November

Het heeft wat, vind ik, deze maand. Ik dompel me er in onder en be-kijk, be-hoor, be-voel, be-proef, be-ruik

Herfst, ik zei het nog aan mijn vader, tijdens een bezoek, ‘de goede oude tijd, toen het weer nog gehoorzaamde aan het seizoen’.
Stilaan naar winter. Zouden we ons durven onderdompelen en tot rust kunnen komen?
Zouden we durven voelen hoe donker het kan worden en ontdekken dat we dat ook bij de hand kunnen nemen en erkennen? En ons eigen licht natuurlijk ook laten schijnen.
Zouden we dan meer één worden met onszelf?

Ik heb hier ook geen antwoord op. Ik probeer wat, ik stap uit het gewoontedier dat ik nog vaak ben en dan zie ik dat winter mooi is en geheime verhalen heeft… voor wie het echt wil zien 😉

Ik verveel u niet met een opsomming van de dingen in mijn novembermaand. Dit mag u wel weten. Hoe ogenschijnlijk contradictorisch ook, ik zat niet zoveel stil. Enkele beelden:

bewegen buiten
naar binnen kijken
annuleringen, (c-bitch slaat nog toe)
licht- en andere punten
immuuntherapie en even knock-out
interview uitschrijven (komt nog… 😉 )
andere woorden schrijven, combineren tot wat het geworden is
losweg tekenen (of de poging tot althans)
onderweg zijn
stilstaan
omgevallen dagen
en die eeuwige onvoorspelbare schreef waar ik nog overga 😉

Ik wens ieder zijn eigen schreef* toe en de (h)erkenning ervan.

*schreef: een oud West-Vlaams woord dat grens betekent. Bron, voor wie meer informatie wil: https://historiek.net/over-de-schreef-gaan/58080/

verwinteren

zonder O
zonder bladeren in de takken

van de bomen stil de rust
wie heeft ooit de regen gekust

de takken weer gespoeld
los van zomerse ballast
die toen menigeen heeft verkoeld
vrij was voor elke gast

steeds vrijer en alléner
zwiepend of statig kalm
woest of net serener
verwinterende strohalm

de stilte ook de eenzaamheid
omtakt de rust en het gewring
de sterke tak voor een vogel
is hij ook een enkeling?

precies een grote mond 🙂

Fijne warme en rustgevende winter!

Ondersteboven

Een hoofd te vol
op dit lijf te raar, om te geloven
af- en ingedraaide delen
scheef en schots verschoven
vandaag ben ik ondersteboven

Ik zie ik zie wat jij niet ziet
vanonder gaat naar boven
de wereld op z’n kop gedraaid
wat zal die nog geloven
vandaag ben ik ondersteboven

Ik zie, ik ruik, ik hoor, ik proef
ik voel me soms verdoven
als ik weer naar buiten keer
die mens, dat dier, die bloem, zin om dat te loven
ook ik ben ondersteboven

AMK
23 november 2021

de verhoudingen zijn expres zo, sowieso zonder tekentalent of ervaring

Allerzielen

Vandaag, deze dag
de zielen, de mensen
nooit vergeten
die jaren
hoe ze nog heten
wie ze waren
Vandaag deze dag missen we net iets meer


Wie denkt aan diegenen
die niemand nog kende
onderweg naar licht zoekend
gestorven en nu onder vreemde koude stenen
of zelfs daar
waar niemand heen zal benen
Vandaag deze dag, doe ik het tóch wel even.

En dan is er Zij

Dit is Haar graf
Ik spreek met haar
Zij, die overal nog is, elke dag
Al voel ik dat ze nu haar rust gevonden heeft
Haar optimisme, het flegma waarmee ze iets moeilijks kon afsluiten.
En weer verder gaan. Daar denk ik nog aan.
Aan wie ze niet was noch kon of mocht zijn
Wat maakt het uit
Als alleen de liefde er altijd was?
Vandaag deze dag nog is!

(foto van Haar graf: vooraf met zorg opgemaakt door mijn broer en schoonzus, de foto zelf heb ik een beetje bewerkt, de originele is in goede handen)