ik focus en mediteer
opgelegde sfeer

Ik kies en shop
in snel galop
ik reis en chill
de laatste gril

Ik kijk en hoor
ga zo maar door
ik leer en zoek
van ster tot boek

Ik track en bel
zit in de hel
ik volg en roep
in (w)elke groep

Ik like en post
volg mijn host
ik film en controleer
exponentieel steeds meer

Waar zijn ze nog die man of vrouw
qui-vive te veel en meer
smartphone baas asjemenou
ze zijn in de app gelogeerd

AMK

Foto’s: bovenaan: aap , beneden: smartphone

Als de taal maar goed zit …

De tijd gaat snel, u kent dat wel
De laatste dag van het oude jaar
een dag meer wie voelt dat nog
elke nieuwjaarsbrief is klaar

De laatste bus de laatste groet
de laatste baxter omdat het moet
hoewel dat echt niemand weet
verstandig denk ik ik vergeet

De laatste uren van de laatste dag
dat het feestelijk rustig blij gezellig
zot of wat u ook wenst wezen mag
’t is voorbij en dat is stellig

De laatste blog wat nog te schrijven
wat zal u lezen zoveel om te zwijgen
jaaroverzichten, diepte- hoogtepunten
bij verkiezingen al eens wat stunten

Oorlogen en hun misdaden
vaak in meervoudige kwadraten
een ziekenhuis voor één soldaat
nogal wiedes wie dan ‘winnen’ gaat

Optim- pessim- realisme
in zo’n statistiek gewrongen
’t wordt Gauss-curve toerisme
weer een eindterm afgedwongen

Narcisten en puristen
van horen zeggen wat we wisten
kleuters in de Wetstraat
als dat maar niet tegenslaat

Elke avond vol bekende mensen
toch maar één Warmste Week
wie weet nog wat we vorig jaar wensten
wie vat nog echt de onbekende leek

U ziet, ik weet niet echt wat schrijven
mijn plannen zijn voor volgend jaar
dat is over enkele uren en mijn
Nieuwjaarsbrief is wéér niet klaar

Al wat wenselijk is, een richting
die goed voelt om te volgen
en ruimte om af te slaan bij twijfel
begin gewoon van voor af aan

Van schrijven lezen uitdaging *
mooi taalgebruik en zo mogelijk
geen fouten dat blijkt een heel ding
ik oefen zelf ook daaraan

Allez, tot volgend jaar, nu is ’t gedaan !

Anne-Mie
Dat is de waarheid

Onderweg (2)

Hoe triviaal
de dingen die ik achterliet

de betaalde rekeningen 
de vers gekozen bieb boeken
geen was en netjes opgemaakt bed

Niets gemist
geen schrijfboek zelfs
de woorden netjes gestapeld

noch ukelele 
de muziek altijd bij mij

En nu …

De verhalen:
van de kleuter
in de fonteintjes
met haar vriendjes
op de Gentse feesten

Ik houd van de Gentse feesten

De jonge mensen:
hun veerkracht
hun zomerplannen
hun eigen kleurige kroost
en hun vanzelve samenspelen

Ik houd van mijn vriendjes

het spel
de fantasie
de ongeremdheid
het immense vertrouwen
het intrinsieke alles weten

Ik houd van honing
Ik houd niet van bijenkorven

Hoeveel woorden zal ik schrijven?

Onderweg, de zon altijd bij

AMK

Meneer Goesting

Ik krul graag en nam me voor om zo af en toe een krul-prestatie te nemen en er iets bij te schrijven
Het leek er even op zo in de nazomer

Meneer Goesting was het afgetrapt
hoewel ik het ben en niet hij, een dromer

Toch hadden we een toffe relatie
niets erotisch of zo noch platonisch
of zo een aparte vriendschapssensatie

Geen enkel cliché van die aard
hij was weg, foetsie ik vond hem niet
ik wachtte met een motie van vertrouwen
Meneer Goesting was toch van geen kleintje vervaard?

Waar is hij dan toch gebleven
heeft hij een burn-out, een depressie
geen energie meer, uitgeput of ziek, oh help
is hij op vakantie, aan het reizen of zelfs verhuisd
ik lees nog weinig, noch schrijf ik veel of niks aan het beleven

Het is niet de eerste keer
hij komt wel terug, is even op rust
zelfs menéren Goesting raken soms uitgeblust
ik gom kaders uit, van iedereen nu ik toch bezig ben
op mijn eiland is het goed; vandaar zwem ik ver heen en weer
naar hier en ginds naar hot en daar, Goesting is een hele meneer.

AMK

Of is meneer Goesting gesmolten?

Over alles

Ik denk dat ik dat kan; over alles schrijven

Hoe ik de ramen aan de voorkant properde
en nu de evenwijdige onbeschreven strepen zie  
– zou ik een raamgedicht? – of

Hoe te-doen lijstjes me gemaakt vrolijk,  schel roepen
de woorden op het schrijflijstje in hun fraaie vuist lachen
– pak me dan als je kan – of

Hoe er overal alles voor iedereen te doen is
ik ben al genoeg met Mie, mezelf en ik voor altijd
– samen is toch alles toffer? – of

Hoe ik bij het Offerfeest vandaag denk
aan dat kind – ja laat ik u dat vertellen – over
dat kind dat weer goed las en het woord God las
hoe ze dan verwonderd opkeek en vroeg ‘wat is dat?’
hoe ik toen zei dat mensen in de kerk bidden tot God
zoals mensen in de moskee bidden tot Allah en hoe ze toen
als Eureka opkeek en – zoals alleen een kind dat kan – alwetend
en zelfzeker zei: “Dat zijn toch die twee die altijd ruzie maken!”

Ze las haar rijtje af, ook meerlettergrepige woorden.

AMK

Woordenmoord

Woorden zitten in een kluwen
ze tuimelen en ze duwen
ze botsen en ze racen
ze schreeuwen tot ze hees zijn

Ze dingen met zovelen
aan mij om mee te spelen  
ze boksen met hun ellenbogen
ze schreeuwen tot ze hees zijn

Op een dag echt  ik zweer het
komt zo’n woord  dik opgezet
zichzelf het beste wanend
dat schreeuwt dan tot het hees is

Die dag zal één van die woorden
pretentieus een ander woord vermoorden
het volk zal gillen tieren roepen
en schreeuwen tot ze hees zijn

Een rechercheur op onderzoek
het duurste woord uit zijn woordenboek
verheven doet hij zijn parlez – en de woorden?
die zijn nu hees  doen niet meer mee

Recht zal woordenmoord wel weren
de rust zal eindelijk wederkeren
dat hele volk van letterpakjes is nu bang
het zwijgt weer  maar voor hoe lang?

AMK

Geïnspireerd op deze poster. Ooit op een boekenbeurs gekocht. Gedicht is van Derek Olle.

Omslagen verslijten, mantinades niet

Een mantinade per dag, houdt mijn hart aan de lach.

Bij een samenkomst van de*M’s, nog voor Kerst vorig jaar kreeg ik een scheurkalender uit Kreta cadeau. Elke ochtend scheur ik nu twee blaadjes af; een van de Druivelaar en een van de Kretenzische.  

Op Facebook wil ik al eens een mop(je) van de Druivelaar plaatsen. Maar wat met deze van Kreta? Dat is dat extra koffiemoment ’s morgens, om de achterkant van dat kalenderblaadje van gisteren te ontcijferen en nog wat bij te leren.

Ik ben nog eens op tocht gegaan door cyberspace om wat te vinden over mantinades:

Mantinada (enkelvoud van mantinades): tweeregelig vers, op Kreta gezongen en begeleid door de laouto (luit) en de lyra (lier). Een Kretenzisch lied bestaat vaak uit verschillende mantinades. Strofen uit mantinades worden kontyliës genoemd. Toevoeging: ze blijven vaak lang duren, die liederen met mantinades…
(bron: skopos.be)

Een voorbeeld van Kretenzisch cultureel erfgoed:

“Ότι και να ‘χει ο Κρητικός με λόγια δεν το λέει
με μαντινάδες χαίρεται, με μαντινάδες κλαίει! “

“Met woorden alleen kan een Kretenzer zich niet uiten
Mantinades laten hem lachen en huilen, tranen met tuiten”

(bron: explorecrete.com)

Mantinades gaan vaak over liefde, verliefdheid, verlangen. Het kan ook humor zijn of een wens voor iemand uitdrukken (bij feestdagen bijvoorbeeld) of satirisch, cynisch, …

Dé mantinade die voor mij heel universeel is :

Ποτέ μου να μην σ’έβλεπα, πάλι θα σ’αγαπούσα.
Γιατί μέσα στα ονειρά μου, συχνά σε συναντούσα.

(uit Μιλώ μιλώ, uitgevoerd door M. Tzouganakis, tekst: traditioneel lied, mondeling doorgegeven)

vertaling met een poging tot rijmen:
Zelfs al had ik jou nooit gezien, toch zou ik van je houwen,
omdat ik jou in mijn dromen al dikwijls mocht aanschouwen)

Het is geenszins het tipje van de ijsberg over mantinades, het is enkel een aanzet tot overbrengen waar ik wakker van blijf…



Foto’s:
1. De mantinade van vandaag (aan de achterkant van het kalenderblaadje van gisteren): poging tot rijm bij de vertaling

Ik wil graag dat je van me houdt, ik houd ook van jou
om een uniek juweel te zijn, in dat hart van jou

2. Omslag van mijn slimme foon 😉(omslagen verslijten, mantinades niet)

De geurherinnering

Af en toe zet ik het resultaat van een oefening - na feedback - van de academie hier neer.
Niets is echt helemaal waar, noch helemaal onwaar...

‘Amaai, dat ruikt hier lekker naar koffie.” Het is mijn buurvrouw die iets komt vragen. Ik ben nog maar een halfuur weer thuis en nog vol van de geur die ik van buiten meenam. Koffie ruik ik nu niet. Gelukkig bekoort de smaak ervan me nog wel. Die geur die mijn neus in beslag genomen heeft en nog even nazindert stelt zijn veto. De andere geuren verdwijnen … weeral.

“Kom binnen,” nodig ik haar uit en vertel terwijl zij zich neerzet aan de tafel en ik de koffie in een thermos giet.

“Ik heb de herfst geroken buiten. De regen van de afgelopen dagen hing nog in de bladeren. Het hele park rook ernaar.”

Over en weer snellend tussen de keuken en de borden- en bestekkast, vertel ik verder over mijn reukervaring.

“Ja,” zegt ze beleefd, “dat is wel een heel specifieke geur.”

“Juist, vind ik ook,” antwoord ik en wil verdergaan, over toen ik bij de weg belandde en moest wachten op groen licht om over te steken. De fijne stof- en andere roetdeeltjesgeuren katapulteerden me naar lang vervlogen tijden, waar ik in Piraeus op de boot wachtte en zo ongeveer dezelfde ervaring had; Naft!

“Toen ik thuiskwam zonet, probeerde ik ook andere geuren op te vangen,” zeg ik, helemaal in de ban van al dat ruiken. Mijn hersencellen flakkeren weer op. Ze werken toch nog, de luiaards. Als ze maar geurig geprikkeld worden. Had de dokter me dat twee jaar geleden niet kunnen adviseren? ‘Oefening baart kunst’, meer moet dat niet zijn.

“Maar het was maar voor even,” voeg ik toe. Was ik toch te enthousiast? Straks knettert dat reukcentrum nog in mijn hersenpan, eindigend in een kortsluiting. De benzineherinnering blijft tenminste nog hangen.

“Het lukte maar even met de kruiden. Weet je welke geur van buiten is blijven hangen?” ga ik verder, mijn verhaal enthousiast uiteenzettend over dat hoofdpijn bezorgend aroma van de vierwielige weggebruikers. Pijn en vreugde liggen dicht bij elkaar. Ik zit tegenover haar, schenk koffie voor ons beiden in en zie haar dan pas een beetje bedenkelijk kijken.

“Maar je bent hier natuurlijk niet voor mijn geurige avonturen. Wat wilde je eigenlijk vragen?”

“Euhm, nu ja, over de gemeenschappelijke ketel. Ruik jij ook gas af en toe?”

AMK – 22 november 2022

Eenvoudige poëzietechnieken 6

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Aan sommige neem ik deel, anderen glijden voorbij. Ik vraag me niet af of dat dan gemiste kansen zijn. “Ik doe wat ik doe en vraag niet waarom…” … (een lijn uit het lied gezongen door Astrid Nijgh, vraag me niet waarom ik nu net daar aan moest denken)

Deze gelegenheid is een ventilerende schrijftechniek voor poëzie. Ze komt van Canxatard haar blog ‘Het geluk van de schrijver’.

Wat is er fijner dan je een keer helemaal laten gaan? Ongebreideld met je zwarte magie een maagdelijk wit blad bekladden! Dat zit in deze uitdaging, die ik heel graag aanging.

Mijn bijdrage:

De pletwals

Wat durf je daar te lachen op mijn scherm met je onzichtbare veiligheidsagenten?

Het maakt niet uit
je zal wel zien!
hoeveel plezier ik er in schep

Ik voorzie dat je je vergaloppeert
in je hoogheidswaanzin en arrogantie
in je platwalserij en gemanipuleer
in je zelfvoldaanheid

Plat op je vuile bek

De pletwals is besteld!

Ik zit bovenop dat gevaarte!
Ik bén het gevaarte!
Ik grijns. Gemeen!

jij onderaan die
grote betonnen rollen die jou
vierendelen, verbrokkelen, vermorzelen en

de overblijvende niets betekenende korrels
tot de laatste kruim weggeblazen in een zak
dubbel dichtgeknoopt en luchtledig gepompt

in een kermiskraam als schietobject gebruikt
de winnaar mag met een vijzel elke kruimel
die jij ongetwijfeld probeert te worden
platstampen tot vervlogen poeder

jij wordt nooit meer heel als je dat al ooit was
er blijft niets meer over van je gemene plannetjes

alles plat bombarderen
burgers in de kou zetten en op de vlucht jagen
burgers brainwashen en van zichzelf afpakken

Maar eerst, voor je poeder wordt
word jij vuile platte hamburger!

(Trump, consoorten en alle metaforen lezen jullie mee?)

AMK

U kan de opdracht zelf HIER lezen en meedoen.

Foto: uit Wikipedia  waar Rasbak de foto plaatste.