Blanke Westerling, waar ben je bang voor?

Als huiswerk voor de schrijfcursus ‘Column schrijven’, schreef ik er eentje over de bange Westerling. De titel heb ik veranderd in wat het nu is. De prent hieronder haalde ik uit de Facebookpagina*van*de*Volkskrant. Hij is van Peter Van Straaten. Als de tekst niet duidelijk is, er staat: ‘Ik ben geen vluchteling, ik woon al twintig jaar naast u.”

Mijn column zette ik op Azertyfactor. Klikken op deze link brengt u naar de column.

Ik schreef nog wat meer de afgelopen – hier afwezige – weken. Daarvan vindt u ook nog wel wat op mijn profiel bij Azertyfactor. Bijvoorbeeld, Het Bankje, die dialoog waarover ik het een tijd geleden had, die diende voor de gelijknamige wedstrijd. Ik was niet bij de winnaars, maar wel iemand die samen met mij de cursus ‘Vijf ingrediënten voor een straf verhaal’ volgt. Haar verhaal wordt uitgevoerd in een podcast. Een andere cursist haar verhaal staat in een Sprookjesboek, ook via een wedstrijd verkregen. Schrijven, inkt, zweet en soms tranen (ook van het lachen), het loont. Zelfs een fijne positieve feedback of eentje vol goede tips; het motiveert allemaal.

Verder kan ik u meedelen dat ik trotse medewerkster van de redactie van Melanoompuntjes. In juni verschijnt de volgende editie. Ik houd u op de hoogte.

Een groot lichtpunt na een jaar van wel zeer beperkte mogelijkheden tot fysieke ontmoetingen, was een gast op bezoek en niet zomaar iemand, een heuse M! (herinner u het verhaal over De Vijf M’s).

Afstand iets dichterbij gehaald

Schrijven wordt vervolgd…

Ik dank u voor het lezen, het gaat u allen goed…

Nooit moe van woorden

Ik ben moe!

Moe van moeten

Moe van mogen en intussen volhouden.

Moe van lachen, camoufleren

Zo slecht gaat het me nu ook weer niet.

Ik ben moe van willen

Moe van bewegen

Moe van niks doen

Moe van denken aan doen en niets doen

Moe van het stof in mijn kot

Waar ik morgen ook nog tijd voor heb

Moe van frisse lucht die ik toch nog inadem

Af en toe

Moe van anderen hun moe zijn

Ik zie moe, hoor moe, ruik, proef en voel moe

Moe zonder schuldige om uit het overvolle schuitje van moe-ers te duwen

Moe zonder troost…

Ik stap graag in een wereld waar niemand ooit was

Op een gelijkgezinde na

Schijnt er een lichtje

Als vanzelf neem ik mijn pen op

Sla ik mijn boekje open en schrijf

Die turquoise pen met koningsblauwe inkt

Een boek kan ook en ik verdwijn

Ik verdwijn in andere tijden

Op andere plaatsen

Van de Highlands naar Griekse mythische bergen,

Woeste zeeën en zachte wolken

Ik ben de held, ik ben de lafaard

De grijze muis die iedereen pas mist wanneer ze er niet is

De felle bloem waarbij iedereen zucht als ze, even, verdwijnt

Ik ben dat dappere kind, die wanhopige vrouw, die woedende man

Ik woon overal en in alle tijden

Doorleefd en alle sprookjes meegemaakt

Alle gruwelen verslaan

Alle engelen bejubeld

Zolang er nog woorden zijn, zo lang er nog woorden zijn… Laat me maar gewoon bestaan.

ps. de woorden moe en troost, die ik in een – apart – cursiefje en column las hebben mij geïnspireerd.

Pasen

Pasen, voor iedereen wat anders, voor velen hetzelfde.

Op het kalenderblaadje lees ik iets over een heidens gebruik, waarbij versierde eieren geschonken worden, om het nieuwe leven te vieren. Pas later werd dat heidens gebruik gekerstend, zoals vele gebruiken. Tot op heden begrijp ik nog niet hoe het ene met het andere te maken heeft. Als kind al. Nu ik erop terugblik, de tijd dat ik ontdekte dat Sinterklaas en de Paasklokken kinderbedrog waren en ik mijn eerste grote teleurstelling in het leven meemaakte, herinner ik me dat ik echt dat verband zocht; dat verband tussen de verrijzenis en de Paasklokken die van Rome kwamen. Wat ik niet begrijp, kan ik dat geloven?

Wat ík niet geloof, kan ik wel respecteren bij anderen. Ik kan ernaar kijken en denken hoe fijn moet het zijn om zoveel vertrouwen te hebben, zelfs in je donkerste dagen. Ik moet niet alles begrijpen om het te respecteren. Waarom zou ik niet respecteren? Om die enkelen die van hun geloof misbruik maken? Om die enkelen die van iemand anders’ geloof misbruik maken?

Ik geloof in energieën van onze Aarde, in een universum, in kracht, in aanvaarding (al is dat vaak lastig), in respect, in weer opstaan en terug vínden.

Tenslotte geloof ik heel erg hard in…. chocolade! 😉

De Paashaas hoort het niet meer…

Smakelijk, vrolijk, ingetogen, rustig, uitbundig, muzikaal, kleurrijk, gemoedelijk, kies maar uit, voel maar aan… Pasen gewenst!