Examen

Snuffelen in wat ik vroeger schreef, toen ook al gedichtjes of dat wat erop moest lijken …

Eéntje voor de studenten. Ik heb dit zelf tijdens mijn studentenleven geschreven. Voor de Hasselaren, het melodietje van een Hasselts liedje zat toen in mijn hoofd (ne Zondaag in april en iech liep deurè stad 😉 )

“Examen”

Een avond op mijn kot draaide ik bijna zot

Examen stond toen weeral voor de deur

‘k dacht “zal ik alles nog wel weten, zal ik niks vergeten?”

De blok werd op de duur een grote sleur

 

Een avond op mijn kot een weekje verderop

gedaan, voorbij, nu eerst een weekje vrij

wij maken lol voor tien en meer

da’s zo ontspannend weer

want snel, op een dag gaan we weer aan de slag

 

we weten hoe, we weten wat, we weten ook waarom

we dit bezig zijn

we kijken vooruit, nog weinig achterom

proberen we toch en mocht het nog

niet gaan zoals wij wensen,

we doen ons best, zoals de rest

ach wij zijn ook maar mensen

Zoals het nu is … 20/06/2018

Ik vertelde al in de eerste blog dat ik vorige maandag onder de PET-scan moest. Dat gebeurde in een ander ziekenhuis.

Aansluitend had ik een gewone controle in het dagziekenhuis, waarbij bloed afgenomen wordt. Het wachten op de resultaten beginnen !

Ik kon me niet goed concentreren op mijn boek. Ik heb altijd een boek bij als ik naar het dagziekenhuis ga. Het kan al eens verkeren dat het uitloopt, heeft me de ervaring geleerd. Gelukkig is er de smartphone en koffie. Ik neem trouwens steeds mijn eigen koffietas mee naar het ziekenhuis. Dat scheelt alweer wat plastic (bekertjes).

Intussen krijgt de kolonel nog steeds geen post! 😉

Eindelijk, mijn beurt. De resultaten zijn binnen. Blijkbaar wacht de oncologe graag op de levertesten en die laten het langst op zich wachten. De levertesten op zich waren goed. De ontsteking* van anderhalve maand geleden is helemaal weg. Die medicatie mag weer verder afgebouwd worden (cortisonen, een goedje dat me tot voor kort helemaal vreemd was en dat mijn lijf vreemd wil houden, zo te voelen aan de spieren …).

Nog meer goed nieuws. De uitzaaiingen die ik had, ook in diezelfde lever, zijn voor 80% weg, ik heb het zelf gezien op de scan!

Juich, dans, spring, zing, … en blijf goed rusten (die grenzen toch).

En of die immuuntherapie op alle vlakken aan het werken is. Laten we hopen dat het de goede weg nu gevonden heeft en blijft volgen !!

Hoe het kan verkeren.  Dinsdagochtend ben ik opgestaan met koorts. Niet echt hoog maar de schrik zit er weer lichtjes in (toch niet wéér een ontsteking?) ! Ik wil en kan niet geloven dat er maandag zo’n goede resultaten waren bij de bloedafname en gisteren alweer iets aan het broeien is. Het is wel weer afgezakt, maar het vreet wel energie, zo’n kleine terugval. Nog eens naar het ziekenhuis gaan en daar uren wachten, zag ik ook niet zitten.

Dat wil zeggen, dat ik dinsdag niet veel tot niets gedaan heb. Enkel naar de kinesist voor lymfedrainage  en de Buurderij. Daar had ik een groentemandje besteld. Dat was wel wat voor één persoon alleen. Een krop sla, twee rode ajuinen, een flinke bussel wortels, een broccoli, prei en een komkommer. De sla, wortels en prei heb ik  met mijn zus gedeeld.

Ik had voor mezelf ook een boterhammenwrap besteld. Heel fijn en handig, als je geen aluminiumpapier wil gebruiken, of tenminste het gebruik beperken. En een flessenhouder. Handig op de fiets als je een flesje water wil meenemen (geen plastic uiteraard) en er snel wil aankunnen, je kan het gewoon aan je stuur hangen.

Intussen deze woensdagavond … de boodschappen zijn gedaan en die groenten zoveel  mogelijk verwerkt (en van gegeten, ze zijn lekker!). Ik voel  me nog niet helemaal je-dat en houd me dus verder gedeisd. Zoveel heb ik intussen wel geleerd. Ik wil morgen naar mijn kapster en naar mijn andere afspraak. De koorts is wel weggebleven.

Gelukkig zijn er nog veel boeken in mijn boekenkast … ik kan weer een ander kiezen.

De kolonel kreeg echt nooit post. 😉

*Die ontsteking was er gekomen ergens in april, een tijdje nadat ik overgeschakeld was van de ene immuuntherapie (pembrolizumab voor de geïnteresseerden) op de andere. De eerste sloeg niet aan, de uitzaaiingen bleven groeien (paniek in mijn hoofd!). Diezelfde week werd die andere opgestart (ipilimumab). Dat was toen nog in maart.