Het is ook altijd wat

Is het spookachtig? Is het echt? Is het fictie? 😉

Ge moet uw brein aan de gang houden want anders krijgt ge Alzheimer

Ge moet uw lijf blijven bewegen want anders wordt ge stijf

Ge moet onder de mensen komen want anders zult ge vereenzamen

Ge moet u bijscholen want anders zijt ge niet mee

Ge moet uwe mond houden want anders hebt ge geen respect

Ge moet uwe mond opendoen want anders laat ge u doen

Ge moogt uzelf niet wegcijferen want anders zorgt ge niet voor uzelf

Ge moet altruïstisch zijn want anders zijt ge egoïstisch

Ge moet spijt hebben van wat ge niet gedaan hebt want anders hebt ge niet geleefd

Ge moet spijt hebben van wat ge gedaan hebt want anders zijt ge een psychopaat

Ge moet een mening hebben want anders zijt ge een kameleon

Ge moet bescheiden zijn want anders loopt ge over anderen heen

Ge moet van alles en ge moogt bijna niks want anders overleeft ge het niet!

Tot overmaat van vol november is mijn wasmachine gestorven

Ik verdwijn ik verdwijn in een ander leven voor even …

😉

AMK

Wachten op de Barbaren of naar de Filistijnen gaan?

Het was toch een nek-aan-nekrace? Dat hoorde ik vooraf. Ik las het in dikke vette krantenkoppen. Niemand zeker, niemand onzeker.

Achteraf de analyses met even dikke koppen. Als je veel scrolt, kom je meer koppen tegen. De foute strategie van de ene, de vernuftigheid van de andere.

Dat filmpje op Instagram dat gaat over wie met wie dikke vriendjes is. Al is de ene nogal vermagerd de laatste tijd. Het ging over hoeveel miljarden er verspeeld zijn aan het ‘verdedigingsrecht’. Tegen wie? Tegen eigen gevangenen? Tegen Barbaren? Tegen Filistijnen?

Dan is er ook nog eens ambras zomaar, nog in Europa, hier niet eens zo ver vandaan.
Al zal dat ver in deze moderne tijden niet veel uitmaken. Dat had Alexander de Grote moeten weten…

Alles wat hier nog niet geraakt is? Alles wat nog dichterbij is? Alles wat we niet meer vatten? Wat doen we daarmee? Hoeveel herinneren? Hoe vaak nog? 

“Lest we forget?” 
“De geschiedenis herhaalt zich?”
De dikke vriend zal er vast geen last van hebben.

Oktober opgesomd (warme hutsepot)

Tussen een ander boek en het echte leven
heeft oktober on-vanzelfsprekende lichtpunten

Een groot park dat al sluit om vijf uur
de kleuter met te veel energie  
vrolijk elke hond gaat aaien
alsof-spelletjes uit haar rijke fantasie

De overdonderend mooie stem
van een ander nichtje
haar zien we ooit in een Grote zaal!
de verjaardag van haar zus vertelde ik dat al?
– niet verklappen – het idee voor een cadeautje
voor hun neefje

Een tof gesprek met mijn kapster
die vertelt over haar kindertijd in Roemenië,
hoe ze moesten zwijgen, altijd en overal
hoe ze niet anders wisten alles was normaal
hoe bevrijd ze zich voelde na het uitgevoerde verdict  
vrijuit mogen spreken lachen reizen

Een herfstbezoek aan het kerkhof
bladeren die de graven warm houden
het bekende eetcafé en Limburgs te veel eten

Het verrassingsbezoek  bekend  Kiewit
een hobbybeurs, plaatselijke kunstenaars
familiaal weerzien, hartelijkheid onovertroffen
een hart voor mensen  tot in Zuid-Afrika* toe

Een eerste bezoek aan een ander
kerkhof    hartelijkheid  zelfs daar
lang of kort ? daar denk ik aan
de warme herinneringen blijven

Voilà, terug naar het boek
The Figurine (Victoria Hislop)
kunstmaffia uit de ‘goeie’ oude tijd

We zien elkaar nog    toch ?

De routine mag doorbroken
de rust van het winteruur
het natuurlijke zonne-uur
zou de haan het nu weten ?

AMK

* https://vzwkiewit.be/kiewitfonds

Over verdwijnen in boeken

Ik lees graag en probeer er véél lezen van te maken. Het is zoals mijn verhouding tot eten toen ik nog een kind was: veel! Lekker zou de tijd wel uitwijzen.

Op Hebban houd ik sinds kort bij wat ik lees en af en toe zet ik er zelfs een korte recensie in. Omgekeerd lees ik ook graag wat iemand anders van een boek vond; over de personages, de opbouw van het verhaal, hoe vlot het leest, enz.… Ik houd niet van de samenvatting van het boek. Die staat meestal al op de achterflap. Dat weet de lezer al.

Tussen fictie en non-fictie proef ik van genres en schrijvers. Tussen die genres mag het gezegd: Ik houd ook van misdaadverhalen. Verhalen waar de spanning ten top stijgt, de lezer tot bijna of helemaal het einde van het boek in een koortsachtig enigma blijft verder lezen. Ikzelf voel me dan een meedogenloze bladzijdemoordenaar.
Voorspelbaarheid is daar nefast. Soms haak ik af, maar bij een schrijver waarvan ik al (bijna) alles gelezen heb, wil ik toch verder lezen, zien wat er gebeurt, word ik nog verrast?

Het laatste boek dat ik las, ‘Een appartement in Parijs’, is er een van Guillaume Musso, een Franse schrijver van misdaadverhalen. Niet zijn beste boek wat mij betreft, maar om het te kunnen becommentariëren heb ik het wel uitgelezen. Van Musso heb ik er vier becommentarieerd, waarvan dit boek het minst positief. Al vermeld ik er wel uitdrukkelijk bij dat ik houd van de quotes waarmee hij haast elk hoofdstuk begint of in een hoofdstuk neerzet. Musso lijkt me een zeer belezen man.

Dit is mijn commentaar:

Ik heb het helemaal niet als spannend ervaren. Geen pageturner voor mij. Omdat het Musso is, ben ik wel blijven verder lezen.
Iets te onwerkelijk, twee figuren die overmatig met elkaar in de clinch liggen. Het kwam op een keer kleuterachtig over.
Te veel gegevens bij sommige figuren. Dat werd worstelen door het verhaal. Ik hoopte toch nog verrast te worden bij andere figuren, helaas.
Het einde was bijna grappig, als het niet zo'n torenhoog cliché was.
Daar werd te veel in verklaard. Als veellezer acht ik me wel in staat om zelf tot conclusies te komen.
Zelfs een goede schrijver heeft wel eens een dip...?

Overigens, ik las meer boeken dan ik becommentarieerde. Meer dan ik in ‘Mijn Hebban’ heb staan. Interesse? Zie Hier.

Verdwijnen in een boek, wetend dat ik terugkom, ooit … en er over vertel, zelfs dat.

AMK

Bron foto: https://www.hebban.nl/boek/een-appartement-in-parijs-guillaume-musso
Bron quote : uit het boek ‘Een appartement in Parijs’, G. Musso.

Uittussen – oktober

September uit   bijna 
ook oktober 

de Herfst 

de vele volle kleuren  
de dagen met routine 

herfst met H !

de normale ellende 
voor de tijd van het jaar 
en uitgehoeste buien 

de jarige (twaalf al, zo groot)
de ongeplande ontmoetingen
Ensor, ik ben er nog 

de drukte van verzet 
tegen donkere dagen 
drukkender dan zomerhitte 

en herinnert u zich deze nog 
de verkiezingen en ook 
17 oktober - ik weet het van 
die ziekte en toch  

voor mij meer dag van Verzet 
tegen Extreme Armoede 
en een beetje Moederdag 
vanwege Haar-17-oktober  

Stilgevallen? vroeg ik onlangs  
zoals ikzelf ooit stilviel 
ingebakken vooroordelen 

het ongemak van onbekend 
zoals alles wat ingebakken is 
uitbakken is moeilijker 

de wereldgebeurtenissen 
waarom zet ik de tv steeds minder aan?
blij met mijn on-BV-schap  met mij elke BV *

Oktober ditjes en datjes 
de routine zit er weer in
’t is goed zo 

Mag de natuur rusten ? 
vertrouwen krijgen dat ze 
herleeft  zoals ze altijd al deed 

Oktober ditjes en datjes 
op adem komen  uitrusten 
en alle dagelijkse ‘ge kent dat wel’s 

bij tijd en wijle anekdotes 
maar voor nu … 

dat zien we morgen dan wel weer 
oogjes dicht en snaveltjes toe

AMK

*bizarre humor (BV: bekende Vlaming)

Foto meneer de uil: https://kindertvgeheugen.nl/songteksten/6714-fabeltjeskrant-songtekst

eigen foto : standbeeld Ensor  

Het universum – Enigma

Tijdens dat uitje    

Een ander verhaal 
het passeren van herkenning  
die blik had ook ik zo’n blik ? 

En ook een lichte knik 
een groet 
was het een echte groet ? 

hem ken ik  
ooit kende ik hem 
wie is hij nu toch? 

mijn gezelschap kent hem niet 
stilstaan  omdraaien  nakijken 

dat is hij wel waard in 
dat moment  het nazien 

En dan 

ook hij draait zich om 
kijkt in onze richting 
één nanoseconde twijfel 
dan draaien we ons weer om

En nu 

De vraag en mezelf berispen 

Waarom sprak ik hem niet aan? 

En misschien wie weet maar 
zelfs dat weten nodigt niet 
als ik dit de wereld instuur 

Zou het universum me dan horen ?

AMK

Intussen (3) – veel en weinig of

Nog steeds september
soms nog zomer 
soms al herfst 
vastere plannen 
beetje muzikaal
beetje (nabije)
toekomst gericht 

En dan dat uitje 

Een van de plannen
meer uitjes zoals in 
de zomer of de frisse
winter 

Cadeautje klaar  ook
de tuinwaardige plant 
de rustige knegkedeng
het weerzien en rondom  
de Limburgse tred  en  
die notenwaardige taal 

De babbels  de wandels 
en D-Day in het verschiet
de verhalen  zelfs de niet
vertelde  ook die waren er 

Daar in het Raadsel 
bij een nieuw – voor mij -
Grieks biertje en iets te 
vele even Griekse hapjes 
de oeroude gedachte 

het moest maar zo lekker niet zijn 

De onderweg naar terug 
al donker en nog rustig 
en de andere cadeautjes 
ook loukoumi dicht bij mij 
en echt veel knegkedeng 

Een dag in September 

en het enigma van die andere ontmoeting ...

AMK

Schoolopdrachtgesprek

Zo tussen oude gewoontes oppikken en nog zomerse goesting, knaagt er iets; het knabbelt, het pest me, het lacht me zelfs uit.
Ik krijg er geen vat op. 

Wat is dat toch ?

Verveling is het niet. Ik raak gewoon niet uit de startblokken. Wat ik dan wel vaak doe is de (al dan niet stoute, ik weet dat nooit voorop) schoenen aantrekken en gaan wandelen. Dat lijkt goed te zijn om te ontkoppelen. Voor mij van de chaos in mijn hoofd.

Dat ging vandaag vrij vrolijk. Aan een kruispunt werd ik aangesproken door drie tienerjongens die met een schoolopdracht bezig waren.
Of ze me enkele vragen mochten stellen. Ze noteerden alles met pen op papier. Dat papier ondersteboven tegen hun jas duwend, maar ook weer niet te veel druk wegens – naar ik vermoed – gaatjesvorm in dat papier. Wie kan dat nog lezen achteraf?

De vragen waren niet moeilijk. Ze wilden eerst weten hoe ik noemde. Ik antwoordde dat ik niet noem. Ik heet wel Anne-Mie. Blijkbaar was dat grappig. Maar goed want dat was ook zo bedoeld. Mijn beroep vonden ze ook nodig om te vragen, zelfs al doe ik dat nu niet meer. En wat ik deed, toen ik nog werkte, om de dag energiek te beginnen.

Koffie natuurlijk !

U ziet, geen moeilijke vragen, geen moeilijke tieners, vrolijkheid alom.

Nu ik erover schrijf, ik heb af en toe een gesprek(je) met mensen, die ik zomaar tegenkom. Ik sta er niet altíjd voor open en anderen ook niet. Zoals die klant bij de bakkersafdeling, die een koffiekoek wilde pakken. Ik waarschuwde dat er wespen (twee!) in die kast vlogen. Koelbloedig nam ze haar koeken, stak ze in een zak en verdween. De wespen zaten er nog. Ik was ontkoppeld.

AMK

foto jongens: hier (nl.freepik.com)
foto koffie: eigen foto

Intussen (2)

Nog september
nog zomer 
nog plannen 
nog energie 
geen vaste keuze
noch een losse 

Een richting 
dat wel - 
intussen denkend 
aan een andere 
vissersstoel 
met visser -
niet ver hoor 
noch vlakbij 
die richting 
niet de vissersstoel 

Zoals wolken   massa’s
of enkelingen in of 
uit elkaars gezelschap 
‘s zondags slenterend 
tegen het hoge onschuldig 
schijnende blauw

Het is nog September!

AMK

Het is nog September.

Intussen

Hoe snel het gaat
de routine
de gelatenheid
de weer- en opstand,
de duizenden dingen
te doen
de interessante

De - zelf opgelegde –
verplichtingen   de
excuses en echte redenen
de gedrevenheid en de goesting 

De dingen die er nog zijn
toen ik ze achterliet
de enkele veranderingen
nieuwe routines 

De niet-meer-zomer
of nog een beetje
treinreis
de nog-niet-ingesleten dagorde 
of toch al een beetje 

De plannen met zoveel 

Alles aandacht mij 

Het is September!

AMK

Stilte momenten