Natuurlijk houd je je in deze hitte best aan de richtlijnen, al zal iedereen die kan, dat spontaan doen.
Vandaag geen heel vroege ochtendwandeling, enkel een voormiddagwandeling. Woensdag is mijn vaderdag en het leek me verstandiger om hem al in de vóórmiddag met een bezoekje te vereren.
Aldus gebeurde met de nodige tussenstops in het groen (heen en terug).
Me dunkt dat de zomer nu echt rijp is de lucht weegt op de volle groene schakeringen
Een kat buiten tegen een raam in de schaduw grijs zowel de kat als de vensterbank
En vader zit er nu wel heel warmpjes bij passend bij de rijpheid van zijn bestaan en de hete zomer
Weer onderweg vogels in loom gesprek en groen beweegt een zuchtje en nog een keer
Bankje aan het water waar luie woorden om me heen dwarrelen en landen op een blad of twee drie in de relatieve koelte
houd het koel in de schaduw in de kelder aan de noordkant in het zwembad in de ijskast onder een boom zonder zweetlast in de zee op een berg en neem mee
Zon wakker, nog voor mij, wandelde ik in de vroege ochtend, stappenteller omarmde mijn pols.
’t Is tijdens de wandeling in de gewone ochtend dat ik nog eens stopte bij dit pareltje, vooral aangetrokken werd door de gedichten. Natuurlijk. In een dichtbevolkte stad is dit een ware oase bij zo’n krachtige en liefst korte hittegolf. Soms tuimelen de woorden dan uit de losse pols.
Ge kent dat wel zo’n dag die een oase biedt
Ge kent dat wel zo’n dag waarin ge een doel hebt en daar gaat ge heen of dat gaat ge doen zonder meer gewoon zonder boe, bah weggelaten, komt ge in uw ritme dat ge dan aanhoudt want ge weet dat de koelte, relatief gesproken voor de tijd van het jaar van korte duur is en ge uw ramen nog moet sluiten om al te veel hitte te voorkomen wanneer de zon daar opwarmt ge stapt intussen door, want ge hebt uzelf ook laten verleiden, de stappenteller af en toe controlerend en ja, bijna ja bijna is het zover en ge komt dan voorbij een koel briesje dat u uitnodigt en lokt bijna schaamteloos bij zo’n heet voorspelde dag en ge volgt dat en de oase omarmt u en uw ritme blijft uw snelheid smelt en dat is niet erg want iemand sproeit de oase die al dorstig is en de snelheid spoelt weg en hier en daar in de oase-omhelzing blijft ge stilstaan omdat ge voelt het doet iets met u ge neemt een foto en nog een en bij een gedicht blijft ge staan en de sproeiman is geduldig tot ge gezien hebt wat ge wilde zien en vastgelegd wat ge wilde vastleggen
Een boom of struik of bloem en een gedicht natuurlijk
Ge kent dat wel zo’n dag die een oase geboden heeft
Enkele foto’s die ik nam. Er staat natuurlijk veel meer te bewonderen
Al bij al een reis om nooit te vergeten. De prachtige natuur, de vriendelijke mensen, het lekkere eten, de bezienswaardigheden, de avonturen en de avonduren, de Griekse taal (er zijn zelfs mensen die mij verstonden toen ik Grieks sprak), de sfeer, de muziek, alles.
Zee zand en een stevige rots
Nabeschouwing: Ik heb bewust niet veel verteld over de bezienswaardigheden. Hopelijk staat dat (eventuele) nieuwsgierigheid niet in de weg. Er is heel veel te vinden op het beroemde world wide web. Er zijn ook niet zoveel foto’s van, in vergelijking met hoe ik het nu zou doen om vanzelfsprekende redenen. Hier en daar heb ik duidelijker foto’s gezocht en in een link naar de betreffende website gedeeld. Mijn reis van weleer zit er al meer dan dertig jaar op. Ik ben daar sindsdien niet meer geweest, op een weekje Thessaloniki na, om andere, muzikale redenen. Misschien moet ik nog wat harder stof van mezelf afblazen en terug gaan. Met een dag-na-dag verslag op Polarsteps en/of mijn blog.
Terug in Thessaloniki aangekomen, vallen we onmiddellijk in de drukte. We slenteren wat rond en bewaren nog wat cultuur voor morgen.
Wijk waar we logeerden– Standbeeld van Alexander de Grote. Voor een duidelijker beeld zie hier. Op deze website wordt het standbeeld van verschillende kanten belicht.
Onze laatste dag gaan we nog naar het museum van het Macedonisch conflict. We willen ook het folklore-museum nog zien maar is – geloof het of niet – gesloten die dag. De pech deert ons nog steeds niet. We doen een zoektocht langs alle boekenwinkels van Thessaloniki. Mijn rugzak is plotseling 5 kg zwaarder. We bezoeken de binnen- en buitenkant van de Witte Toren en van ons laatste geld gaan we nog eens heerlijk Grieks eten (foto bovenaan: op de Lefkos Pyrgos).
Even bijkomen op een bankje van de zware rugzak
Morgen vertrekken we heel vroeg naar de luchthaven.
We gaan ook nog een dag naar Komotini. Het is er druk. We lopen wat rond in de stad, in de Turkse bazaar en genieten op een terrasje van de zon.
Later op de dag nog wat gekuierd op de promenade Alexandroupoli waar een groot schaakbord staat (foto hierboven).
Voor deze foto zocht ik een duidelijker beeld en vond deze twee de beste: HIer (Engels) en Hier (Duits).
Een beeld van Chatzidonis en Domna Vizvizi, helden van de strijd van 1821. Ze namen deel aan de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog tegen de Turkse bezetting in 1821. De gedenkplaat is geplaatst door de "Vereniging van Ainiton", ook bekend als het "Hellenomuseum van Ainos", in Alexandroupoli in 1987.
De boottocht terug valt beter mee. De zon schijnt en buiten is het heerlijk vertoeven.
Dag Samothraki
Iemand van ons driekoppig gezelschap keert weer huiswaarts. Met twee reizen we nog verder richting Evros.
De Evros-delta is geweldig. Zoveel water en zoveel kikkers, bij een echt kikkerconcert rusten wij even uit aan de waterkant. Een schildpad wil ook een wandelingetje maken en wordt onmiddellijk gebombardeerd tot fotomodel.
De vogels die we zien, zijn fantastisch mooi, met frisse kleuren. Ik veronderstel dat mijn toentijdse camera wat traag was, geen foto’s van vogels.
Nu ik het weer oprakel, haalde ik ook de monografie erbij. Hoewel er waarschijnlijk wat veranderd zal zijn t.o.v. weleer, wilde ik toch de Evros een aanhalen, vooral in het licht van de vele vluchtelingen die daar willen oversteken en degenen die er het leven lieten. Het ‘onschuldige beeld’ van toen, heeft nu precies een nasmaakje.
Intermezzo tussen twee reisverslagen van de reis van toen. Weldra weer het vervolg. De beloofde hitte heeft me naar zee gedreven. In het nu verfrissing gevonden.
Schaduw opzoeken en verfrissing, wandelen als afwisseling.
Voeten te water laten, zandtenen krijgen, ook de regen is welkom laat Aarde toch doen. Die zorgt voor ons, waarom kunnen mensen niet zwijgen?
Ik los die gedachte en wandel nog even, daarna een ontbijt*. Dan een verhaal om mee te beleven. De zeemeeuw van Oostende, die Ensor ook kende, vertelt nu van de Visserij**, waar vissers de wereld verkenden.
Dan weer op wandel, er zijn ook gaanderijen, met foto’s*** zo mooi. Een hobby erbij, dat kriebelt toch wel van de camera, de wereld zijn prooi
Koelte in het park, bankje onder boom met zicht op een vijver en duiven zonder schroom.
De kamers die de restaurantuitbater ons had aanbevolen, bevallen ons prima en we boeken daar nog twee nachten.
Samothraki zelf is een prachtig klein eilandje. Het weer slaat ook om en het wordt zonniger, nog niet zo warm maar het regent ten minste niet meer.
De taxichauffeur van gisteren brengt ons tot Loutra en vandaar gaan we eerst naar de Fengari-berg (Fengari = maan) en klimmen een heel stukje tot we geen pad meer vinden om verder te gaan. Aangezien we niet zo ervaren bergbeklimmers zijn en geen kenner bijhebben, gaan we braafjes terug. Aan de voet is er een waterval met heldere beekjes. Ik kan het niet nalaten om daar mijn dorst te lessen.
Om twee uur stipt, zoals afgesproken staat hij daar weer om ons op te pikken. Hij vertelt over het eiland en stopt op allerlei plaatsjes om aan ons te tonen. Hij geeft ook nog tips van dingen die we zeker moeten doen en bekijken.
Hoog bij de FengariWeer beneden en frisse beekjes
We maken een wandelingetje door Chora, een klein dorp op 6 km van het havenstadje Kamariotissa, waar we verblijven. Daar wacht hij en brengt ons naar Lakoma, een plaatsje zuidwest van Samothraki. Van hier wandelen we naar Pachi Ammos. Een fikse wandeling bergop en bergaf, die twee uren duurt. De beloning is geweldig. Een diepblauwe zee, een prachtig zandstrand en een bruisende witte branding. Er staat een klein hotelletje en de eigenaar is er net bezig in orde te zetten voor de zomertoeristen. Hij babbelt wat met ons, biedt ons een coca-cola aan en een uurtje later brengt hij ons met zijn wagen terug naar Kamariotissa, onderweg toont hij ons zijn dorp Profitis Ilias. Vandaar hebben we een mooi zicht over Kamariotissa en Lakoma.
Op reis naar Ithaka 