Op reis naar Ithaka

Gered (2) – alleen die bril klopt toch niet echt.

in komkommertijd, al is die tegenwoordig alom rumoerig, vreselijk rumoerig …

Gisteren werd ik terug geslingerd in de tijd waar ik op de Limburgse boerenbuiten naar de kapster ging. Jarenlang had ik er fijne babbels en zo goed als nooit was het druk. Ik zou er een tweedaagse bus- en wandelreis voor over hebben om daar mijn leeftijd het raden naar te geven. Maar op een keer – ergens tijdens de coronaperiode – stopte ze met haar zaak. Met haar kwam het goed en naar ik vermoed nog steeds.

Ik zocht een andere. In een kapsalon met net te veel stoelen, kapsters, kapsones, lawaai en te weinig aandacht voor de klant, waar zonder vragen allerlei behandelingen gedaan werden en dan aangerekend, voelde ik me duidelijk onzichtbaar. Je kon ook online een afspraak maken en je kapster kiezen. De mijne was er zelden of net met iemand anders bezig.
De overmaat van ramp gebeurde toen op een keer een kapster in één knip te veel, echt te veel, lengte inkortte. Ze knipte het model erin en klaar! Mijn rug was het laatste dat ik liet zien. Nooit meer hier!

Een tijdje deed ik het zelf; mijn haar was immers toch heel kort.

Tot ik mijn huidige kapster vond. Via mijn zus die daar ook klant is toen haar kapper stopte, wist ik het adres. Op een dag had ik stoute schoenen aan (ze zijn nu versleten) en belde ik aan tijdens één van mijn stadse omzwervingen. De eerste afspraak was gemaakt.
Ze heeft een éénvrouwszaak en dat maakt het gezellig. Iets wat ze ook in acht neemt zijn Kerst, Pasen, Valentijn, … het salon straalt telkens weer. De koffie is lekker, de babbels tof al ben ik niet zo’n grote babbelaar. En ik zie er weer een beetje uit. De vorige keer knipte ze er weer wat model in en dat was zonder een millimeter te veel. Een kapster naar mijn hart en hoofd.

Ik ben gered! 🙂

AMK

Alleen die bril klopt toch niet echt, toch?

Gered

In de wachtkamer van een afdeling in het ziekenhuis gebeurde het eens dat mijn naam geroepen werd en ik er geen weet van had. Althans niet bij de eerste keer. Ik weet niet bij de hoeveelste keer ik wel door had dat het om mij ging.

Dat moet zo ongeveer geweest zijn toen iemand – en misschien nog iemand – me weer bij elkaar geletterd had. Ik was namelijk – echt waar – helemaal verdwenen in een boek. Het voelde zoals uit een diepe slaap gewekt worden, dat duurt wel even dan, dat helder van geest worden.

Gelukkig vonden ze mij tussen die woorden en letters al was het in het boek al heel lang geleden, ergens rond de tijd van de Griekse mythologie. Ik was dus gered…

AMK 😉

Hittegolf in het groen (zo lui mogelijk)

Natuurlijk houd je je in deze hitte best aan de richtlijnen, al zal iedereen die kan, dat spontaan doen.

Vandaag geen heel vroege ochtendwandeling, enkel een voormiddagwandeling. Woensdag is mijn vaderdag en het leek me verstandiger om hem al in de vóórmiddag met een bezoekje te vereren.

Aldus gebeurde met de nodige tussenstops in het groen (heen en terug).

Me dunkt dat 
de zomer nu 
echt rijp is 
de lucht weegt 
op de volle groene 
schakeringen 

Een kat buiten  
tegen een raam 
in de schaduw  
grijs   zowel de kat 
als de vensterbank 

En vader zit 
er nu wel heel 
warmpjes bij 
passend bij 
de rijpheid van
zijn bestaan en 
de hete zomer 

Weer onderweg 
vogels in loom
gesprek en 
groen beweegt 
een zuchtje en 
nog een keer

Bankje aan 
het water waar
luie woorden 
om me heen 
dwarrelen en 
landen op een blad 
of twee drie in de 
relatieve koelte 

Onder het bladerdak
ben ik even genoeg 

AMK

Hittegolf

De trivialiteit van vandaag:
Vanmorgen kon ik nog aan één ding denken, vanaf ik ontdekte dat het stuk was. Ik vond en kocht en mijn brein koelde af van pure opluchting.

Ik ben gered!

houd het koel 
in de schaduw 
in de kelder 
aan de noordkant 
in het zwembad 
in de ijskast 
onder een boom 
zonder zweetlast 
in de zee 
op een berg 
en neem mee 

een plantenspray 

😊

AMK

De tuin der poëten (gedicht van Peter Holvoet-Hanssen)

Zon wakker, nog voor mij, wandelde ik in de vroege ochtend, stappenteller omarmde mijn pols.

’t Is tijdens de wandeling in de gewone ochtend dat ik nog eens stopte bij dit pareltje, vooral aangetrokken werd door de gedichten. Natuurlijk.
In een dichtbevolkte stad is dit een ware oase bij zo’n krachtige en liefst korte hittegolf. Soms tuimelen de woorden dan uit de losse pols.

Ge kent dat wel zo’n dag die een oase biedt 

Ge kent dat wel zo’n dag waarin 
ge een doel hebt en daar gaat ge heen 
of dat gaat ge doen zonder meer gewoon
zonder boe, bah weggelaten, komt ge in uw 
ritme dat ge dan aanhoudt want ge weet dat de 
koelte, relatief gesproken voor de tijd van het jaar
van korte duur is en ge uw ramen nog moet sluiten om 
al te veel hitte te voorkomen wanneer de zon daar opwarmt
ge stapt intussen door, want ge hebt uzelf ook laten verleiden,
de stappenteller af en toe controlerend en ja, bijna ja bijna is het 
zover en ge komt dan voorbij een koel briesje dat u uitnodigt en lokt
bijna schaamteloos bij zo’n heet voorspelde dag en ge volgt dat en de
oase omarmt u en uw ritme blijft  uw snelheid smelt en dat is niet erg want
iemand sproeit de oase die al dorstig is en de snelheid spoelt weg en hier en 
daar in de oase-omhelzing blijft ge stilstaan omdat ge voelt  het doet iets met u 
ge neemt een foto en nog een en bij een gedicht blijft ge staan en de sproeiman is
geduldig tot ge gezien hebt wat ge wilde zien en vastgelegd wat ge wilde vastleggen 

Een boom of struik of bloem en een gedicht natuurlijk 

Ge kent dat wel zo’n dag die een oase geboden heeft

Enkele foto’s die ik nam. Er staat natuurlijk veel meer te bewonderen

Voor geïnteresseerden: den-botaniek en het gedicht op de steen: de-tuin-der-poëten

Hier staat de indeling duidelijker op. Iemand die weet of ik dit in WordPress ook kan aanpassen (bredere pagina maken) ?

AMK

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 15

Vrijdag 15 april 1994

Dan de dag van vertrek terug naar Brussel. De pech stopt niet en nu meer serieus; de taxi’s staken en de eerste bus komt pas opdagen om 6u30. Onze vlucht ging om 6u20. Die zijn we dus kwijt. Dan maar een lijnvlucht met Olympic Airways doch geen rechtstreekse vlucht. Het is rennen. Het luchthaven-personeel is heel vriendelijk en loopt met ons mee naar onze gate. Zowel in Thessaloniki als in Athene krijgen we een ‘privé’ hostess die ons tot aan de gate brengt.

Al bij al een reis om nooit te vergeten. De prachtige natuur, de vriendelijke mensen, het lekkere eten, de bezienswaardigheden, de avonturen en de avonduren, de Griekse taal (er zijn zelfs mensen die mij verstonden toen ik Grieks sprak), de sfeer, de muziek, alles.

Nabeschouwing:
Ik heb bewust niet veel verteld over de bezienswaardigheden. Hopelijk staat dat (eventuele) nieuwsgierigheid niet in de weg. Er is heel veel te vinden op het beroemde world wide web.
Er zijn ook niet zoveel foto’s van, in vergelijking met hoe ik het nu zou doen om vanzelfsprekende redenen. Hier en daar heb ik duidelijker foto’s gezocht en in een link naar de betreffende website gedeeld.
Mijn reis van weleer zit er al meer dan dertig jaar op. Ik ben daar sindsdien niet meer geweest, op een weekje Thessaloniki na, om andere, muzikale redenen. Misschien moet ik nog wat harder stof van mezelf afblazen en terug gaan. Met een dag-na-dag verslag op Polarsteps en/of mijn blog.

Anne-Mie

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 13 en 14

Woensdag, 13 april en donderdag, 14 april 1994

Terug in Thessaloniki aangekomen, vallen we onmiddellijk in de drukte. We slenteren wat rond en bewaren nog wat cultuur voor morgen.

Onze laatste dag gaan we nog naar het museum van het Macedonisch conflict. We willen ook het folklore-museum nog zien maar is – geloof het of niet – gesloten die dag. De pech deert ons nog steeds niet. We doen een zoektocht langs alle boekenwinkels van Thessaloniki. Mijn rugzak is plotseling 5 kg zwaarder.
We bezoeken de binnen- en buitenkant van de Witte Toren en van ons laatste geld gaan we nog eens heerlijk Grieks eten (foto bovenaan: op de Lefkos Pyrgos).

Even bijkomen op een bankje van de zware rugzak

Morgen vertrekken we heel vroeg naar de luchthaven.

AMK

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 12

We gaan ook nog een dag naar Komotini. Het is er druk. We lopen wat rond in de stad, in de Turkse bazaar en genieten op een terrasje van de zon.

Later op de dag nog wat gekuierd op de promenade Alexandroupoli waar een groot schaakbord staat (foto hierboven).

Voor deze foto zocht ik een duidelijker beeld en vond deze twee de beste: HIer (Engels) en Hier (Duits).

Een beeld van Chatzidonis en Domna Vizvizi, helden van de strijd van 1821. Ze namen deel aan de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog tegen de Turkse bezetting in 1821. 
De gedenkplaat is geplaatst door de "Vereniging van Ainiton", ook bekend als het "Hellenomuseum van Ainos", in Alexandroupoli in 1987.

AMK

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 11

De boottocht terug valt beter mee. De zon schijnt en buiten is het heerlijk vertoeven.

Iemand van ons driekoppig gezelschap keert weer huiswaarts. Met twee reizen we nog verder richting Evros.

De Evros-delta is geweldig. Zoveel water en zoveel kikkers, bij een echt kikkerconcert rusten wij even uit aan de waterkant. Een schildpad wil ook een wandelingetje maken en wordt onmiddellijk gebombardeerd tot fotomodel.

De vogels die we zien, zijn fantastisch mooi, met frisse kleuren. Ik veronderstel dat mijn toentijdse camera wat traag was, geen foto’s van vogels.

Nu ik het weer oprakel, haalde ik ook de monografie erbij. Hoewel er waarschijnlijk wat veranderd zal zijn t.o.v. weleer, wilde ik toch de Evros een aanhalen, vooral in het licht van de vele vluchtelingen die daar willen oversteken en degenen die er het leven lieten. Het ‘onschuldige beeld’ van toen, heeft nu precies een nasmaakje.

Rechtstreek geciteerd uit de monografie:

EVROS WETLANDS 

Het gebied wordt beheerst door de Evrosrivier en omgeven door moeraslanden en lagunes.  Dit is een plaats voor stand- en trekvogels. De Evrosrivier is de grensrivier met Turkije.
Naar de Turkse grens toe, vanaf Trajanoupolis, spreidt zich de 'water'biotoop uit, die één van de belangrijkste van Europa is. Hier leven driehonderd soorten vogels. Hieronder bevinden zich de vijftien laatste koppels koningsarenden. Er overwinteren meer dan tweehonderd duizend watervogels.
Hier broeden nog sporenkievitten, dit zijn van oorsprong Noord-Afrikaanse en Aziatische vogels, en de kluut. De runderen van de omgeving komen de nesten dikwijls plunderen. 
De eilanden zijn nog ongerept en daar kunnen dus vogelsoorten broeden, soorten zoals de lachstern, het visdiefje, dwergstern en de grote stern. Ook de vorkstaartplevier en de tureluur zijn talrijk vertegenwoordigd.
In de buurt ligt een naaldwoud, dat bewoond is door roofvogels waaronder de monniksgier, de steenarend, de keizerarend en de zeearend.
Er wordt hier ook veel aan landbouw gedaan. Je zal er op de wandeling dus zeker wel enkele boeren tegenkomen.
Luister van tijd tot tijd naar het prachtige kikkerconcert. Je ziet ze haast niet tussen het riet maar horen doe je ze wel, vast en zeker.
Je zal ongetwijfeld ook schildpadden tegenkomen.
Gelieve het gebied te respecteren en enkel op de paden te wandelen.

AMK

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 10

Zondag, 10 april 1994

De laatste dag op Samothraki bezoeken we de archeologische site, in Paleopoli. Hier is de Niké van Samothraki gevonden. Een kopie staat in het museum. Het originele staat in het Louvre in Parijs. Het geheel maakt een grootse indruk. Op de heenweg (10 km van Kamariotissa) stopt er iemand en wil ons tot daar brengen. Er is maar plaats voor twee in de auto en we zijn met drie dus ga ik in de laadbak zitten. Lekker fris. Ik zou nu – dat half leven verder – een stevige ladder nodig hebben om erin te geraken … 😉

Wie wat meer wil lezen over de Niké kan natuurlijk op verschillende sites terecht. Ik geef hier die van Wikipedia.

AMK