Overdonderd door gedichten
die het lichaam verlichten
Zelf
verhit door hoge temperatuur
stil blijven een avontuur
De woorden vervagen
de zinnen vertragen
zal ik me dan aan
slapen wagen
Ook
de soep die nog smaakt
een boek dat nog raakt
dat warme deken
een zachte melodie
De griep heeft me te pakken
daarom schrijf ik nu nog nie… 😉
AMK
Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Dit is het tweede boek van dit jaar.
“De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry” heeft me gaandeweg aangegrepen. Wat begon als iets vrolijk humoristisch en cliché – de gewoonte van een veertigjarig huwelijk – liep uit op een diepgaand verhaal waarbij het hoofdpersonage en belangrijke andere personages laagje na laagje afleggen. Ik schreef een korte commentaar op Hebban.
Hieronder kan u het ook lezen:
Een boek over de wandeling van iemands leven. Letterlijk, stap voor stap, meter na meter, kilometer na kilometer. Figuurlijk dat het hoofdpersonage laagje na laagje aflegt en alle ‘wat als’en’ van zijn leven verdwijnen. Wat aanvankelijk een ‘gewoon’ veertigjarig (of iets meer) vastgeroest huwelijk lijkt, is de waarheid over het langs elkaar heen leven veel dieper, schrijnender en pijnlijker. En dat komt de lezer laagje na laagje te weten.
Harold (het hoofdpersonage) maakt alle vormen van pijn mee, zowel fysieke, mentale als emotionele. Wat gebeurt er als alles rondom je weg is? Wanneer je echt helemaal alleen met je naakte zelve bent? Daar gaat dit boek over, althans zo heb ik het begrepen. Bladzijde na bladzijde werd het duidelijker dat in dit boek een menselijk verhaal verteld wordt verweven met andere menselijke verhalen.
Overigens is het vlot geschreven en voor zover ik het kan beoordelen, goed vertaald. Ik ga deze auteur zeker opslaan bij mijn andere favorieten.
AMK
Alle mist verdrijvend
uit mijn lijf en uit mijn hoofd
Al is er nog wat blijvend
mij werd geen rozentuin beloofd
Hier en daar wat droppend *
wat overblijft van opruimen
Onderweg wat ontpoppend
ik wil dat niet verzuimen
Hoe zal ik het onthouden
en dan een voorbeeldig licht
Hoe Riley haar woorden aanschouwde
een stem, de mijne, een nog pril gedicht
Visserstoeltje is verdwenen
waarheen is visser onderweg
Ik ga ingesproken woorden trainen
ze vallen vanzelf wel op hun plek… *
AMK
*De Boekenjagers: dit*is*de*link
*Korte verhalen-wedstrijd voor Limnisa : bijna klaar 😉
Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik heb mezelf opgelegd om het-is-nog-geheim-hoe-vaak regelmatiger te schrijven, al dan niet door anderen uitgedaagd. Of door mezelf. Dat zijn de lastigste… 😉
Deze werd een plakboel
Hier zit ik nu aan mijn scherm
vandaag nog doorheen ontbijten, afwassen, de was,
douchen en de dagelijkse en andere bezigheden
niet noodzakelijk in deze volgorde
verschijnen de woorden netjes in monologen,
dialogen, verhalen en rijmen ordelijk in mijn hoofd
Hier zit ik nu aan mijn scherm
de monologen, dialogen, verhalen en alle rijmen
als een hoopje ragebol weggeblazen klevend web
als een prop plakband aan elkaar klittend
eerst nog een recht stukje dat ik afscheur en
onderweg, die halve meter, naar het te kleven voorwerp
zich aan zichzelf kleeft en zoals stukjes die volgen
krullen de woorden zich in elkaar
de dialogen overtroeven de monologen
de rijmen worden verlegen en verdwijnen
en alle verhalen worden een niet te lezen boek
Hier zit ik nu aan mijn scherm ...
AMK
foto’s: Niet*te*lezen*boek
Plakboel
Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik heb mezelf opgelegd om het-is-nog-geheim-hoe-vaak regelmatiger te schrijven, al dan niet door anderen uitgedaagd.
Deze uitnodiging komt uit ‘Het geluk van de schrijver’: “Eenvoudige poëzietechnieken 15”.
Hier vond ik de uitdaging van formaat!
Staat opgeruimd echt netjes?
Net nu schijnt de zon volop
de kerstlichtjes al weggenomen
de kleine naald verliezende boom
weggezet
Zo’n klein boompje
zoveel naalden
neemt de stofzuiger al mijn gedachten
annex muizenissen mee?
Zijn alle versieringen opgeruimd?
Blijven voor even de beste wensen staan?
Nog enkele kerstcadeaus laten pronken
tekenen van mooie mensen en de warmte
van de gewoonte voor de tijd van het jaar
Hoe lang zou dat nog wegen?
Heb ik verder alles?
De minikerstballen. Weg
Alle tape die lampjes vasthield. Weg
Ze schijnen niet op wat niet (meer) van mij is
Mag het nog beetje donker me omarmen voor de Lenteschoonmaak?
AMK
Foto boven: geen idee, gevonden in mijn Google Foto’s.
Vrees niet, het wordt niet zo lang als de laatste van vorig jaar.
Laat ik beginnen met u allen een Gelukkig Nieuw Jaar te wensen.
Moge u in uw eigen licht staan en dat niets of niemand u in de schaduw zet daarbij. Ook wens ik u gelukkig midden jaar! Gelukkig ouder wordend jaar! Gelukkig heel jaar!
Oh, en elke dag een beetje magie.
Bij wijze van niet bij de pakken blijven zitten, begon ik aan enkele schrijverijen. Een wedstrijd raakte op het nippertje ingestuurd.
Ook heb ik het eerste boek van mijn leesuitdaging uit. Ik was er vorig jaar aan begonnen. Gisteren en vandaag twee derde uitgelezen. Dit*boek!
Het idee voor de wedstrijd van Limnisa zit in mijn hoofd en staat al voor een groot deel op digitaal papier. Enkel nog elk woord een beetje wikken en wegen…
Intussen werk ik nog een korte lijst af van schrijfgelegenheden … wordt snel vervolgd.
De tijd gaat snel, u kent dat wel
De laatste dag van het oude jaar
een dag meer wie voelt dat nog
elke nieuwjaarsbrief is klaar
De laatste bus de laatste groet
de laatste baxter omdat het moet
hoewel dat echt niemand weet
verstandig denk ik ik vergeet
De laatste uren van de laatste dag
dat het feestelijk rustig blij gezellig
zot of wat u ook wenst wezen mag
’t is voorbij en dat is stellig
De laatste blog wat nog te schrijven
wat zal u lezen zoveel om te zwijgen
jaaroverzichten, diepte- hoogtepunten
bij verkiezingen al eens wat stunten
Oorlogen en hun misdaden
vaak in meervoudige kwadraten
een ziekenhuis voor één soldaat
nogal wiedes wie dan ‘winnen’ gaat
Optim- pessim- realisme
in zo’n statistiek gewrongen
’t wordt Gauss-curve toerisme
weer een eindterm afgedwongen
Narcisten en puristen
van horen zeggen wat we wisten
kleuters in de Wetstraat
als dat maar niet tegenslaat
Elke avond vol bekende mensen
toch maar één Warmste Week
wie weet nog wat we vorig jaar wensten
wie vat nog echt de onbekende leek
U ziet, ik weet niet echt wat schrijven
mijn plannen zijn voor volgend jaar
dat is over enkele uren en mijn
Nieuwjaarsbrief is wéér niet klaar
Al wat wenselijk is, een richting
die goed voelt om te volgen
en ruimte om af te slaan bij twijfel
begin gewoon van voor af aan
Van schrijven lezen uitdaging *
mooi taalgebruik en zo mogelijk
geen fouten dat blijkt een heel ding
ik oefen zelf ook daaraan
Allez, tot volgend jaar, nu is ’t gedaan !
Anne-Mie
Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik was er ooit mee begonnen en bij tijd en wijle zal ik er mee verder gaan. Wedstrijden, uitdagingen, oefeningen, … al poot ik hier niet alles meer neer. Ik beschouw het eerder als werkmateriaal. In geval van … Deze uitnodiging komt uit ‘Het geluk van de schrijver’, Eenvoudige poëzietechnieken 14.
Hier vond ik de uitdaging.
Eenzaam
het snijdt de ene in stukken
een andere verwelkomt het
moét het gedeeld
of is mogen genoeg
is er ooit iemand die luistert
wat eigen eenzaamheid vertelt
blijft het taboe van doorleven
dan eeuwig bestaan ?
AMK
Is het spookachtig? Is het echt? Is het fictie? 😉
Ge moet uw brein aan de gang houden want anders krijgt ge Alzheimer
Ge moet uw lijf blijven bewegen want anders wordt ge stijf
Ge moet onder de mensen komen want anders zult ge vereenzamen
Ge moet u bijscholen want anders zijt ge niet mee
Ge moet uwe mond houden want anders hebt ge geen respect
Ge moet uwe mond opendoen want anders laat ge u doen
Ge moogt uzelf niet wegcijferen want anders zorgt ge niet voor uzelf
Ge moet altruïstisch zijn want anders zijt ge egoïstisch
Ge moet spijt hebben van wat ge niet gedaan hebt want anders hebt ge niet geleefd
Ge moet spijt hebben van wat ge gedaan hebt want anders zijt ge een psychopaat
Ge moet een mening hebben want anders zijt ge een kameleon
Ge moet bescheiden zijn want anders loopt ge over anderen heen
Ge moet van alles en ge moogt bijna niks want anders overleeft ge het niet!
Tot overmaat van vol november is mijn wasmachine gestorven
Ik verdwijn ik verdwijn in een ander leven voor even …
😉
AMK
Het was toch een nek-aan-nekrace? Dat hoorde ik vooraf. Ik las het in dikke vette krantenkoppen. Niemand zeker, niemand onzeker.
Achteraf de analyses met even dikke koppen. Als je veel scrolt, kom je meer koppen tegen. De foute strategie van de ene, de vernuftigheid van de andere.
Dat filmpje op Instagram dat gaat over wie met wie dikke vriendjes is. Al is de ene nogal vermagerd de laatste tijd. Het ging over hoeveel miljarden er verspeeld zijn aan het ‘verdedigingsrecht’. Tegen wie? Tegen eigen gevangenen? Tegen Barbaren? Tegen Filistijnen?
Dan is er ook nog eens ambras zomaar, nog in Europa, hier niet eens zo ver vandaan.
Al zal dat ver in deze moderne tijden niet veel uitmaken. Dat had Alexander de Grote moeten weten…
Alles wat hier nog niet geraakt is? Alles wat nog dichterbij is? Alles wat we niet meer vatten? Wat doen we daarmee? Hoeveel herinneren? Hoe vaak nog?
“Lest we forget?”
“De geschiedenis herhaalt zich?”
Leven en Liefde aan de Lieve
A magazine of Arabic literature in translation
... news, history and much more ...
Boeken droppen en zoeken
All things classical ukulele
Levensinspiratie onderweg
Levensinspiratie onderweg
Blog van Jona Lendering
Schrijven is het samenspel van autobiografie, overdrijven en verzinnen.
Geloof het ongelooflijke. Beiden zijn waar.
Op reis naar Ithaka 