“De ondergang van m’n paraplu” (zomer 1981)

Op het moment van de foto had ik hem duidelijk nog … maar op een stormachtige dag was zelfs deze paraplu niet bestand tegen mijn eigen naam*, al wist ik dat toen nog niet. Vandaag was ik even buiten en voelde ik me mijn naam helemaal waardig 😉

Mijn paraplu,

tja, waar is hij nu?

Beland in de vuilbak,

want hij ging kapot met één krak.

Dat kwam door de wind,

die was die dag niet goed gezind.

Ik dacht nog : “Anne-Mie, houd die paraplu recht.”

Maar ja, dat had ik beter hárdop gezegd

want er kwam niets meer van terecht.

En maar waaien dat windje

mijn plu kreeg een extra hintje

Opeens, één, twee, drie, hop,

het stof vloog helemaal over m’n plu’s kop.

Alles aan m’n plu-tje hing los,

het werd éne grote klos

Tja, m’n plu is er nu niet meer,

en dat doet m’n hart zo’n zeer.

Maar ja, misschien met wat geld, geluk en wat regen,

kom ik er gauw een nieuwe tegen.

AMK

* als je mijn naam met het accent op de Á uitspreekt, klinkt het als ‘de winden’ in het Grieks (Ánemos = de wind, Ánemie = de winden); een trucje dat ik soms gebruikte wanneer ik mijn naam al te veel moest herhalen bij een hotelboeking of wat anders.