Categorie: Eigen woorden

Lezen, schrijven en taal

ECHT???

Lezen

De lees-challenge van Hebban vrees ik niet te halen. Ik had deze zomer geen voeling met lezen, met boeken, geen: in dat hoekje met een boekje. Al ben ik het nu een beetje aan het inhalen. Non-fictie heeft voor even plaats gemaakt voor fictie. De gebeurtenissen in de wereld en eigen land met de daarbij talrijk groeiende onzekerheden hebben me te veel overspoeld.

De bibliotheek is vijf boeken en twee films lichter. Films zijn ook verhalen, soms van boeken die ik toch niet gelezen krijg. Al is niet elke film gebaseerd op een boek.

Toch één boek dat ik kocht, een aanvulling op mijn pas gestarte collectie van deze auteur, namelijk van AlineSax, het boek ‘Negentien Negentien’. Ik schreef al over haar na het lezen van Wat*ons*nog*rest. Toch nog een beetje non-fictie in de fictie.

Schrijven

Er is een wedstrijd waarbij mijn gedicht alvast in de bundel wordt opgenomen. Ik haalde het uit mijn blog voor de ‘wedstrijd’ en paste nog wat aan. Wordt vervolgd, ergens tijdens de Warmste Week.
Over die Warmste Week en schrijven; ik ben nog aan een ander gedicht bezig voor een andere wedstrijd. Bij zwaar contentement ga ik dat ook insturen.
Ook enkele andere wedstrijden kregen iets van mij cadeau, afwachten wat het wordt. Oostende is daar bij. Een mens mag hopen al maakt het hem (of haar) niet vrij.
De wedstrijd van Limnisa, een verhaal dat ik begin dit jaar instuurde, haalde ik niet. Dat verhaal houd ik terzijde. Wie weet….

Er is een ander gedicht dat ik schreef, waarvan ik voel dat het nog treffender kan, dat ik wil gebruiken voor een (bijna) perfecte gelegenheid. Schaven en schuren, polijsten en be-vúren. Nog onder voorbehoud.
Andere uitdagingen die ik meestal op Azertyfactor vind, houden me aan het schrijven.

Wordt vervolgd? Van eigens. Zolang we leven, kunnen we streven.

Taal

Doorheen al mijn triggers van ukelele, dansen, vrijwilligerswerk en tal van andere dingen waarin ik me soms gewoon smijt en vaak ook weer uit gekieperd word, zijn er blijvers zoals zin hebben in taal!
Momenteel ben ik via DuoLingo met Arabisch begonnen. Mijn hersens worden weer wakker! Ik ben nog aan het allereerste begin; tekens met geluiden combineren.
Als één van de zovelen die daar een taal probeert te leren, doe ik er ineens Grieks bij. Daar is mijn niveau wel hoger. Oef!

De reden dat ik dat daar doe, is natuurlijk het hoge inschrijvingsgeld in de CVO’s vanaf dit schooljaar. Ook voor diegenen die op een, vaak heel nodige, korting konden rekenen. Ik heb de voorwaarden op de site van de Vlaamse Gemeenschap enkele keren gelezen om te vinden waar ik onder val. Grieks, Arabisch en andere talen, behalve NT2, vallen onder de cursussen die € 4 per lestijd tellen. Het zijn net dié cursussen die geen korting meer krijgen. Tel maar uit voor 80 of 120 lestijden in een schooljaar. Ook andere hobby’s en culturele bezigheden worden steeds duurder. Ik bekeek het even op de site van een muziekschool. Als ik het goed begrijp, heb ik daar net zo min recht op een korting. Dat is dit jaar niet aan de orde, ik tokkel nog vaak genoeg om de snaren in conditie te houden 😉

Maar …  

Misschien moeten we nog eens in herinnering brengen wat het thema van de Warmste Week van vorig jaar was? En hoeveel mensen zijn er nu minder eenzaam? Het brengt me weer dilemmatisch op de bewondering voor de vrijwilligers én de afkeer van de nood aan zulke acties.

Oeps, dit blogbericht – zo hield ik mezelf voor toen ik eraan begon – zou geen klaaglied worden.  

Een uitsmijter van een commerciële zender: een vertaling van een serie waarvan ik nu ook de boekenreeks op mijn lijstje heb staan. Kan de ondertiteling ook uit? Al vond ik op onze ‘taalstrenge’ publieke zender ook al formaten!

Het enige dat ik hier bedenken kan: ECHT???

ps. nu maar hopen dat ik zelf geen kemels de wereld in heb gestuurd…

Tram- en busverhalen om ieder er het zijne/hare van te denken – de Vijftien

Op een energieke dag tel ik veel stappen. Onderweg naar terug vind ik het welletjes, daal ik af in de ondergrondse en neem de Vijftien. Er reist veel volk mee in die richting.

Een Joodse vrouw blijft bij de deuren staan met haar rug daar tegenaan. Ik kan haar zien vanop mijn zijstoel die niet klapt maar dat wel kan. Haar doordringende blik verstart de mijne. Is ze nu boos?

Rechts van mij, op een andere zijstoel die ook niet klapt maar dat wel kan, zit een mevrouw die heel erg van mijn-stoel-voor-even weg buigt wanneer ik me daar zet. Intussen trekt ze haar foulard over haar mond en neus en houdt aldaar die neus stevig vast alsof die eraf zal vallen.  

Bij elke halte stappen mensen en kinderen in en uit, met of zonder buggy, trolley, bagage, rollator, krukken …
De foulardmevrouw blijkt echt heel buigzaam te zijn bij elke passagier die voorbijkomt en in balans probeert te blijven in de voortglijdende tram.

De Joodse vrouw staart niet meer. Haar blik doordringt nu de massa. Althans dat denk ik.

Tegenover mij schuin rechts – ik rijd nog steeds zijwaarts vooruit mee – bij de andere tramdeur staat een meisje te kijken naar mijn pols. Haar blik verplaatst zich naar de mijne en ik vraag me af of de hare nu echt verzacht? Maar ze kijkt al snel naar het scherm van haar mobieltje.

Zou de Joodse mevrouw daarom boos zijn? Is ze wel bóós?

Ik draag sinds de zomer een polsbandje ‘Free Palestine’ met de Palestijnse vlag ernaast. De reden lijkt me wel bekend. Ik zeg het er nog eens bij: Ik haat geen Joodse mensen. Misschien is ze enkel een beetje op haar ongemak omwille van redenen die niemand hoeft te weten.

Tegenover mij, ook zijwaarts aan het reizen, komen twee jonge dames zitten met een – volgens mij – heel modieuze hoofddoek aan. Het is de sticker op de achterkant van het mobieltje dat van een van de twee dames haar hand een verlengde lijkt te zijn, die mijn aandacht trekt; een sticker ‘Free Palestine’ met de Palestijnse vlag erbij.

De Vijftien komt weer bovengronds en bij de volgende halte stapt de Joodse mevrouw af. Ik denk dat ze nu weer geruster is. Ik hoop het voor haar.

Nog twee haltes zitten blijven, niet te veel omkijken van links naar rechts en omgekeerd. Ik wil de foulardmevrouw niet overbelasten. Dan zijn de Driekoningen er weer en veer ik recht. Mijn stoel zonder handen klapt nu wel. De dames met modieuze hoofddoeken en enkele andere passagiers stappen ook af. Er staan geen wachtenden.

De tram loopt stilaan leeg. De foulardmevrouw heeft weer plaats.

AMK

bron foto: HIER  

Nonsens

Dit verhaal gaat over niets en alles
en het leidt nergens heen, is zonder plot
zonder twist noch plotwending en gaat van het 
ene verhaal over een trigger naar een andere gebeurtenis 
die dan weer een herinnering uitlokt waaruit een bedenking
geboren wordt (had ik toch niet beter … ?)
Hopelijk en op zijn minst heeft
het een ietwat humoristische inslag 
en tovert het een glimlach op het gezicht 
van de lezende mens en ontwart het een knoop 
in iemands zwaar gemoed want dan is mijn verhaal 
zonder plot, zonder twist noch cliffhanger fantastisch 
geslaagd (dank u om tot hier te lezen)

AMK

Het is geen haat.

Voor wie zou denken dat ik eenzijdig de ene verdedig en de ander verfoei, dat is niet zo. Mijn hart krijgt elke dag een barst erbij zoals het deed en nog doet als ik over de gruwel van de Holocaust lees. 
Ik verafschuw geen Duitse mensen omdat Hitler deed wat hij deed. 
	Hoeveel Duitsers hebben zich in gedwongen verzwegen schaamte gehuld? 

Ik haat geen Belgen omwille van de ruisende krokodillenvent. 
	Hoeveel Belgen hebben al spijt van hun stem bij verkiezingen? 

Ik hekel geen Joden omwille van wat Netanyahu bewerkstelligt. 
	Hoeveel Joden zijn er al op straat gekomen tégen hem? Of durven misschien niet meer vrij buiten komen elders in de wereld?

Noch verfoei ik Palestijnen omwille van Hamas. 
	Moet ik hier een vraag zetten over hoeveel Palestijnen … ?

Ik haat geen Russen om wat Poetin (iemand noemde hem putain afgelopen weekend) bewerkstelligt. 
	Hoeveel Russen durven echt hun mond opendoen? 

Ik veracht geen Nederlanders omwille van Rutte die wel heel erg het ‘brave’ schooljongetje uithing. 
	In mijn ervaring met onze – overigens heel toffe – noorderburen zal hij dat geweten hebben. 

Noch verfoei ik Amerikanen om wat Trump allemaal aan het verknoeien is.
	Wel vraag ik me soms af hoe de tigste generatie zich voelt op grond van de verdreven Native Americans.

Ik haat geen hele volkeren omwille van hun extreme leiders die hoogstwaarschijnlijk door professionelen als psychopathisch bestempeld zouden worden, als narcistisch en door hele volkeren als ontmenselijkten beschouwd. Gevaarlijk dus.

Eén of meer personen is genoeg om niet gezwegen te hebben, zeg het voort.

Miriam Margolyes: “Hitler won. He changed us. He made us like him” 
Laat ons dat niet doen, laat ons dat niet doen, laat ons dat niet doen, met onze leiders.

AMK

Waar is het lachende kind? Πού είναι το γέλαστο παιδί; Where is the laughing child?

Ik zal de enige niet zijn die geïnspireerd raakte door “Το γέλαστο παιδί” / Ι’m not the only person who was inspired by “Το γέλαστο παιδί” 

Waar is het lachende kind?

Het lachende kind woont overal
 
In elk hart
van elke moeder 
en vader 
 
In elke glimlach 
in elke hoop 
in elk mens

Het lachende kind woont overal 

In elk land 
in elke eeuw 
in elke dag
en elke nacht 

Het lachende kind woont overal
In elke mens met een geweten
in elk ander kind in een spel 
in elke troost en zelfs pijn
soms door honger heen 
om toch even kind te zijn 

Het lachende kind woont overal 

In elke oorlog 
in elke armoede 
in elke dood 
in elk extreem 
in elke traan 
van elk wenend meisje 

Anne-Mie 
Πού είναι το γέλαστο παιδί;

Σε κάθε καρδιά 
κάθε μητέρας 
και πατέρα

Σε κάθε χαμόγελο 
σε κάθε ελπίδα 
σε κάθε άνθρωπο 

Το γέλαστο παιδί ζει παντού

Σε κάθε χώρα 
σε κάθε αιώνα 
σε κάθε μέρα 
και κάθε νύχτα

Το γέλαστο παιδί ζει παντού 

Σε κάθε άνθρωπο με συνείδηση 
σε κάθε άλλο παιδί που παίζει 
σε κάθε παρηγοριά, ακόμα και πόνο 
λίγες φορές μέσα από την πείνα 
απλώς να είναι παιδί για μια στιγμή 

Το γέλαστο παιδί ζει παντού

Σε κάθε φτώχεια
σε κάθε πόλεμο 
σε κάθε θάνατο 
σε κάθε δάκρυ  
του κάθε κοριτσιού που κλαίει

Αννε-Μή  
Where is the laughing child?

The laughing child lives everywhere

In every heart 
of every mother 
and father

In every smile 
in every hope 
in every person

The laughing child lives everywhere

In every country 
in every century 
in every day 
and every night 

The laughing child lives everywhere 

In every person with a conscience 
in every other child in a game 
in every comfort and even pain 
Sometimes through hunger 
Just to be a child for a moment 

The laughing child lives everywhere 

In every war 
in every poverty 
in every death 
in every extreme 
in every tear 
of every crying girl

Anne-Mie
Als een kind niet in veiligheid kan lachen en dromen ….. wat doet de rest er dan toe?

Natuurlijk (als het niet anders kan)

Soms nog bezig met mijn stamboom, waarbij ik de oma van mijn bomma zaliger wel haar overlijdensdatum vond doch niet haar begraafplaats (waarschijnlijk door te vluchten in september 1914), kwam ik op deze woorden:

Natuurlijk raakt het land en dit continent vol
zo vreemd is dat allemaal niet 

Natuurlijk zorgt dat voor problemen
zijn we op onze hoede
willen we niet inboeten 

Natuurlijk zal er gevochten worden
of gestolen 
of nog erger 
wie tegen wie en waarom écht?

Als je je er hard en lang genoeg op fixeert 

Natuurlijk krijg je dan oogkleppen 
kijk je niet (meer) naar wat er te zien valt 

Mensen op hun hoede 
met hun problemen 
die al zo lang inboeten
bestolen en bevochten zijn 
of nog erger   en dat vaak
voor niet gedane criminaliteiten

Natuurlijk zouden wij ook vluchten 
voor problemen zorgen op een ander 
mensen daar laten inboeten 
vechten als het moet 
stelen als het niet anders kan 
en ons gefixeerd voelen 
zonder te weten waarom

Zo vreemd is dat allemaal niet

AMK

Foto: Andere*tijden.

De wereld brandt

het is grof zoals de genocides 
de pan uit durven swingen 
egotrippers elke plak zwaaien 

zoals narcisten annex 
psychopaten zichzelf god 
wanen  waar zelfs de duivel zwijgt 
bij hun – te veel – genoemde namen 

is hij er nog  die god  
of radeloos  zoals de 
verschoppelingen  die  
huis en haard verlaten als 
dat al niet vergruizeld beton is 

slechterik 
radeloze 
moedige 
wraaknemer 
struisvogel 
slachtoffer 
aanvaller 
vluchteling 
wie is nog wie 

wie kent hún naam nog ? 
wie kende hún naam ooit ? 

De wereld brandt 

AMK

foto: HIER AI gegenereerd volgens de site.  

Spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
wie is de rijkste van heel dit land 
Is het de leepste 
of de gesleepste 
Is enkel het voetvolk ambetant?

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
waar zijn we toch nu weer aanbeland 
Er wordt weer geknipt 
dat staat zo in ’t script 
Ze doen het nooit zelf, dá’s ambetant! 

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
dat beeld is toch echt niet elegant
Doe dan een keer voor
is u dat te goor? 
Eens zien wie dan ú redt uit die brand

AMK 😉

Gered (2) – alleen die bril klopt toch niet echt.

in komkommertijd, al is die tegenwoordig alom rumoerig, vreselijk rumoerig …

Gisteren werd ik terug geslingerd in de tijd waar ik op de Limburgse boerenbuiten naar de kapster ging. Jarenlang had ik er fijne babbels en zo goed als nooit was het druk. Ik zou er een tweedaagse bus- en wandelreis voor over hebben om daar mijn leeftijd het raden naar te geven. Maar op een keer – ergens tijdens de coronaperiode – stopte ze met haar zaak. Met haar kwam het goed en naar ik vermoed nog steeds.

Ik zocht een andere. In een kapsalon met net te veel stoelen, kapsters, kapsones, lawaai en te weinig aandacht voor de klant, waar zonder vragen allerlei behandelingen gedaan werden en dan aangerekend, voelde ik me duidelijk onzichtbaar. Je kon ook online een afspraak maken en je kapster kiezen. De mijne was er zelden of net met iemand anders bezig.
De overmaat van ramp gebeurde toen op een keer een kapster in één knip te veel, echt te veel, lengte inkortte. Ze knipte het model erin en klaar! Mijn rug was het laatste dat ik liet zien. Nooit meer hier!

Een tijdje deed ik het zelf; mijn haar was immers toch heel kort.

Tot ik mijn huidige kapster vond. Via mijn zus die daar ook klant is toen haar kapper stopte, wist ik het adres. Op een dag had ik stoute schoenen aan (ze zijn nu versleten) en belde ik aan tijdens één van mijn stadse omzwervingen. De eerste afspraak was gemaakt.
Ze heeft een éénvrouwszaak en dat maakt het gezellig. Iets wat ze ook in acht neemt zijn Kerst, Pasen, Valentijn, … het salon straalt telkens weer. De koffie is lekker, de babbels tof al ben ik niet zo’n grote babbelaar. En ik zie er weer een beetje uit. De vorige keer knipte ze er weer wat model in en dat was zonder een millimeter te veel. Een kapster naar mijn hart en hoofd.

Ik ben gered! 🙂

AMK

Alleen die bril klopt toch niet echt, toch?

Gered

In de wachtkamer van een afdeling in het ziekenhuis gebeurde het eens dat mijn naam geroepen werd en ik er geen weet van had. Althans niet bij de eerste keer. Ik weet niet bij de hoeveelste keer ik wel door had dat het om mij ging.

Dat moet zo ongeveer geweest zijn toen iemand – en misschien nog iemand – me weer bij elkaar geletterd had. Ik was  namelijk – echt waar – helemaal verdwenen in een boek. Het voelde zoals uit een diepe slaap gewekt worden, dat duurt wel even dan, dat helder van geest worden.

Gelukkig vonden ze mij tussen die woorden en letters al was het in het boek al heel lang geleden, ergens rond de tijd van de Griekse mythologie. Ik was dus gered…

AMK 😉