Categorie: Eigen woorden

De eerste

Vrees niet, het wordt niet zo lang als de laatste van vorig jaar.

Laat ik beginnen met u allen een Gelukkig Nieuw Jaar te wensen.

Moge u in uw eigen licht staan en dat niets of niemand u in de schaduw zet daarbij. Ook wens ik u gelukkig midden jaar! Gelukkig ouder wordend jaar! Gelukkig heel jaar!

Oh, en elke dag een beetje magie.

Bij wijze van niet bij de pakken blijven zitten, begon ik aan enkele schrijverijen. Een wedstrijd raakte op het nippertje ingestuurd.

Ook heb ik het eerste boek van mijn leesuitdaging uit. Ik was er vorig jaar aan begonnen. Gisteren en vandaag twee derde uitgelezen. Dit*boek!  

Het idee voor de wedstrijd van Limnisa zit in mijn hoofd en staat al voor een groot deel op digitaal papier. Enkel nog elk woord een beetje wikken en wegen…

Intussen werk ik nog een korte lijst af van schrijfgelegenheden … wordt snel vervolgd.

Daarom houd ik me aan fictie in de misdaad 😉

Als de taal maar goed zit …

De tijd gaat snel, u kent dat wel
De laatste dag van het oude jaar 
een dag meer   wie voelt dat nog 
elke nieuwjaarsbrief is klaar 

De laatste bus   de laatste groet 
de laatste baxter  omdat het moet 
hoewel dat echt niemand weet 
verstandig denk ik   ik vergeet 

De laatste uren van de laatste dag 
dat het feestelijk  rustig  blij  gezellig 
zot of wat u ook  wenst    wezen mag 
’t is voorbij   en dat is stellig 

De laatste blog   wat nog te schrijven 
wat zal u lezen   zoveel om te zwijgen 
jaaroverzichten, diepte-  hoogtepunten 
bij verkiezingen al eens wat stunten 

Oorlogen en hun misdaden 
vaak in meervoudige kwadraten 
een ziekenhuis voor één soldaat 
nogal wiedes wie dan ‘winnen’ gaat 

Optim- pessim- realisme 
in zo’n statistiek gewrongen 
’t wordt Gauss-curve toerisme 
weer een eindterm afgedwongen 

Narcisten en puristen 
van horen zeggen  wat we wisten 
kleuters in de Wetstraat 
als dat maar niet tegenslaat 

Elke avond vol bekende mensen 
toch maar één Warmste Week 
wie weet nog wat we vorig jaar wensten 
wie vat nog echt de onbekende leek 

U ziet, ik weet niet echt wat schrijven 
mijn plannen zijn voor volgend jaar 
dat is over enkele uren en mijn 
Nieuwjaarsbrief is wéér niet klaar 

Al wat wenselijk is, een richting 
die goed voelt om te volgen 
en ruimte om af te slaan   bij twijfel 
begin gewoon van voor af aan 

Van schrijven lezen uitdaging *
mooi taalgebruik   en zo mogelijk 
geen fouten  dat blijkt een heel ding 
ik oefen zelf ook daaraan 

Allez, tot volgend jaar, nu is ’t gedaan !

Anne-Mie
Dat is de waarheid

Eenvoudige poëzietechnieken – 14

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik was er ooit mee begonnen en bij tijd en wijle zal ik er mee verder gaan. Wedstrijden, uitdagingen, oefeningen, … al poot ik hier niet alles meer neer. Ik beschouw het eerder als werkmateriaal. In geval van … Deze uitnodiging komt uit ‘Het geluk van de schrijver’, Eenvoudige poëzietechnieken 14.

Hier vond ik de uitdaging. 

Eenzaam

het snijdt de ene in stukken
een andere verwelkomt het 

moét het gedeeld  
of is mogen genoeg 

is er ooit iemand die luistert 
wat eigen eenzaamheid vertelt

blijft het taboe van doorleven 
dan eeuwig bestaan ?

AMK

Dit gezegde heb ik uit het boek ‘De bijenhouder van Aleppo’ van Christy Lefteri

Het is ook altijd wat

Is het spookachtig? Is het echt? Is het fictie? 😉

Ge moet uw brein aan de gang houden want anders krijgt ge Alzheimer

Ge moet uw lijf blijven bewegen want anders wordt ge stijf

Ge moet onder de mensen komen want anders zult ge vereenzamen

Ge moet u bijscholen want anders zijt ge niet mee

Ge moet uwe mond houden want anders hebt ge geen respect

Ge moet uwe mond opendoen want anders laat ge u doen

Ge moogt uzelf niet wegcijferen want anders zorgt ge niet voor uzelf

Ge moet altruïstisch zijn want anders zijt ge egoïstisch

Ge moet spijt hebben van wat ge niet gedaan hebt want anders hebt ge niet geleefd

Ge moet spijt hebben van wat ge gedaan hebt want anders zijt ge een psychopaat

Ge moet een mening hebben want anders zijt ge een kameleon

Ge moet bescheiden zijn want anders loopt ge over anderen heen

Ge moet van alles en ge moogt bijna niks want anders overleeft ge het niet!

Tot overmaat van vol november is mijn wasmachine gestorven

Ik verdwijn ik verdwijn in een ander leven voor even …

😉

AMK

Wachten op de Barbaren of naar de Filistijnen gaan?

Het was toch een nek-aan-nekrace? Dat hoorde ik vooraf. Ik las het in dikke vette krantenkoppen. Niemand zeker, niemand onzeker.

Achteraf de analyses met even dikke koppen. Als je veel scrolt, kom je meer koppen tegen. De foute strategie van de ene, de vernuftigheid van de andere.

Dat filmpje op Instagram dat gaat over wie met wie dikke vriendjes is. Al is de ene nogal vermagerd de laatste tijd. Het ging over hoeveel miljarden er verspeeld zijn aan het ‘verdedigingsrecht’. Tegen wie? Tegen eigen gevangenen? Tegen Barbaren? Tegen Filistijnen?

Dan is er ook nog eens ambras zomaar, nog in Europa, hier niet eens zo ver vandaan.
Al zal dat ver in deze moderne tijden niet veel uitmaken. Dat had Alexander de Grote moeten weten…

Alles wat hier nog niet geraakt is? Alles wat nog dichterbij is? Alles wat we niet meer vatten? Wat doen we daarmee? Hoeveel herinneren? Hoe vaak nog? 

“Lest we forget?” 
“De geschiedenis herhaalt zich?”
De dikke vriend zal er vast geen last van hebben.

Oktober opgesomd (warme hutsepot)

Tussen een ander boek en het echte leven
heeft oktober on-vanzelfsprekende lichtpunten

Een groot park dat al sluit om vijf uur
de kleuter met te veel energie  
vrolijk elke hond gaat aaien
alsof-spelletjes uit haar rijke fantasie

De overdonderend mooie stem
van een ander nichtje
haar zien we ooit in een Grote zaal!
de verjaardag van haar zus vertelde ik dat al?
– niet verklappen – het idee voor een cadeautje
voor hun neefje

Een tof gesprek met mijn kapster
die vertelt over haar kindertijd in Roemenië,
hoe ze moesten zwijgen, altijd en overal
hoe ze niet anders wisten alles was normaal
hoe bevrijd ze zich voelde na het uitgevoerde verdict  
vrijuit mogen spreken lachen reizen

Een herfstbezoek aan het kerkhof
bladeren die de graven warm houden
het bekende eetcafé en Limburgs te veel eten

Het verrassingsbezoek  bekend  Kiewit
een hobbybeurs, plaatselijke kunstenaars
familiaal weerzien, hartelijkheid onovertroffen
een hart voor mensen  tot in Zuid-Afrika* toe

Een eerste bezoek aan een ander
kerkhof    hartelijkheid  zelfs daar
lang of kort ? daar denk ik aan
de warme herinneringen blijven

Voilà, terug naar het boek
The Figurine (Victoria Hislop)
kunstmaffia uit de ‘goeie’ oude tijd

We zien elkaar nog    toch ?

De routine mag doorbroken
de rust van het winteruur
het natuurlijke zonne-uur
zou de haan het nu weten ?

AMK

* https://vzwkiewit.be/kiewitfonds

Uittussen – oktober

September uit   bijna 
ook oktober 

de Herfst 

de vele volle kleuren  
de dagen met routine 

herfst met H !

de normale ellende 
voor de tijd van het jaar 
en uitgehoeste buien 

de jarige (twaalf al, zo groot)
de ongeplande ontmoetingen
Ensor, ik ben er nog 

de drukte van verzet 
tegen donkere dagen 
drukkender dan zomerhitte 

en herinnert u zich deze nog 
de verkiezingen en ook 
17 oktober - ik weet het van 
die ziekte en toch  

voor mij meer dag van Verzet 
tegen Extreme Armoede 
en een beetje Moederdag 
vanwege Haar-17-oktober  

Stilgevallen? vroeg ik onlangs  
zoals ikzelf ooit stilviel 
ingebakken vooroordelen 

het ongemak van onbekend 
zoals alles wat ingebakken is 
uitbakken is moeilijker 

de wereldgebeurtenissen 
waarom zet ik de tv steeds minder aan?
blij met mijn on-BV-schap  met mij elke BV *

Oktober ditjes en datjes 
de routine zit er weer in
’t is goed zo 

Mag de natuur rusten ? 
vertrouwen krijgen dat ze 
herleeft  zoals ze altijd al deed 

Oktober ditjes en datjes 
op adem komen  uitrusten 
en alle dagelijkse ‘ge kent dat wel’s 

bij tijd en wijle anekdotes 
maar voor nu … 

dat zien we morgen dan wel weer 
oogjes dicht en snaveltjes toe

AMK

*bizarre humor (BV: bekende Vlaming)

Foto meneer de uil: https://kindertvgeheugen.nl/songteksten/6714-fabeltjeskrant-songtekst

eigen foto : standbeeld Ensor  

Het universum – Enigma

Tijdens dat uitje    

Een ander verhaal 
het passeren van herkenning  
die blik had ook ik zo’n blik ? 

En ook een lichte knik 
een groet 
was het een echte groet ? 

hem ken ik  
ooit kende ik hem 
wie is hij nu toch? 

mijn gezelschap kent hem niet 
stilstaan  omdraaien  nakijken 

dat is hij wel waard in 
dat moment  het nazien 

En dan 

ook hij draait zich om 
kijkt in onze richting 
één nanoseconde twijfel 
dan draaien we ons weer om

En nu 

De vraag en mezelf berispen 

Waarom sprak ik hem niet aan? 

En misschien wie weet maar 
zelfs dat weten nodigt niet 
als ik dit de wereld instuur 

Zou het universum me dan horen ?

AMK

Intussen (3) – veel en weinig of

Nog steeds september
soms nog zomer 
soms al herfst 
vastere plannen 
beetje muzikaal
beetje (nabije)
toekomst gericht 

En dan dat uitje 

Een van de plannen
meer uitjes zoals in 
de zomer of de frisse
winter 

Cadeautje klaar  ook
de tuinwaardige plant 
de rustige knegkedeng
het weerzien en rondom  
de Limburgse tred  en  
die notenwaardige taal 

De babbels  de wandels 
en D-Day in het verschiet
de verhalen  zelfs de niet
vertelde  ook die waren er 

Daar in het Raadsel 
bij een nieuw – voor mij -
Grieks biertje en iets te 
vele even Griekse hapjes 
de oeroude gedachte 

het moest maar zo lekker niet zijn 

De onderweg naar terug 
al donker en nog rustig 
en de andere cadeautjes 
ook loukoumi dicht bij mij 
en echt veel knegkedeng 

Een dag in September 

en het enigma van die andere ontmoeting ...

AMK

Schoolopdrachtgesprek

Zo tussen oude gewoontes oppikken en nog zomerse goesting, knaagt er iets; het knabbelt, het pest me, het lacht me zelfs uit.
Ik krijg er geen vat op. 

Wat is dat toch ?

Verveling is het niet. Ik raak gewoon niet uit de startblokken. Wat ik dan wel vaak doe is de (al dan niet stoute, ik weet dat nooit voorop) schoenen aantrekken en gaan wandelen. Dat lijkt goed te zijn om te ontkoppelen. Voor mij van de chaos in mijn hoofd.

Dat ging vandaag vrij vrolijk. Aan een kruispunt werd ik aangesproken door drie tienerjongens die met een schoolopdracht bezig waren.
Of ze me enkele vragen mochten stellen. Ze noteerden alles met pen op papier. Dat papier ondersteboven tegen hun jas duwend, maar ook weer niet te veel druk wegens – naar ik vermoed – gaatjesvorm in dat papier. Wie kan dat nog lezen achteraf?

De vragen waren niet moeilijk. Ze wilden eerst weten hoe ik noemde. Ik antwoordde dat ik niet noem. Ik heet wel Anne-Mie. Blijkbaar was dat grappig. Maar goed want dat was ook zo bedoeld. Mijn beroep vonden ze ook nodig om te vragen, zelfs al doe ik dat nu niet meer. En wat ik deed, toen ik nog werkte, om de dag energiek te beginnen.

Koffie natuurlijk !

U ziet, geen moeilijke vragen, geen moeilijke tieners, vrolijkheid alom.

Nu ik erover schrijf, ik heb af en toe een gesprek(je) met mensen, die ik zomaar tegenkom. Ik sta er niet altíjd voor open en anderen ook niet. Zoals die klant bij de bakkersafdeling, die een koffiekoek wilde pakken. Ik waarschuwde dat er wespen (twee!) in die kast vlogen. Koelbloedig nam ze haar koeken, stak ze in een zak en verdween. De wespen zaten er nog. Ik was ontkoppeld.

AMK

foto jongens: hier (nl.freepik.com)
foto koffie: eigen foto