Tag: #schrijvenisblijven

Tram- en busverhalen om ieder er het zijne/hare van te denken – de Vijftien

Op een energieke dag tel ik veel stappen. Onderweg naar terug vind ik het welletjes, daal ik af in de ondergrondse en neem de Vijftien. Er reist veel volk mee in die richting.

Een Joodse vrouw blijft bij de deuren staan met haar rug daar tegenaan. Ik kan haar zien vanop mijn zijstoel die niet klapt maar dat wel kan. Haar doordringende blik verstart de mijne. Is ze nu boos?

Rechts van mij, op een andere zijstoel die ook niet klapt maar dat wel kan, zit een mevrouw die heel erg van mijn-stoel-voor-even weg buigt wanneer ik me daar zet. Intussen trekt ze haar foulard over haar mond en neus en houdt aldaar die neus stevig vast alsof die eraf zal vallen.  

Bij elke halte stappen mensen en kinderen in en uit, met of zonder buggy, trolley, bagage, rollator, krukken …
De foulardmevrouw blijkt echt heel buigzaam te zijn bij elke passagier die voorbijkomt en in balans probeert te blijven in de voortglijdende tram.

De Joodse vrouw staart niet meer. Haar blik doordringt nu de massa. Althans dat denk ik.

Tegenover mij schuin rechts – ik rijd nog steeds zijwaarts vooruit mee – bij de andere tramdeur staat een meisje te kijken naar mijn pols. Haar blik verplaatst zich naar de mijne en ik vraag me af of de hare nu echt verzacht? Maar ze kijkt al snel naar het scherm van haar mobieltje.

Zou de Joodse mevrouw daarom boos zijn? Is ze wel bóós?

Ik draag sinds de zomer een polsbandje ‘Free Palestine’ met de Palestijnse vlag ernaast. De reden lijkt me wel bekend. Ik zeg het er nog eens bij: Ik haat geen Joodse mensen. Misschien is ze enkel een beetje op haar ongemak omwille van redenen die niemand hoeft te weten.

Tegenover mij, ook zijwaarts aan het reizen, komen twee jonge dames zitten met een – volgens mij – heel modieuze hoofddoek aan. Het is de sticker op de achterkant van het mobieltje dat van een van de twee dames haar hand een verlengde lijkt te zijn, die mijn aandacht trekt; een sticker ‘Free Palestine’ met de Palestijnse vlag erbij.

De Vijftien komt weer bovengronds en bij de volgende halte stapt de Joodse mevrouw af. Ik denk dat ze nu weer geruster is. Ik hoop het voor haar.

Nog twee haltes zitten blijven, niet te veel omkijken van links naar rechts en omgekeerd. Ik wil de foulardmevrouw niet overbelasten. Dan zijn de Driekoningen er weer en veer ik recht. Mijn stoel zonder handen klapt nu wel. De dames met modieuze hoofddoeken en enkele andere passagiers stappen ook af. Er staan geen wachtenden.

De tram loopt stilaan leeg. De foulardmevrouw heeft weer plaats.

AMK

bron foto: HIER  

Kan u van rechts naar links lezen?

Ik had vanochtend een energieopstoot en dus begon ik eraan. De ramen wassen. Eindelijk!

Een hele aangelegenheid voor wie erover nadenkt. Dat deed ik best niet. U weet waarschijnlijk wel hoe dat het gaat. De procedure moet ik u niet uitleggen.

Deze namiddag (zoals elke namiddag) is Aarde zo gedraaid dat de zon op deze – pas gewassen – ramen schijnt… en ja hoor, ze zijn gewassen. De streep tussen alle properheid bewijst het. Seg, dat overkomt me nu eens altijd! 

!! Nog iets: Al doe ik het niet vaak meer, dit keer kon ik het niet laten. Een poster op mijn proper raam! De QR-code werkt ook blijkbaar 🙂

Kan u van rechts naar links lezen?

أنا أتهم
فمن سكت فهو شريك

J’accuse
want wie zwijgt is medeplichtig!

AMK

(ps1. wie Arabisch kent, verbeter me aub als de vertaling van de poster echt fout is? Ik heb de vertaal AI gebruikt. Dank u wel!).
(ps2. ik wil nogmaals verduidelijken dat ik NIET anti-Joods ben. Wel anti-genocide, anti-onverschilligheid, anti-machtsmisbruik, …)

Nonsens

Dit verhaal gaat over niets en alles
en het leidt nergens heen, is zonder plot
zonder twist noch plotwending en gaat van het 
ene verhaal over een trigger naar een andere gebeurtenis 
die dan weer een herinnering uitlokt waaruit een bedenking
geboren wordt (had ik toch niet beter … ?)
Hopelijk en op zijn minst heeft
het een ietwat humoristische inslag 
en tovert het een glimlach op het gezicht 
van de lezende mens en ontwart het een knoop 
in iemands zwaar gemoed want dan is mijn verhaal 
zonder plot, zonder twist noch cliffhanger fantastisch 
geslaagd (dank u om tot hier te lezen)

AMK

Het is geen haat.

Voor wie zou denken dat ik eenzijdig de ene verdedig en de ander verfoei, dat is niet zo. Mijn hart krijgt elke dag een barst erbij zoals het deed en nog doet als ik over de gruwel van de Holocaust lees. 
Ik verafschuw geen Duitse mensen omdat Hitler deed wat hij deed. 
	Hoeveel Duitsers hebben zich in gedwongen verzwegen schaamte gehuld? 

Ik haat geen Belgen omwille van de ruisende krokodillenvent. 
	Hoeveel Belgen hebben al spijt van hun stem bij verkiezingen? 

Ik hekel geen Joden omwille van wat Netanyahu bewerkstelligt. 
	Hoeveel Joden zijn er al op straat gekomen tégen hem? Of durven misschien niet meer vrij buiten komen elders in de wereld?

Noch verfoei ik Palestijnen omwille van Hamas. 
	Moet ik hier een vraag zetten over hoeveel Palestijnen … ?

Ik haat geen Russen om wat Poetin (iemand noemde hem putain afgelopen weekend) bewerkstelligt. 
	Hoeveel Russen durven echt hun mond opendoen? 

Ik veracht geen Nederlanders omwille van Rutte die wel heel erg het ‘brave’ schooljongetje uithing. 
	In mijn ervaring met onze – overigens heel toffe – noorderburen zal hij dat geweten hebben. 

Noch verfoei ik Amerikanen om wat Trump allemaal aan het verknoeien is.
	Wel vraag ik me soms af hoe de tigste generatie zich voelt op grond van de verdreven Native Americans.

Ik haat geen hele volkeren omwille van hun extreme leiders die hoogstwaarschijnlijk door professionelen als psychopathisch bestempeld zouden worden, als narcistisch en door hele volkeren als ontmenselijkten beschouwd. Gevaarlijk dus.

Eén of meer personen is genoeg om niet gezwegen te hebben, zeg het voort.

Miriam Margolyes: “Hitler won. He changed us. He made us like him” 
Laat ons dat niet doen, laat ons dat niet doen, laat ons dat niet doen, met onze leiders.

AMK

Boekenchallenge – Vertel het de bijen – Diana Gabaldon

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Hoe staat het er tegenwoordig mee? Zestien gelezen, nog negen te gaan.

Het laatste boek dat ik las tot nu is ‘Vertel het de bijen’, van Diana Gabaldon. Dat is het negende boek van ‘Outlander’ of de Reiziger serie. De Nederlandse vertaling werd opgesplitst in twee delen, wat wel handig is, vanwege het aantal bladzijden. Of misschien een commerciële zet? Nu ja, in de bibliotheek staan ze ook…

Wie deze reeks van Gabaldon kent en ook zover geraakt is, zal zeker van haar schrijfstijl houden. De avonturen zijn onwaarschijnlijk en tot de verbeelding sprekend.
Wie zou nu niet graag door ‘de stenen’ verdwijnen in een ander tijdperk en daar allerlei avonturen beleven? Zoals Claire die net uit de Tweede Wereldoorlog met haar man hun tweede huwelijksreis maakt naar Inverness in Schotland en daar door ‘de stenen’ gestuurd wordt naar de achttiende eeuw om allerlei avonturen te beleven gedurende ongeveer drie jaren, om dan net voor de Slag van Culloden naar de twintigste eeuw terug gaan om daar een kind te dragen en te baren van een achttiende-eeuwse Schot. Alles wat eruit volgt, is een aaneenschakeling van avonturen, spanning, mooie beschrijvingen van landschappen, het leven aldaar en toen, een tegenkant van alhier en nu.

Ongeveer de eerste zeven boeken van de reeks las ik dan ook vrij snel uit. De volgende boeken ervaarde ik als wat slepender en moest ik meer moeite doen. In Hebban heb ik over het tweede deel van dat laatste boek mijn indruk geschreven.  

Over het algemeen zou ik deze reeks aanraden. Zeker aan wie Schotland een warm hart toedraagt, van avontuur houdt, van geschiedenis in het verhaal en van de mooie landschappen, de ruwte van de Schotse natuur, de plaats van man en vrouw, van rijk en arm, gerechtigheid, hekserij, …

Verdwijn even in een andere wereld!

AMK

Het lachende kind, universeel?

English version to follow.

Dit lied is zo vol vuur gezongen met zoveel kracht in de muziek en woorden, dat het bijna universeel werd voor andere gebeurtenissen.

Het is een Griekse vertaling van een Iers gedicht ‘The laughing boy’ geschreven door Brendan Behan ter ere van Michael Collins. Hij werd dood geschoten in 1922 in Cork nadat zijn konvooi in een hinderlaag werd gelokt. Hij zou door zijn eigen troepen gedood zijn. Hier kan u de achtergrond vinden.

Alhier kan u het originele gedicht lezen en beluisteren.

Hier kan u het verloop van het Iers gedicht naar de Griekse vertaling en op muziek gezet door Mikis Theodorakis vinden. De pagina is in het Engels, vrij makkelijk lezen en voldoende goed vertaald door Google Translator (u mag het oneens zijn natuurlijk).

Dit vuur kan je ook in andere liederen vinden, ook al versta je de taal niet waarin ze gezongen worden. In hoeveel talen zou bijvoorbeeld ‘Bella Ciao’ gezongen worden?

Telkens ik dit*lied hoor, of in een andere*versie – zelfs nog voor ik de woorden verstond – word ik stil in de kracht van dit lied. Voor mij vertolkt Maria Farantouri deze kracht van het onderliggende thema het beste (ondanks mijn niet aflatende fan-gehalte voor Georges Dalaras).
Er is ook een versie van Liesbeth List in het Nederlands: versie*liesbeth*list.

Ik vraag me af waar het lachende kind is in deze tijden. Het wenende meisje staat symbool voor iedereen die huilt om een – zeker zo gruwelijk – verloren kind. Wordt vervolgd …

AMK

Ik heb geen idee meer waar ik deze foto getrokken heb, wss voor een concert ergens … (ik heb het niet gefotoshopt 😉 )

Natuurlijk (als het niet anders kan)

Soms nog bezig met mijn stamboom, waarbij ik de oma van mijn bomma zaliger wel haar overlijdensdatum vond doch niet haar begraafplaats (waarschijnlijk door te vluchten in september 1914), kwam ik op deze woorden:

Natuurlijk raakt het land en dit continent vol
zo vreemd is dat allemaal niet 

Natuurlijk zorgt dat voor problemen
zijn we op onze hoede
willen we niet inboeten 

Natuurlijk zal er gevochten worden
of gestolen 
of nog erger 
wie tegen wie en waarom écht?

Als je je er hard en lang genoeg op fixeert 

Natuurlijk krijg je dan oogkleppen 
kijk je niet (meer) naar wat er te zien valt 

Mensen op hun hoede 
met hun problemen 
die al zo lang inboeten
bestolen en bevochten zijn 
of nog erger   en dat vaak
voor niet gedane criminaliteiten

Natuurlijk zouden wij ook vluchten 
voor problemen zorgen op een ander 
mensen daar laten inboeten 
vechten als het moet 
stelen als het niet anders kan 
en ons gefixeerd voelen 
zonder te weten waarom

Zo vreemd is dat allemaal niet

AMK

Foto: Andere*tijden.

De wereld brandt

het is grof zoals de genocides 
de pan uit durven swingen 
egotrippers elke plak zwaaien 

zoals narcisten annex 
psychopaten zichzelf god 
wanen  waar zelfs de duivel zwijgt 
bij hun – te veel – genoemde namen 

is hij er nog  die god  
of radeloos  zoals de 
verschoppelingen  die  
huis en haard verlaten als 
dat al niet vergruizeld beton is 

slechterik 
radeloze 
moedige 
wraaknemer 
struisvogel 
slachtoffer 
aanvaller 
vluchteling 
wie is nog wie 

wie kent hún naam nog ? 
wie kende hún naam ooit ? 

De wereld brandt 

AMK

foto: HIER AI gegenereerd volgens de site.  

Spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
wie is de rijkste van heel dit land 
Is het de leepste 
of de gesleepste 
Is enkel het voetvolk ambetant?

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
waar zijn we toch nu weer aanbeland 
Er wordt weer geknipt 
dat staat zo in ’t script 
Ze doen het nooit zelf, dá’s ambetant! 

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
dat beeld is toch echt niet elegant
Doe dan een keer voor
is u dat te goor? 
Eens zien wie dan ú redt uit die brand

AMK 😉

Humane plicht om rechten te doen eerbiedigen

“Waar mensen gedoemd zijn in armoede te leven, worden de rechten van de mens geschonden.
Wij zijn verplicht ons te verenigen om die rechten te doen eerbiedigen.” 

- Père Joseph Wrésinsky – Parijs 17 oktober 1987 toen hij opkwam voor de mensen in armoede om hen een stem te geven en zelf hun stem leerde gebruiken.

Is dit nog genoeg in deze wereld die steeds brutaler wordt, hautaine ‘leiders’ aan de macht laat? Waarin zelfs een helpende hand gestraft wordt?

“Waar mensen gedoemd zijn in oorlog te leven, worden ook de rechten van de mens geschonden.
We zijn verplicht om het op zijn minst aan te kaarten en de rechten te doen eerbiedigen.”

“Waar kinderen gedoemd zijn om in angst, onderdrukking en op de vlucht te leven, worden kinderrechten geschonden.
We zijn verplicht ons, hoe dan ook, digitaal of analoog, te verenigen en dit onrecht aan te vechten.”

Of worden we zoals een smakeloze slogan?

 “Het zijn zij die er het meest van spreken, er het minst van weten.” *


Zijn het zij die er het minst van (kunnen) spreken, degenen die wij het meest ontweken?

AMK

Ik vond het passen bij de gedachte waarom vrede zo kort duurt en conflict het zwijgen oplegt (of toch probeert)

* ik haalde inspiratie bij de reclameslogan van de bekende frietjes