Maand: juni 2026

Boekenchallenge 5 – Nachtvlucht van Glenn Meade

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er negen  gelezen, bijna aan een tiende bezig.

Nachtvlucht van Glenn Meade

Indien u geïnteresseerd bent in de inhoud, kijk HIER aub. Er staat ook een goede recensie bij.

De samenvatting van het boek trok me aan. Ik vond het in een leesgroep op Facebook.

Een gebeurtenis tijdens de oorlog in Irak is de kern van het verhaal.

Een vrouw verliest haar man, een oorlogsveteraan en twee kinderen in een vliegtuigcrash. De lichamen en het vliegtuig zelf zijn nooit gevonden. Acht jaren na deze tragedie komt er nieuwe informatie over de crash naar boven en wordt het steeds waarschijnlijker dat de inzittenden nog in leven zijn.

De vrouw begint een zoektocht en gaandeweg ontspint er zich een verhaal van de ergste soort. Niemand is nog te vertrouwen, ook degenen niet die ze in die acht jaren wel ten volle vertrouwde zoals bijvoorbeeld haar vader, ook een oorlogsveteraan, waar ze tegenop keek.

De auteur gebruikt echt gebeurde feiten, zoals vermissing van miljarden dollars, zoals koelbloedig onschuldige slachtoffers maken voor een buit, over geheimen tussen oorlogsveteranen, PTSS bij zwijgplichtigen, enzovoort.

De spanning sluipt er langzaam in, de achterdocht kan je bijna voelen binnenkruipen in het verhaal. Al vond ik het ergens doorheen het boek wat langdradig worden, de plot zat goed in elkaar. De laatste hoofdstukken nogal overdreven in gewelddadigheid. Al speelt het verhaal zich af in Amerika. Het deed me denken aan iets dat ik vroeger hoorde over cowboys: ‘eerst schieten en dan vragen stellen’.

Oorlog is sowieso niet goed te praten, maar dit verhaal laat het in al zijn lelijkste, corrupte en mensonterendste facetten zien. Niet moeilijk te verstaan dat degenen met geloof in vechten voor je vaderland zonder onschuldige slachtoffers maken er heel suïcidaal uitkomen. Om van de overlevende– in dit verhaal – nabestaanden nog niet te spreken.

Ik wacht nog even met zo’n realistisch ogend boek te lezen. Ik houd me voorlopig op echte fictie in de misdaad. Een van mijn Schotse favorieten … 😉

Gesmolten woorden

Naast de hersenmist en voor de lindeboom zweetgeur 
dag en dauw al vroeg op pad   soms met een belofte 

Die daar in de wolken zit en dan vraag ik me af 
hebben zij het niet warm  zo dicht opeengepakt

Voortijdig uit hun sokken geblazen zonder hun stem 
te laten horen  tot slierten uitgedund wegzweven 

Opeengepakte gloed die verzengt zonder meer aan de
strakblauwe hemel  haar welkom overmaats gemeend 

Het zal wel een visioen zijn  een intrinsiek verlangen 
de wind uit het noorden te roepen  om mij te omarmen

AMK 

ps er komt niets diepgaands uit vandaag en de voorspellingen beloven veel herhaling hiervan.

N.a.v. Wereldvluchtelingendag

Hoe lang is een langste dag voor een vluchteling in eigen land?
Laat me een verhaal delen van iemand in die situatie.

Noor is haar naam.

Ze woont in Gaza en is een jonge vrouw, met twee kinderen Eileen en Faris. Haar man is neergeschoten en zij is nu alleenstaande moeder.

Elke dag – élke dag – staat ze op en gaat ze verder met overleven voor haar en haar kinderen. Ze woonden in een tent, tussen andere tenten, tussen brokken van gewezen huizen. Enkele tenten zijn afgebrand. Ze zijn alles kwijt wat ze nog hadden. Ik ben blij dat ze het nog kan vertellen. ‘Alles’ is waarschijnlijk in een rugzak op te bergen.

Ik probeer en faal in me voorstellen wat het betekent om dit elke dag weer te doen.

Er is Karim en zijn vrouw Lana en hun dochtertje Selen. Er is Mohamed en zijn vrouw en hun dochtertje Rafif. Er is Rania en haar man en hun dochters Sham en Wateen.

Zo zijn er heel wat gezinnen. Hun uitzichten zijn ruïneus, net als hun vooruitzichten.

Wonend in een tent of de rest van een gebombardeerd huis. Elke dag opnieuw zoeken naar eten, naar medicatie, naar familie, naar een tent of een ander schuil-ruïne-huis. Ze zijn vluchtelingen in eigen land. Op zoek naar contact met de buitenwereld.

Waarbij ik me, weer falend, probeer voor te stellen hoe wanhopig iemand moet zijn om zijn/haar kinderen steeds weer in die strijd van overleven op Instagram en Threads te gooien. Dan ben ik al blij dat ik hen daar nog zie. Al is de internetverbinding niet altijd aanwezig.

Wanneer kijken we weer in eigen hart zonder te morren. En morgen opnieuw. Zelfs al zijn we niet individueel verantwoordelijk voor welke oorlog ook. We kunnen wel individueel onze eigen energie inzetten!

Genoeg behoeft geen overtroef. Enkel een eigen hart. Elke dag opnieuw.

AMK

Ps. de mensen die ik vermeld, zijn deze die ik op Instagram volg. Ze hebben allemaal een openbaar profiel en een verhaal te vertellen. U kan op hun naam klikken (de onderstreepte) om hen te zien. Ik wou dat ik er meer kon volgen en hun verhaal delen.

Boekenchallenge 4 – De Amandelboom van Michelle Cohen Corasantie

Ik zou dit jaar via de Hebban-challenge twintig boeken lezen. Al zijn uitdagingen steeds minder aan mij besteed, wil ik wel zien hoe ver ik geraak. Inmiddels heb ik er acht gelezen, aan een negende bezig.

‘De Amandelboom’ van Michelle Cohen Corasantie.

Het boek beslaat een periode van iets meer dan een halve eeuw te beginnen in 1955 in Palestina. De oudste zoon uit een groot gezin leert al heel vroeg wat oorlog en bezetting betekenen. Indien u geïnteresseerd bent in de inhoud, kijk HIER aub.

Ik wandelde hierna enkele dagen zonder leesdoel verder.

Hoe een jongen van toen amper tien jaar argeloos zijn vader in grote problemen brengt en welk effect dat heeft op de hele familie.

Welke gevolgen de bezetting, toen nog niet zo lang, en de onderdrukking, de regels, de avondklok, de uitsluiting, de vernederingen en het ondergaan om te overleven met zich meebrengen. Aan de ene kant joden die pas uit de oorlog kwamen en velen van hen de holocaust overleefd en tal van geliefden en familie verloren. Wat moesten zij met al die wraakgevoelens? Dat wordt wel duidelijk in het boek.
Aan de andere kant de Palestijnen die hun land dat ze al zo lang kennen, steeds kleiner zien worden. Ook daar ontstaan wraakgevoelens en verzet.

Tussen dat alles door overleeft het gezin zo goed en zo kwaad mogelijk. Ichmad, zo heet de zoon, is hoogbegaafd en heeft het geluk gehad een goede leraar te hebben die hem ’s avonds, na zijn zware werk, verder les geeft. Ichmad raakt zo zelfs in een Israëlische universiteit. Daar past hij toe wat zijn vader hem leerde: probeer de ander te begrijpen. En dat deed hij. Zo komen hij en zijn Joodse docent tot een dialoog en later een samenwerking en vriendschap die tot hun oude dag duurt.

Natuurlijk zijn er nog andere gebeurtenissen en personages die belangrijk zijn, aan beide kanten van het verhaal. Het toont, hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, dat het met dialoog mogelijk is wraaklust op te lossen. Vergeten hoeft niet.

Ik hoop dat dialoog mogelijk is tussen de personen die echt over grote delen van de wereld controle hebben, al weet ik dat dat ijdele hoop is.

Ik schreef ook nog iets op Azertyfactor. Het is een tekst die ik voor wedstrijd schreef, een ultra kort verhaal. Ik sloeg het verhaal op onder de map ‘Niet gewonnen wedstrijden’ 😉
Heeft niets met het boek te maken.