Deze uitdrukking viel me te binnen toen ik naar een aflevering van Kabul keek. De serie speelt/speelde zowel op NPO als op Canvas en VRT Max.
Deze serie draait om de chaotische evacuatie en de val van de Afghaanse hoofdstad in augustus 2021, wanneer de Amerikaanse en NAVO-troepen zich terugtrekken als de taliban de macht overnemen. (Google, beter kon ik het niet uitdrukken)
Het gebeurde bij een scène in de laatste aflevering, wanneer Giovanni, de consul van de Italiaanse ambassade Afghanen in een vliegtuig probeert te krijgen. Daarbij ook een jongen die in de chaos van zijn ouders gescheiden raakte.
Giovanni zelf stapt mee op dat laatste vliegtuig, met die jongen. Hij vraagt zich af – in een gesprek met Joe (een Amerikaanse militair) – wat er van die kinderen, van hun ouders gescheiden, moet komen, alsook van de vluchtelingen die in Italië geraakt zijn. Hij lijkt zo intens radeloos, al heeft hij zoveel mensen wél geholpen. Al heeft hij verschillende keren zijn leven gewaagd. Hij lijkt op dat moment vooral begaan met diegenen – zelfs mét visum – die hij niet heeft kunnen helpen en meenemen. Hoe zwaar voelt dat? Hij moest in die wetenschap weg.
Bij dat beeld dacht ik aan de bekende film. Hoeveel tranen liet die man voor de mensen die hij niet heeft kunnen redden van de dood in de Tweede Wereldoorlog?
Giovanni lijdt aan het Schindler’s list trauma! Een oorlogstrauma! Het gevoel nooit genoeg kunnen doen en de onmacht daarvan. Hij was niet de enige.
Zoals steeds: geïnteresseerden in deze serie, deze materie: Google, ga naar de bieb, kijk tv, …
Foto: HIER
