Categorie: Poëzie

Vijgen na Kerstmis

Ge kent dat wel, uw eigen jaaroverzicht. Zal ik het via het alfabet schrijven, zoals ik in een blog las? Of via foto’s zoals ik in een andere blog zag? Nog iets anders? Dat dacht ik zo tussen Kerst en Nieuwjaar samen te vatten.

Toen kwam meneerke Griep op bezoek, zelfs een tweede keer. Hij bleef hangen. Hij pestte en tartte me. Alleen kan meneerke Griep geen warmte verdragen en daar had dit vege lijf een oplossing voor: koorts en ferm optreden: uitzweten! Voilà, die is nu echt weg.

Over de aangelegenheden op wereldvlak en hun ego-leiders heb ik één vraag: ECHT?

Verder ben ik de enkeling die in 2025 wat stilstond. Het bleek wel nodig te zijn. Toch, zonder eureka of aha, is er iets dat me graag overspoelt: ONDERWEG zijn. Zo zijn er nog wel mensen die ik ken, ieder op zijn/haar eigen manier.

Onderweg heb je zo weinig nodig, af en toe uitrusten, wat eten en drinken et voilà! De ballast overboord en plaats voor een zeemeeuw, een koffietje, familiefeestje, een geboorte of twee (van in totaal drie kindjes)…

Ik was aan zee. Ik was in Oostende. Ik was bij familie, bij vrienden. Ik was in Hasselt, in Nijmegen. Ik was ook hier, waar ik vooral veel opruimde.

Vader bezoek ik ook nog elke week (behalve vorige week, wegens meneerke G.).

Schrijven vond ik wel afzonderlijk. Daar zit ik in een wereld die niemand anders wat aangaat. Tot ik het toelaat en post, al hier of daar. Overigens staat de Lapjeskat weer open.

De leesuitdaging is niet gehaald. Ik treur er niet om. Lezen is een andere afzonderlijke manier om even in plaatsen te zijn, waar je anders niet komt.

Hoogtepunt noch dieptepunt. Wat ik wel speciaal vond, was het bezoek aan het huis waar ik in mijn prilste kinderjaren opgroeide. Dat stond te koop. Ik vroeg een bezoek aan en kreeg een rondleiding, ook in vogelvlucht door de eerste negen jaren van mijn leven. Daar schreef ik iets over, waarmee ik mijn laatste blog afsluit. Als een afscheid van een leven dat niet meer is, aanvaarding van wat wel is, en op die kracht weer vooruit. Zie onderaan.

Veel bestaan en laten bestaan, dat lijkt me een hele opgave om een jaar mee te vullen. 

AMK

Huis opnieuw te koop 

Onze geuren definitief weg 
verhard in de aangepaste tuin 

Gekrompen kamers 
Ikzelf al lang gegroeid 

De living vol leven 
de eetkamer vol eters 
de keuken met zicht op 
het tuingebeuren, veel gras 
de schommel, de zandbak en wij 
het hart van ons gezin daar beneden 

De vele volle slaapkamers 
de badkamer met een balkonnetje 
moeder in een warm bad en wat rust 
vader met een scheerkwast en een plakker 
nog even, nog even dan is de bende wakker 

Een vaag beeld van grote broers  
op een zolderkamer in een stapelbed 
een zus tussen kind en bakvis en al zo wijs
het grote bureau, de vijfcijfer-telefoon met snoer
een losse revue van een pop of twee in eigen paleis
de grote zus die al een lief had en mijn kleine slimme broer 

Herinneringen zwaaien naar mij 
Waar bleef je zolang?

Ik zwaai terug 
naar het vijfde kind 
naar dat derde meisje 
naar de buren die nu gluren
en deze die niets meer moeten
naar de kiezels van het zijpaadje 
waarop mijn knie ooit hevig bloedde 

Ik zwaai 
naar toen
het onverharde 
het toen moderne 
alles wat niet meer is 
Ik zwaai nog één keer
naar de geuren van weleer 

AMK

Op dit paadje bloedde mijn knie en smolt mijn vers zomerijsje.

2025 bijna weggeblazen

Net uit de koorts-lappen gewrongen, begeef ik me naar de mails die ik on hold heb gezet. Zo richtte ik me op de antwoorden van organisaties van schrijfwedstrijden waaraan ik in 2025 meedeed:

De tweejaarlijkse Poëziewedstrijd van de stad Oostende.
Ik ben niet bij de gegadigden,  de eerste tien. Die worden vooraf aan de proclamatie verwittigd. Kwestie van de winnaars voor te bereiden en alvast te interviewen. Dat is althans wat ik me herinner van een eerdere proclamatie. Daar was ik ook niet bij de tien eersten, maar was wel bloednerveus…
Wel kreeg ik een uitnodiging om in januari naar de proclamatie te gaan en ik heb die dag alvast vrijgehouden. Vandaar dat ik mijn gedicht hier nog niet neerzet.

Verder deed ik mee aan een wedstrijd van Limnisa (in Griekenland) afgelopen januari. Dat verhaal schrijven was heel fijn. Ik wil het nog eens goed doorlezen en aanpassingen aanbrengen. Het gaat over een Gr… ik ga het nog niet vertellen, al krijg ik – hopelijk constructieve – ideeën bij het lezen van het boek Hera, van Jennifer Saint, om eraan verder te werken. Als ik in januari al bij de winnaars geweest was, wist u het natuurlijk al.

Er zijn nog enkele wedstrijden waaraan ik deelnam. Nu ik er op terugkijk, zijn mijn schrijfsel soms nogal zwaar. Althans, ik denk dat het bij bepaalde mensen als zwaar kan overkomen. Toch vind ik dat iets benoemen, al dan niet in poëtische poging, vooraf gaat aan een positieve draai geven. Misschien mis ik dat vooraf benoemen soms zelfs . Niets is zwart-wit. Zoals dapper zijn bij ziekte noch zielig of plots ‘the wake-up’ call hebben. Ik had het in elk geval geen van allen.
Dat vind je terug in een gedicht dat ik wél zal neerzetten. Een dat ik ook schreef in het kader van de Warmste Week nl. Mystiek ziek. U kent intussen wel allen het thema van dit jaar. Ik kan dit initiatief toejuichen, voor elk thema al blijf ik het jammer vinden dat het zo hard nodig is, terwijl er in arrogante fierheid in het journaal verteld wordt, hoeveel wapens er weer onze normale rechten opsouperen. Dát wringt bij mij.  

Lava in een gesloten vulkaan 

Al jaren in een ander kader van 
vermoeiend goede bedoelingen 
zelf zwijg ik,  ‘k ben al moe genoeg

Andermans ongemak 
wie leeft nu met wie mee?
monddood glimlachen

Dertien-in-een-dozijn clichés 
en wonderbaarlijk nog meer 
‘die van de die heeft dat ook’ 

Pseudosociaal soms zielig 
en toch zo voorbeeldig    op 
verzwegen verzoek sterk dapper 

Zwijgen bij  ‘ge ziet er goed uit’ 
en tussen andere woorden door 
zoals ‘da’s toch goed?’  eenzaam 

Mezelf maar gij ziet dat niet   in 
verlaten schaduw waar ik glimlach
als een actrice,  zonder roem 
 
Opgesloten lava.

Verder deed ik ook mee aan een bundel met mijn nog niet beroemde lapjeskat. Ik laat dat gedicht nog even op privé staan op Azertyfactor. Na de Warmste Week 2025 heropen ik het. Inmiddels heb ik mijn bundel.

Deze bundel: Dichtregels voor onzichtbare zieken is er intussen. Ik zou het eerder gemeld hebben, doch omwille van de plakkende koortslappen bleef het ergens in de mailbox onder de label ‘te doen’ hangen.
U kan hem nog altijd kopen: https://woordentij.weebly.com/ . Eerst op de link klikken en dan even naar beneden scrollen.

Een beetje verbolgenheid heb ik in de kiem kunnen smoren na het lezen van mijn gedicht dat begon met een overbodig woord, dat ik niet zelf neerzette. De organisatie heeft zich verontschuldigd bij mij. Wie de fout wil vinden, zal wel het boek moeten kopen.

Ik vond nog een tweetal gedichten die ik nergens instuurde. Nog niet.
Een zes-woorden-verhaal dat ik instuurde voor het Grote Dictee, wil ik u niet onthouden:

Alleen Roodkapje had een grote mond.

Ik was niet bij de gegadigden, die dan een gratis uitnodiging kregen om ineens aan de finale deel te nemen. Hoe zou dat nu komen? 😊

Aan allen een vrolijke fijne zachte lichtrijke Kerst gewenst en een 2026 vol realiseringen of het verderzetten ervan.

Foto genomen in het Duinenkerkje in Mariakerke/Oostende nog voor de koortslappen


AMK

Gebeeldhouwd

Ik dacht dat ik alleen was 
al wist ik ook wel anders 

Ik wandelde en kwam er toch 
heel wat figuren tegen nog 

Van Pegasus tot daar ver Pandora 
zag ik Bach, Beethoven en Professor 

Een streepje zon werd breder 
zat daarin een verklaring   van 

Echt ongebeeldhouwde mensen 
tenzij door veel levenservaring 

AMK
Pegasus
Bach en Beethoven en …
Pandora

Novembergeluiden

Lange inleiding om mijn novemberverzen voor te stellen 😉

Om met de deur uit huis te vallen:

Uithuizig zijn in deze buurt, leverde gisteren twee leuke gesprekken op. 

Met de mevrouw aan de kassa van een supermarkt had ik een tof gesprek over het cadeautje dat ik kocht voor een aankomende tienjarige. Over hoeveel de kinderen al weten en kunnen tegenwoordig. Het cadeau zelf zou ik destijds wel tof gevonden hebben. Even afwachten of de bijna-jarige dat ook vindt… 
In de namiddag wandelde ik door het park hier dichtbij, voornamelijk om inspiratie op te doen voor de Novemberverzen van Azertyfactor. Tot nog toe heb ik er drie gepost. Ik maakte hier en daar een foto en wilde een nogal grote vogel, aan de andere kant van de vijver, van wat dichterbij nemen. Misschien voelde hij/zij het want hij/zij vloog weg. Wat een mooie vleugels annex vlucht in de bocht over de vijver verder weg  …

Daar in die bocht van het paadje werd ik aangesproken door een studente op een bankje die mij aansprak met de vraag of ik aan een enquête van de universiteit Gent i.s.m. Antwerpen wilde meedoen. Dat was interessant. Het ging over de geluidsbeleving in het park.
Nu ik er op terugkijk, lijkt het park een beetje gepropt tussen de verschillende woonwijken boven-, onder-, doorheen de singel en de ring naar een ander park. Wat geluidsbeleving betreft, is het heel afhankelijk van het tijdstip in de dag, de week, zelfs seizoen en van het weer natuurlijk.
De geluiden van auto’s zijn er nagenoeg altijd. Er waren in de buurt geen werken bezig (renovaties, wegenwerken, …) dus dat viel nogal mee. Het verbaast me, nu ik er even bij stil blijf staan, dat er nog zoveel fauna is. De flora is aangelegd met wel genoeg variatie en wordt toch vrij goed onderhouden. Al ben ik geen parkwachter deskundige.
Na een kwartier stapte ik weer op en kwam ik – bijna – in een groter park terecht. Veel opmerkzamer op geluiden aldaar, stoorde het een en ander me toch. Een besef dat ik ergens van onder mijn huid uit kwam piepen, daarvan ben ik altijd zo moe na een wandeling in het park. Vaak nog meer dan wanneer ik door de straten van wijken en wijkjes slenter.

Enkele dagen geleden, ver stappen voor zachte geluiden …

Ik geef u mijn Novemberverzen nog mee. Klik op de link om te lezen en foto’s te zien die voor de inspiratie zorgden.

Novembervers01  
Novembervers02
Novembervers03

Novembergoud overdag. In het donker … zie Novembervers03 … bhoo

Fijne oor-vriendelijke november gewenst.

AMK

Mijnheer de Raaf aan de Schelde

(die eigenlijk een kraai was)

Meneer de Raaf kwam mij tegen 
Hij pronkte  hij stapte snel 
zo fier en met zoveel spel 
Waarheen leiden zijn wegen?

Toen was hij weg 
die zwarte veer 
vloog tegen de wind 
daar was hij weer 

Hij had een boot in ’t oog
wat een gemak  daar op dat dak 
zo was het dat hij niet zelf vloog 

Niet meer te voet  noch te vlieg 
als u dit leest, meneer de Raaf 
vertel me van uw reis alstublieft !

AMK

Nonsens

Dit verhaal gaat over niets en alles
en het leidt nergens heen, is zonder plot
zonder twist noch plotwending en gaat van het 
ene verhaal over een trigger naar een andere gebeurtenis 
die dan weer een herinnering uitlokt waaruit een bedenking
geboren wordt (had ik toch niet beter … ?)
Hopelijk en op zijn minst heeft
het een ietwat humoristische inslag 
en tovert het een glimlach op het gezicht 
van de lezende mens en ontwart het een knoop 
in iemands zwaar gemoed want dan is mijn verhaal 
zonder plot, zonder twist noch cliffhanger fantastisch 
geslaagd (dank u om tot hier te lezen)

AMK

Waar is het lachende kind? Πού είναι το γέλαστο παιδί; Where is the laughing child?

Ik zal de enige niet zijn die geïnspireerd raakte door “Το γέλαστο παιδί” / Ι’m not the only person who was inspired by “Το γέλαστο παιδί” 

Waar is het lachende kind?

Het lachende kind woont overal
 
In elk hart
van elke moeder 
en vader 
 
In elke glimlach 
in elke hoop 
in elk mens

Het lachende kind woont overal 

In elk land 
in elke eeuw 
in elke dag
en elke nacht 

Het lachende kind woont overal
In elke mens met een geweten
in elk ander kind in een spel 
in elke troost en zelfs pijn
soms door honger heen 
om toch even kind te zijn 

Het lachende kind woont overal 

In elke oorlog 
in elke armoede 
in elke dood 
in elk extreem 
in elke traan 
van elk wenend meisje 

Anne-Mie 
Πού είναι το γέλαστο παιδί;

Σε κάθε καρδιά 
κάθε μητέρας 
και πατέρα

Σε κάθε χαμόγελο 
σε κάθε ελπίδα 
σε κάθε άνθρωπο 

Το γέλαστο παιδί ζει παντού

Σε κάθε χώρα 
σε κάθε αιώνα 
σε κάθε μέρα 
και κάθε νύχτα

Το γέλαστο παιδί ζει παντού 

Σε κάθε άνθρωπο με συνείδηση 
σε κάθε άλλο παιδί που παίζει 
σε κάθε παρηγοριά, ακόμα και πόνο 
λίγες φορές μέσα από την πείνα 
απλώς να είναι παιδί για μια στιγμή 

Το γέλαστο παιδί ζει παντού

Σε κάθε φτώχεια
σε κάθε πόλεμο 
σε κάθε θάνατο 
σε κάθε δάκρυ  
του κάθε κοριτσιού που κλαίει

Αννε-Μή  
Where is the laughing child?

The laughing child lives everywhere

In every heart 
of every mother 
and father

In every smile 
in every hope 
in every person

The laughing child lives everywhere

In every country 
in every century 
in every day 
and every night 

The laughing child lives everywhere 

In every person with a conscience 
in every other child in a game 
in every comfort and even pain 
Sometimes through hunger 
Just to be a child for a moment 

The laughing child lives everywhere 

In every war 
in every poverty 
in every death 
in every extreme 
in every tear 
of every crying girl

Anne-Mie
Als een kind niet in veiligheid kan lachen en dromen ….. wat doet de rest er dan toe?

Natuurlijk (als het niet anders kan)

Soms nog bezig met mijn stamboom, waarbij ik de oma van mijn bomma zaliger wel haar overlijdensdatum vond doch niet haar begraafplaats (waarschijnlijk door te vluchten in september 1914), kwam ik op deze woorden:

Natuurlijk raakt het land en dit continent vol
zo vreemd is dat allemaal niet 

Natuurlijk zorgt dat voor problemen
zijn we op onze hoede
willen we niet inboeten 

Natuurlijk zal er gevochten worden
of gestolen 
of nog erger 
wie tegen wie en waarom écht?

Als je je er hard en lang genoeg op fixeert 

Natuurlijk krijg je dan oogkleppen 
kijk je niet (meer) naar wat er te zien valt 

Mensen op hun hoede 
met hun problemen 
die al zo lang inboeten
bestolen en bevochten zijn 
of nog erger   en dat vaak
voor niet gedane criminaliteiten

Natuurlijk zouden wij ook vluchten 
voor problemen zorgen op een ander 
mensen daar laten inboeten 
vechten als het moet 
stelen als het niet anders kan 
en ons gefixeerd voelen 
zonder te weten waarom

Zo vreemd is dat allemaal niet

AMK

Foto: Andere*tijden.

Hittegolf

De trivialiteit van vandaag:
Vanmorgen kon ik nog aan één ding denken, vanaf ik ontdekte dat het stuk was. Ik vond en kocht en mijn brein koelde af van pure opluchting. 

Ik ben gered!

houd het koel 
in de schaduw 
in de kelder 
aan de noordkant 
in het zwembad 
in de ijskast 
onder een boom 
zonder zweetlast 
in de zee 
op een berg 
en neem mee 

een plantenspray 

😊

AMK

Cool die koelte