Categorie: Schrijfgelegenheden

Reis naar Noord-Griekenland – april 1994 – 04 en 05

Maandag, 4 april 1994

We vertrekken naar Naoussa en stoppen eerst in Lefkadia maar het is maandag en de tombes mogen niet bezocht worden. Maandag is sluitingsdag.  Niet getreurd, op naar Naoussa waar we een hotel vinden in het midden van een natuurgebied met waterval en watervalletjes, beekjes en bomen waaronder het in de zomer heerlijk koel moet zijn.

In Naoussa

We willen dan het wijnhuis van Boutari bezoeken maar dat is nog gesloten.  We hebben wel wat pech.

Verder geen foto’s. Het maakt me een beetje nostalgisch. Wat waren we gewoon blij met wat lukte en er dan één exemplaar van konden koesteren.

Dinsdag, 5 april 1994

Na het ontbijt gaan we terug naar Lefkadia. Nu zijn er archeologen aan het werk. Een van hen laat ons binnen in de graven en gidst ons. Het is echt prachtig, een privé-gids die ons alles laat zien, wat normaal niet toegelaten is. We lopen zomaar – voorzichtig weliswaar – IN de graven rond.  Hij legt alles uit in het Grieks. Ik vertaal wat ik versta en vul aan wat ik niet versta.  We bedanken hem uitvoerig en gaan dan richting Veria. Daar regent het pijpenstelen. Na een korte stop in Veria zijn we weer weg (de foto hierboven is vanaf het plein waar we zaten, zicht op Sint Antoniuskerk). In Vergina bezoeken we nog twee Macedonische graven, waarvan één tot Philippus II behoorde.  Hier zijn verschillende voorwerpen gevonden die erop wijzen dat dat graf van Philippus was. 

In restaurant ‘Vergina’ kort bij de weg eten we weer tot we niet meer kunnen.  Een bus Duitse toeristen komt binnen.  De groepsleider is een doorwinterde (of doorzomerde) gids in Griekenland.  Hij vertelt ons dat we best niet naar de Olympusberg gaan.  We zijn het nog steeds van plan maar goede raad van een echte kenner sla je niet in de wind.  In deze periode van het jaar kan ineens de mist je overvallen en dan kan je niet meer terug.  Trouwens – en nu komen we het te weten – de weg is nog steeds versperd door boeren met hun tractoren.   Je kan er gewoon niet doorheen.  Wie naar Athene wil zal door de bergen moeten rijden, via Kozani. Is er in Griekenland ook een mestdecreet?

Dan maar verstandig zijn en naar de volgende plaats. We rijden richting Kavala.  Daar zullen we overnachten. Onderweg blijft het regenen en regenen en als er geen bergen waren, zou ik me in België wanen.  

Raar maar nu ik weer lees en de foto’s weer zie, merk ik dat ik van deze dag ook geen foto’s heb op die hierboven na. Ik vermoed dat het niet mocht bij de graven in Lefkadia noch in Vergina.

AMK

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 01

Vrijdag, 1 april 1994

Een prachtige stad met vele herinneringen aan een rijke geschiedenis. Grieken, Byzantijnen, Romeinen, Joden, Turken, Balkanbewoners hebben hier hun stempel gedrukt.  De Witte Toren doet mijn fantasie op hol slaan en ineens sta ik terug in de tijd te kijken naar een bloederige toren die witgekalkt wordt. Bij de Byzantijnse wallen wandel ik van het ene straatje in het andere en overal begroeten de mensen mij ‘kalimèra, kalà eísè ?’ Natuurlijk wel, ‘Mia charà !’. 

Omwalling in Thessaloniki

Ook zijn er nog resten van de Romeinse periode en een Korintische zuil op een Romeinse agora verraadt de creativiteit van de Romeinen.

Standbeelden van Aristotelis, Filippos en anderen.

Filippos
Aristotelis

En dan al die Byzantijnse en andere kerkjes en kerken, waar ik kaarsjes ga branden voor mooi weer. Mijn definitie van mooi weer was in die tijd wel anders. De Agios Dimitrios maakte een diepe indruk op mij.  Hier kwamen vele Grieken om de heilige Dimitrios te aanbidden, die Thessaloniki beschermde tegen gevaren. Zijn heilige olie deed wonderen. Deze kerk heeft prachtige iconen en een mooie architectuur.

Agios Dimitrios

Het archeologisch museum is zeer de moeite waard om bezocht te worden. Allerlei vondsten uit graven van Macedonische koningen zijn hier te bezichtigen o.a. een beeld van het hoofd van Alexander de Grote.

Alexander de Grote

Wordt vervolgd …

AMK

Eenvoudige poëzietechnieken – 15 (vervolg in vertraging)

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik heb mezelf opgelegd om regelmatiger te schrijven, al dan niet door anderen uitgedaagd. Al dan niet hier neergezet.
Het is een vervolg op een vorige*schrijfuitdaging van “Het geluk van de schrijver”. Ik kwam het toevallig onlangs weer tegen en heb me aan de feedback gewaagd. 

Staat opgeruimd echt netjes?

Volop zon 
warme lente
zichtbaar stof 
dansend door de lucht 

Alsof die ene pluis 
overgebleven na de vorige 
zichtbaar tevergeefse  kuis 
herbront   pluizen uitnodigt 

op die ene doos 
vaker dicht dan open 
volgestouwde gedachten 
verhalen uit vervlogen tijden 

Geen stofzuiger 
opgewassen tegen 
zoveel explosie en  
ik vraag me af  te laat 

Of de slang goed aangesloten zat

AMK

bron foto: hier

Brief aan alle moeders

Aan de moeders van Palestina, van Oekraïne, van Israël, van Rusland, van landen in vrede en landen in oorlog

Aan de moeders van villawijken, van getto’s, in vluchthuizen, in bootjes

Aan de moeders van overleden kinderen, van verdwenen kinderen, van gezonde kinderen, van zieke kinderen

Aan de moeders van drukke kinderen, van verlegen kinderen, van niet-in-de-lijn lopende kinderen en van kinderen die wel passen in alle leerprogramma’s

Aan alle moederharten, ook zij wier hart klopt voor niet zelf gebaarde kinderen, aan vadermoeders / moedervaders

Aan overleden moeders in herinnering

Dat vandaag de sterke warme zachte moeder-vibe overal waaien mag, de wereld laat verstillen en luisteren naar kinderen, hen bij hun naam noemt, erkent wie ze zijn zodat ze echt bestaan

Want dat is wat moeders doen. Pak hen dat niet af!

AMK  

credits foto op Pixabay: moeder*en*zoon
foto bovenaan: ergens in het voorbijgaan op Instagram gezien

Boekenchallenge – Ariadne van Jennifer Saint

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Hoe staat het er tegenwoordig mee? Twaalf gelezen, bijna in de helft.  

Mijn lijst van uitdagingen groeit nog steeds aan. Zo kom ik natuurlijk niet echt tot ‘afwerken’ van die lijst. Gelukkig is het een flexibele lijst.

Niet alles wat ik lees, geef ik een recensie. Toch trok dit boek wel aan tot iets schrijven. Je kan het lezen op Hebban. Het inspireerde me verder tot schrijven van een bedenking, een brief aan haar zo u wil.

Ariadne prinses van Kreta 
dochter van Minos en Pasiphae 
kleindochter van Helios zelf 
Ariadne   zo
behulpzaam en lief dat 
zelfs je monsterlijke broer 

de Minotaurus 

jouw aandacht kreeg 
toen je moeder afdwaalde en  
je vader, machtsbelust meedogenloos 
hem als zekerheid voor zijn macht 
over Athene  opsloot 

Tot

Theseus jou in zijn ban had toen 
je moeiteloos je vader verraadde
en heel Kreta erbij  die ene nacht 

Meisje toch
Je kon niet anders   toen 
je voor zijn charmes viel
voor zijn heldhaftigheid 
voor zijn vernuft zelfs 
 
Misleidend maar hoe  
kon je weten van zijn 
plannen waar hij jou 
moeiteloos  in meetrok
met zijn heldenverhalen 
hoe hard je gestraft zou worden 
voor de wereld verder dood 
achtergelaten  daar op Naxos 

Eerst in angst daarna 
in overgave aan 
Dionysos die jou redde 
Je huwde hem  met
de Noorderkroon als bewijs 
aan de sterrenhemel 

Je baarde zijn zonen en voedde 
hen, voedde hen op   was gelukkig 
en goedgelovig   was dat wat je wou?

Kwam het besef van een andere 
wereld, buiten Naxos  overheen 
alle oceanen waar Dionysos reisde 

Toen 

Phaedra, je jongere zus jou bezocht 
die andere prinses van Kreta 
met haar verhaal   haar nog zo jonge 
verleden aan Theseus zijde 
door jullie grote broer uitgehuwelijkt 
 
Phaedra, verliefd op de zoon 
van haar man  wat haar uiteindelijk 
tot waanzin dreef  tot die ene 
afschuwelijke daad  waarover 

Echt waar 

nu nog gezongen wordt 
Mijn Ster, mijn Maan *

Hoe kon je weten dat je helden 
goden en hun afgezanten 
zelfs halfgoden 
de onsterfelijken nooit 
ofte nooit kan vertrouwen 

Dionysos zijn wrede daden 
verleidend met wijn en plezier 
doch niet de vrouwen van Argos 
waar zijn halfbroer Perseus regeerde 

Uit immense woede eiste hij 
alle baby’s van Argos op 

Was je toch nooit meegereisd 
was je toch bij je kinderen gebleven 
Nu waak jij daar  alleen 
aan de nachtelijke hemel 
waar je man je zette na de 
vloek van Medusa’s aanzicht 
zodat je niet in Hades zou ronddwalen 

Ariadne, heb je je zusje nog gezien ?

AMK

* Αστέρι μου, φεγγάρι μου.

Dit lied werd geschreven voor de film Phaedra, door Mikis Theodorakis. Melina Mercouri speelde de hoofdrol. Ze trouwde een rijke reder en werd verliefd op zijn zoon. De film is van het jaar 1962 (als Wikipedia goed is ingevuld toch).

Hier kan je het lied beluisteren.    

Plakboel

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik heb mezelf opgelegd om het-is-nog-geheim-hoe-vaak regelmatiger te schrijven, al dan niet door anderen uitgedaagd. Of door mezelf. Dat zijn de lastigste… 😉

Deze werd een plakboel

Hier zit ik nu aan mijn scherm 

vandaag nog doorheen ontbijten, afwassen, de was, 
douchen en de dagelijkse en andere bezigheden 
niet noodzakelijk in deze volgorde
verschijnen de woorden netjes in monologen,
dialogen, verhalen en rijmen ordelijk in mijn hoofd

Hier zit ik nu aan mijn scherm 

de monologen, dialogen, verhalen en alle rijmen 
als een hoopje ragebol weggeblazen klevend web
als een prop plakband aan elkaar klittend 
eerst nog een recht stukje dat ik afscheur en 
onderweg, die halve meter, naar het te kleven voorwerp 

zich aan zichzelf kleeft en zoals stukjes die volgen 
krullen de woorden zich in elkaar 
de dialogen overtroeven de monologen
de rijmen worden verlegen en verdwijnen 
en alle verhalen worden een niet te lezen boek 

Hier zit ik nu aan mijn scherm ...

AMK

foto’s: Niet*te*lezen*boek
Plakboel

Eenvoudige poëzietechnieken – 15

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik heb mezelf opgelegd om het-is-nog-geheim-hoe-vaak regelmatiger te schrijven, al dan niet door anderen uitgedaagd.
Deze uitnodiging komt uit ‘Het geluk van de schrijver’: “Eenvoudige poëzietechnieken 15”.

Hier vond ik de uitdaging van formaat!

Staat opgeruimd echt netjes?

Net nu schijnt de zon volop 
de kerstlichtjes al weggenomen
de kleine naald verliezende boom
weggezet

Zo’n klein boompje
zoveel naalden
neemt de stofzuiger al mijn gedachten
annex muizenissen mee?

Zijn alle versieringen opgeruimd?
Blijven voor even de beste wensen staan?

Nog enkele kerstcadeaus laten pronken
tekenen van mooie mensen en de warmte
van de gewoonte voor de tijd van het jaar

Hoe lang zou dat nog wegen?

Heb ik verder alles?
De minikerstballen. Weg
Alle tape die lampjes vasthield. Weg
Ze schijnen niet op wat niet (meer) van mij is 

Mag het nog beetje donker me omarmen voor de Lenteschoonmaak?

AMK

Foto boven: geen idee, gevonden in mijn Google Foto’s.

Eenvoudige poëzietechnieken – 14

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik was er ooit mee begonnen en bij tijd en wijle zal ik er mee verder gaan. Wedstrijden, uitdagingen, oefeningen, … al poot ik hier niet alles meer neer. Ik beschouw het eerder als werkmateriaal. In geval van … Deze uitnodiging komt uit ‘Het geluk van de schrijver’, Eenvoudige poëzietechnieken 14.

Hier vond ik de uitdaging. 

Eenzaam

het snijdt de ene in stukken
een andere verwelkomt het 

moét het gedeeld  
of is mogen genoeg 

is er ooit iemand die luistert 
wat eigen eenzaamheid vertelt

blijft het taboe van doorleven 
dan eeuwig bestaan ?

AMK

Dit gezegde heb ik uit het boek ‘De bijenhouder van Aleppo’ van Christy Lefteri

Intussen (3) – veel en weinig of

Nog steeds september
soms nog zomer 
soms al herfst 
vastere plannen 
beetje muzikaal
beetje (nabije)
toekomst gericht 

En dan dat uitje 

Een van de plannen
meer uitjes zoals in 
de zomer of de frisse
winter 

Cadeautje klaar  ook
de tuinwaardige plant 
de rustige knegkedeng
het weerzien en rondom  
de Limburgse tred  en  
die notenwaardige taal 

De babbels  de wandels 
en D-Day in het verschiet
de verhalen  zelfs de niet
vertelde  ook die waren er 

Daar in het Raadsel 
bij een nieuw – voor mij -
Grieks biertje en iets te 
vele even Griekse hapjes 
de oeroude gedachte 

het moest maar zo lekker niet zijn 

De onderweg naar terug 
al donker en nog rustig 
en de andere cadeautjes 
ook loukoumi dicht bij mij 
en echt veel knegkedeng 

Een dag in September 

en het enigma van die andere ontmoeting ...

AMK

Schoolopdrachtgesprek

Zo tussen oude gewoontes oppikken en nog zomerse goesting, knaagt er iets; het knabbelt, het pest me, het lacht me zelfs uit.
Ik krijg er geen vat op. 

Wat is dat toch ?

Verveling is het niet. Ik raak gewoon niet uit de startblokken. Wat ik dan wel vaak doe is de (al dan niet stoute, ik weet dat nooit voorop) schoenen aantrekken en gaan wandelen. Dat lijkt goed te zijn om te ontkoppelen. Voor mij van de chaos in mijn hoofd.

Dat ging vandaag vrij vrolijk. Aan een kruispunt werd ik aangesproken door drie tienerjongens die met een schoolopdracht bezig waren.
Of ze me enkele vragen mochten stellen. Ze noteerden alles met pen op papier. Dat papier ondersteboven tegen hun jas duwend, maar ook weer niet te veel druk wegens – naar ik vermoed – gaatjesvorm in dat papier. Wie kan dat nog lezen achteraf?

De vragen waren niet moeilijk. Ze wilden eerst weten hoe ik noemde. Ik antwoordde dat ik niet noem. Ik heet wel Anne-Mie. Blijkbaar was dat grappig. Maar goed want dat was ook zo bedoeld. Mijn beroep vonden ze ook nodig om te vragen, zelfs al doe ik dat nu niet meer. En wat ik deed, toen ik nog werkte, om de dag energiek te beginnen.

Koffie natuurlijk !

U ziet, geen moeilijke vragen, geen moeilijke tieners, vrolijkheid alom.

Nu ik erover schrijf, ik heb af en toe een gesprek(je) met mensen, die ik zomaar tegenkom. Ik sta er niet altíjd voor open en anderen ook niet. Zoals die klant bij de bakkersafdeling, die een koffiekoek wilde pakken. Ik waarschuwde dat er wespen (twee!) in die kast vlogen. Koelbloedig nam ze haar koeken, stak ze in een zak en verdween. De wespen zaten er nog. Ik was ontkoppeld.

AMK

foto jongens: hier (nl.freepik.com)
foto koffie: eigen foto