Dit verhaal gaat over niets en alles en het leidt nergens heen, is zonder plot zonder twist noch plotwending en gaat van het ene verhaal over een trigger naar een andere gebeurtenis die dan weer een herinnering uitlokt waaruit een bedenking geboren wordt (had ik toch niet beter … ?)
Hopelijk en op zijn minst heeft het een ietwat humoristische inslag en tovert het een glimlach op het gezicht van de lezende mens en ontwart het een knoop in iemands zwaar gemoed want dan is mijn verhaal zonder plot, zonder twist noch cliffhanger fantastisch geslaagd (dank u om tot hier te lezen)
Voor wie zou denken dat ik eenzijdig de ene verdedig en de ander verfoei, dat is niet zo. Mijn hart krijgt elke dag een barst erbij zoals het deed en nog doet als ik over de gruwel van de Holocaust lees.
Ik verafschuw geen Duitse mensen omdat Hitler deed wat hij deed. Hoeveel Duitsers hebben zich in gedwongen verzwegen schaamte gehuld?
Ik haat geen Belgen omwille van de ruisende krokodillenvent. Hoeveel Belgen hebben al spijt van hun stem bij verkiezingen?
Ik hekel geen Joden omwille van wat Netanyahu bewerkstelligt. Hoeveel Joden zijn er al op straat gekomen tégen hem? Of durven misschien niet meer vrij buiten komen elders in de wereld?
Noch verfoei ik Palestijnen omwille van Hamas. Moet ik hier een vraag zetten over hoeveel Palestijnen … ?
Ik haat geen Russen om wat Poetin (iemand noemde hem putain afgelopen weekend) bewerkstelligt. Hoeveel Russen durven echt hun mond opendoen?
Ik veracht geen Nederlanders omwille van Rutte die wel heel erg het ‘brave’ schooljongetje uithing. In mijn ervaring met onze – overigens heel toffe – noorderburen zal hij dat geweten hebben.
Noch verfoei ik Amerikanen om wat Trump allemaal aan het verknoeien is. Wel vraag ik me soms af hoe de tigste generatie zich voelt op grond van de verdreven Native Americans.
Ik haat geen hele volkeren omwille van hun extreme leiders die hoogstwaarschijnlijk door professionelen als psychopathisch bestempeld zouden worden, als narcistisch en door hele volkeren als ontmenselijkten beschouwd. Gevaarlijk dus.
Eén of meer personen is genoeg om niet gezwegen te hebben, zeg het voort.
Miriam Margolyes: “Hitler won. He changed us. He made us like him” Laat ons dat niet doen, laat ons dat niet doen, laat ons dat niet doen, met onze leiders.
In elk land in elke eeuw in elke dag en elke nacht
Het lachende kind woont overal In elke mens met een geweten in elk ander kind in een spel in elke troost en zelfs pijn soms door honger heen om toch even kind te zijn
Het lachende kind woont overal
In elke oorlog in elke armoede in elke dood in elk extreem in elke traan van elk wenend meisje
Anne-Mie
Πού είναι το γέλαστο παιδί;
Σε κάθε καρδιά κάθε μητέρας και πατέρα
Σε κάθε χαμόγελο σε κάθε ελπίδα σε κάθε άνθρωπο
Το γέλαστο παιδί ζει παντού
Σε κάθε χώρα σε κάθε αιώνα σε κάθε μέρα και κάθε νύχτα
Το γέλαστο παιδί ζει παντού
Σε κάθε άνθρωπο με συνείδηση σε κάθε άλλο παιδί που παίζει σε κάθε παρηγοριά, ακόμα και πόνο λίγες φορές μέσα από την πείνα απλώς να είναι παιδί για μια στιγμή
Το γέλαστο παιδί ζει παντού
Σε κάθε φτώχεια σε κάθε πόλεμο σε κάθε θάνατο σε κάθε δάκρυ του κάθε κοριτσιού που κλαίει
Αννε-Μή
Where is the laughing child?
The laughing child lives everywhere
In every heart of every mother and father
In every smile in every hope in every person
The laughing child lives everywhere
In every country in every century in every day and every night
The laughing child lives everywhere
In every person with a conscience in every other child in a game in every comfort and even pain Sometimes through hunger Just to be a child for a moment
The laughing child lives everywhere
In every war in every poverty in every death in every extreme in every tear of every crying girl
Anne-Mie
Als een kind niet in veiligheid kan lachen en dromen ….. wat doet de rest er dan toe?
Soms nog bezig met mijn stamboom, waarbij ik de oma van mijn bomma zaliger wel haar overlijdensdatum vond doch niet haar begraafplaats (waarschijnlijk door te vluchten in september 1914), kwam ik op deze woorden:
Natuurlijk raakt het land en dit continent vol zo vreemd is dat allemaal niet
Natuurlijk zorgt dat voor problemen zijn we op onze hoede willen we niet inboeten
Natuurlijk zal er gevochten worden of gestolen of nog erger wie tegen wie en waarom écht?
Als je je er hard en lang genoeg op fixeert
Natuurlijk krijg je dan oogkleppen kijk je niet (meer) naar wat er te zien valt
Mensen op hun hoede met hun problemen die al zo lang inboeten bestolen en bevochten zijn of nog erger en dat vaak voor niet gedane criminaliteiten
Natuurlijk zouden wij ook vluchten voor problemen zorgen op een ander mensen daar laten inboeten vechten als het moet stelen als het niet anders kan en ons gefixeerd voelen zonder te weten waarom
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand wie is de rijkste van heel dit land Is het de leepste of de gesleepste Is enkel het voetvolk ambetant?
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand waar zijn we toch nu weer aanbeland Er wordt weer geknipt dat staat zo in ’t script Ze doen het nooit zelf, dá’s ambetant!
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand dat beeld is toch echt niet elegant Doe dan een keer voor is u dat te goor? Eens zien wie dan ú redt uit die brand
in komkommertijd, al is die tegenwoordig alom rumoerig, vreselijk rumoerig …
Gisteren werd ik terug geslingerd in de tijd waar ik op de Limburgse boerenbuiten naar de kapster ging. Jarenlang had ik er fijne babbels en zo goed als nooit was het druk. Ik zou er een tweedaagse bus- en wandelreis voor over hebben om daar mijn leeftijd het raden naar te geven. Maar op een keer – ergens tijdens de coronaperiode – stopte ze met haar zaak. Met haar kwam het goed en naar ik vermoed nog steeds.
Ik zocht een andere. In een kapsalon met net te veel stoelen, kapsters, kapsones, lawaai en te weinig aandacht voor de klant, waar zonder vragen allerlei behandelingen gedaan werden en dan aangerekend, voelde ik me duidelijk onzichtbaar. Je kon ook online een afspraak maken en je kapster kiezen. De mijne was er zelden of net met iemand anders bezig. De overmaat van ramp gebeurde toen op een keer een kapster in één knip te veel, echt te veel, lengte inkortte. Ze knipte het model erin en klaar! Mijn rug was het laatste dat ik liet zien. Nooit meer hier!
Een tijdje deed ik het zelf; mijn haar was immers toch heel kort.
Tot ik mijn huidige kapster vond. Via mijn zus die daar ook klant is toen haar kapper stopte, wist ik het adres. Op een dag had ik stoute schoenen aan (ze zijn nu versleten) en belde ik aan tijdens één van mijn stadse omzwervingen. De eerste afspraak was gemaakt. Ze heeft een éénvrouwszaak en dat maakt het gezellig. Iets wat ze ook in acht neemt zijn Kerst, Pasen, Valentijn, … het salon straalt telkens weer. De koffie is lekker, de babbels tof al ben ik niet zo’n grote babbelaar. En ik zie er weer een beetje uit. De vorige keer knipte ze er weer wat model in en dat was zonder een millimeter te veel. Een kapster naar mijn hart en hoofd.
In de wachtkamer van een afdeling in het ziekenhuis gebeurde het eens dat mijn naam geroepen werd en ik er geen weet van had. Althans niet bij de eerste keer. Ik weet niet bij de hoeveelste keer ik wel door had dat het om mij ging.
Dat moet zo ongeveer geweest zijn toen iemand – en misschien nog iemand – me weer bij elkaar geletterd had. Ik was namelijk – echt waar – helemaal verdwenen in een boek. Het voelde zoals uit een diepe slaap gewekt worden, dat duurt wel even dan, dat helder van geest worden.
Gelukkig vonden ze mij tussen die woorden en letters al was het in het boek al heel lang geleden, ergens rond de tijd van de Griekse mythologie. Ik was dus gered…
Natuurlijk houd je je in deze hitte best aan de richtlijnen, al zal iedereen die kan, dat spontaan doen.
Vandaag geen heel vroege ochtendwandeling, enkel een voormiddagwandeling. Woensdag is mijn vaderdag en het leek me verstandiger om hem al in de vóórmiddag met een bezoekje te vereren.
Aldus gebeurde met de nodige tussenstops in het groen (heen en terug).
Me dunkt dat de zomer nu echt rijp is de lucht weegt op de volle groene schakeringen
Een kat buiten tegen een raam in de schaduw grijs zowel de kat als de vensterbank
En vader zit er nu wel heel warmpjes bij passend bij de rijpheid van zijn bestaan en de hete zomer
Weer onderweg vogels in loom gesprek en groen beweegt een zuchtje en nog een keer
Bankje aan het water waar luie woorden om me heen dwarrelen en landen op een blad of twee drie in de relatieve koelte
De trivialiteit van vandaag: Vanmorgen kon ik nog aan één ding denken, vanaf ik ontdekte dat het stuk was. Ik vond en kocht en mijn brein koelde af van pure opluchting.
Ik ben gered!
houd het koel in de schaduw in de kelder aan de noordkant in het zwembad in de ijskast onder een boom zonder zweetlast in de zee op een berg en neem mee
Op reis naar Ithaka 