“De ondergang van m’n paraplu” (zomer 1981)

Op het moment van de foto had ik hem duidelijk nog … maar op een stormachtige dag was zelfs deze paraplu niet bestand tegen mijn eigen naam*, al wist ik dat toen nog niet. Vandaag was ik even buiten en voelde ik me mijn naam helemaal waardig 😉

Mijn paraplu,

tja, waar is hij nu?

Beland in de vuilbak,

want hij ging kapot met één krak.

Dat kwam door de wind,

die was die dag niet goed gezind.

Ik dacht nog : “Anne-Mie, houd die paraplu recht.”

Maar ja, dat had ik beter hárdop gezegd

want er kwam niets meer van terecht.

En maar waaien dat windje

mijn plu kreeg een extra hintje

Opeens, één, twee, drie, hop,

het stof vloog helemaal over m’n plu’s kop.

Alles aan m’n plu-tje hing los,

het werd éne grote klos

Tja, m’n plu is er nu niet meer,

en dat doet m’n hart zo’n zeer.

Maar ja, misschien met wat geld, geluk en wat regen,

kom ik er gauw een nieuwe tegen.

AMK

* als je mijn naam met het accent op de Á uitspreekt, klinkt het als ‘de winden’ in het Grieks (Ánemos = de wind, Ánemie = de winden); een trucje dat ik soms gebruikte wanneer ik mijn naam al te veel moest herhalen bij een hotelboeking of wat anders.

Gepubliceerd door

Anemos

Ik wil niet één reis naar Ithaka ik wil er meer zolang het me gegund is Elke weg is zo boeiend ... (gedachtegang bij het her- en her- en herlezen van Ithaka - K.P. Kavafis)

6 gedachten over ““De ondergang van m’n paraplu” (zomer 1981)”

  1. De wind, de wind het hemels kind. Ik hou van de wind, het geeft mij een gevoel van vrijheid. Ruimte, en alles wordt opgeruimd. Niets blijft liggen of hangen, Plastic zakken en mondkapjes gaan op weg met hulp van de wind. Omgeklapte paraplu, als je het ding op tijd met z’n neus in de wind duwt klapt hij weer terug(soms).

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.