11 mei 2019
Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets gepost heb. Ik kan er niet omheen, ik heb grenzen. Het hoeft niet eens altijd in direct verband te staan met het monster. Soms is het een druppel die in een te kleine volle emmer valt. Om die en geen enkele andere reden heb ik het zo’n beetje laten hangen. (doe me een plezier aub en antwoord niet met clichés, ik ken ze al allemaal). Beetje bitter, niet?
Laat me dat nu nog eens proberen (24 mei 2019 😊)
Hoe klein ook, ik word me steeds meer bewust van mijn eigen blijheden. De vanzelfsprekendheden worden minder en blijven redelijk goed weg. Ik vind dat positief, hoewel soms vermoeiend als je teveel over alles gaat nadenken, maar zelfs dat is een leerproces.
Waarover ben ik zoal blij?
Ik had eindelijk de knoop doorgehakt en ben naar een psycholoog geweest. Het was één sessie en dat was blijkbaar – weliswaar voorlopig – al voldoende om verder te gaan. Soms heb ik een trigger nodig helemaal buiten mijn belevingswereld om. In dit geval een psycholoog. Het is al even geleden, ergens in april, maar het is een genietbaar ding des levens geweest. Toch een beetje weer op spoor.
Even kijken, wat nog? …
Ja! In een blaadje van mijn mutualiteit zag ik toffe interessante aanbiedingen van cursussen. Het is er snel bij zijn om je in te schrijven, merkte ik want ik kreeg bijna onmiddellijk een bericht dat de cursussen waarop ik me inschreef volzet zijn. Gelukkig was er een wachtlijst en kan ik toch nog meedoen aan één van de twee. Die cursus ‘Creatief dagboek – ont-moet je zelf in woord en beeld’ is drie weken geleden van start gegaan. Het gaat er heel rustig aan toe, laagdrempelig van aanpak, met een goede begeleidster. De cursus is bedoeld voor chronisch zieke mensen. Wat een verhalen mensen kunnen hebben, toch … Het gebeurt me heel zelden dat ik in een groep zo maar mijn mond opendoe, zelfs niet in een groep die ik al jarenlang ken. Dat zal wel grotendeels te maken hebben met die hoog-sensitiviteit. Het gonst nogal snel in mijn hoofd, vooral bij auditieve overprikkeling. Die had ik wel gehad, want ik was met de tram gegaan. Die dag tijdens de pauze hoorde ik dat de lijn die ik nam, wel een van de drukste was. Het gonsde daar van de scholieren die op uitstap waren. De volgende keren nam/neem ik dus een andere lijn, weliswaar met overstappen, maar dan kom ik nog eens ergens.
Er worden op een ludieke manier dingen uit je gehaald die je dan zelf vorm kan geven in een schrift. Alle materiaal is aanwezig. Je kan zowel woorden, kleuren, vormen, welke materialen ook … gebruiken. Voor elke opdracht kies je of je die uitvoert of niet. Of je erover vertelt of niet. Het maakt wel wat los in een mens. Ook al voel ik me soms wat tegengehouden door mijn onhandigheid, desalniettemin vind ik het boeiend, vooral de gedachtegang die in me opkomt. Iedereen is ook heel stil tijdens het ‘werken’ aan zijn/haar dagboek. Elke les heeft een thema (tot nu toe, lichaam, zintuigen, natuur). Meer zeg ik er niet van. Wie interesse heeft, pm me dan.
Ik kan er ook nog thuis verder mee aan de slag als ik wil, het is geen verplichting. Als het onaf voelt, werk ik er thuis nog aan, anders laat ik het rusten … ogenschijnlijk toch. (foto: eerste opdracht, állereerste opdracht!)
Die dag, de zevende mei, zijn er nóg toffe dingen gebeurd. Behalve onderweg met de tram terug naar huis (overvol maar ik had een zitje) was het een toffe namiddag en avond.
Met M. en haar dochter M. (oh ik herinner me dat verhaal van de vijf M’s dat ik nog zou vertellen) had ik hier afgesproken voor onze tocht naar Rotterdam. Daar gingen we naar een concert van V. Leandros, maar wij gingen natuurlijk voor Georges Dalaras. Ik kan me mijn ‘Griekse’ tijd bijna niet meer herinneren zonder die muziek.
M. en M. kwamen van Limburg, nog een beetje verder dan Hasselt en moesten dus wel al een stukje rijden. Dat vraagt voor koffie en wat ‘brandstof’ voor onderweg, koffiekoeken! Ik was al lang blij dat ik zelf niet moet rijden, na die ochtend creatief zijn met het dagboek. In Rotterdam aangekomen, zochten en vonden en we eerst een Grieks zaakje dat M. opspoorde op internet. Makkelijk dichtbij de zaal waar we later naar het concert zouden gaan. Dat restaurant was in de Markthal in Rotterdam. Heel gezellig. Keuze uit verschillende dingen en we gingen voor een grote schotel mezedes. We hebben zeker voldoende tijd.
Over het concert zelf kan ik ook nog wel wat kwijt, maar dat moet je gewoon zien, horen, voelen, erbij zijn, gepassioneerd zijn door die muziek … dat is bij mij al zo lang, die passie voor die muziek, dat het ‘gewoon’ ingebakken is, zoals een vanzelfsprekendheid die je niet élke dag meemaakt, toch heel fijn is als die nog eens op je pad langskomt. Ik voelde me weer een beetje meer mezelf. En dan die ontmoetingen achteraf, met verschillende muzikanten en met G. Dalaras himself! Herinneringen aan de eerste keer dat ik hem ontmoette kwamen naar boven.
Het is waar, als je even de ‘wil’ loslaat, het nadenken over de dingen (wat als? wat als? wat als? aargh) , neemt je onderbewuste het over en doe je de tofste dingen …
… soms zelfs op de meest onverwachte momenten. Door G. Dalaras heb ik veel mensen in het buitenland leren kennen, vaak vanachter mijn pc of laptop. Ook heel wat andere Griekse muziek en artiesten heb zo leren kennen. Er bestaat een website waarbij een forum hoort. Dat was voor mij de ontmoetingsplaats voor gelijkgezinden wat die muziek betreft! De hele site staat bomvol informatie, vertalingen van liedjes, verhalen over die liedjes, de teksten, de componisten, …. Die mensen die ik leerde kennen wonen in alle uithoeken en rondingen van de wereld. Ik ken er vooral uit Nederland, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, België ook, Duitsland maar ook Schotland en verder weg, buiten Europa, Argentinië, Californië, Canada, Rusland, Australië, … soms heb ik contact met hen, zij het dan het vaakst online, tegenwoordig Messenger, Facebook, … zo raakte ik vorige week aan de praat met mensen en ze nodigden me pardoes uit , voor dat weekend …. In Schotland ! Doen of doen? Dat was de hamvraag. Raad eens wat het antwoord was? Ik heb teveel gezien en gedaan op korte tijd, vooral zonder spijt. Het ging snel, maar toch heb ik het me niet beklaagd, ben die mensen gewoon gevolgd en heb de controle los gelaten … dwz in mijn geval, zeker wanneer ik aan het (mini)reizen ben, zoveel mogelijk neerschrijven en foto’s maken en wat nog allemaal om zéker alles vast te houden. Dát heb ik kunnen loslaten … Het gevoel van vrijheid overheerste en een gezonde nieuwe interesse in een land dat ik van haar noch pluim ken. Er is wél ontzettend veel groen, woeste natuur, zee, ZEE, rotsen, geschiedenis, ik vermoed ook fijne leesbare literatuur enz. Thank you, na elke busrit, mooi je beurt afwachten voor je opstapt, deuren van huizen die blijven openstaan, gewoon zo’n groot vertrouwen … Zover ik kon opmaken, prima openbaar vervoer, als je bedenkt hoe uitgestrekt de natuur er is.
Waar Griekse muziek me al gebracht heeft (Parijs, Londen, Amsterdam, Düsseldorf, Keulen, … en nog brengen kan en er was niet eens een concert 😉.
Nog zo’n genietbaar ding des levens.
De frozen shoulder wordt ook steeds beter. Dat is zeker noemenswaardig want ondanks mijn vrij ‘stabiele’ toestand waarbij het monster zich rustig houdt en die toestand me toch meer energie moest geven, was de pijn vaak niet te harden en dat heeft me enkele maanden geleden toch een flinke opdoffer gegeven. De beterschap is te danken aan de goede therapie van de kiné en de ergo in het ziekenhuis. Niet dat ik zo tuk ben op zoveel bezoekjes aan het ziekenhuis, maar ik voel het elke dag beter worden, dat is wel een bezoekje of twee drie per week waard. Overigens ga ik met de fiets en fiets ik in weerkeren meestal in een ommetje. En als het al eens meer pijn doet, forceer ik het lekker niet. Dat was alleen nog maar een keer, enkele dagen geleden, waarschijnlijk mezelf Schots en scheef gezeten in het vliegtuig en in de luchthaven de dag ervoor. Stilzitten is nefast.
Op 1 mei, ging ik babysitten bij L. en R. Mijn zus (hun ‘bomma’) was daar ook. Hoe mooi, zo twee meisjes bezig te zien, twee zusjes en toch zo verschillend in aanpak van de dingen, ook al doen ze veel hetzelfde op zo’n vrije dag … bv. een ‘tekening’ maken … L. bekijkt het eerst eens goed, ik vermoed dat ze bedenkt wat ze kan doen en hoeveel plaats ze heeft op haar – dan nog witte – blad. R. begint er gewoon aan, vol verwondering welke kleuren er ontstaan als ze, met haar vingers natuurlijk, twee of meer kleuren verf door elkaar veegt.
De fantasie die je in hun gesprekken hoort wanneer ze samen spelen… Ik geef een grappig incident mee… Ik had een boek bij om voor te lezen, maar L. leest al heel goed zelf en begon er dus in te lezen. De titel van mijn boek ‘Laat me niet lachen’. Er staat een ‘serieus’ verhaal in over een krokodil die je verbiedt om te lachen, vol grappige zinnen en prenten natuurlijk. Het boek heeft ook nog andere verhalen van dingen die je niet mag doen (niezen, dansen) maar je mag voornamelijk niét lachen! L. deed zo haar best maar ze bleef (glim)lachen. Later in de namiddag las ze het voor aan haar zusje. Die avond nog voeg ik haar of ze het helemaal had kunnen uitlezen (ze zit in het eerste leerjaar en wil al veel zelf lezen). Haar antwoord: “Ja, maar ik ben wel drie keer opnieuw moeten beginnen want we moesten de hele tijd lachen !! “ 😊
Geen chronologische volgorde, mijn kleine verhalen, hopelijk wél genietbaar om te lezen.
Nog iets? Ja, ik heb een nieuw kapsel. Dat werd nog eens tijd, die tijd van het jaar zeker …
Op reis naar Ithaka 