dit is iets wat ik schreef voor een wedstrijd, met thema ‘Creatief geduld’, en iemand anders won 😉
Heb jij dat nu ook?
Te veel lawaai te veel beweging te veel gepraat te veel gedoe te veel LAWAAI
Ik doe dan mijn ogen toe alleen aan de binnenkant is het rustig
Geduldig tot de avond iedereen moe iedereen honger iedereen stil
Eindelijk word ik wakker mijn hoofd ook het mag weer niemand let nog op Nu kan ik schrijven…
HELABA! ZET DIE TV EENS WAT STILLER!
AMK 19 maart 2022
Deze wedstrijd ging uit van OC-Nieuw-Vaart te Gent. Ik doe zelden mee aan wedstrijden waarbij je betaalt voor je inzending. In deze heb ik een uitzondering gemaakt.
Mijn nieuwe stekkie op de wondere wereld van bloggen en bloggers is geboren.
Zonder te weten of het iemand al kan lezen, wil ik vragen om het even mee uit te testen. Ik kom er wel in omdat ik op mijn account ingelogd ben. (dit is inmiddels opgelost)
U kan er zich ook op abonneren. Dan ontvangt u gewoon een email wanneer ik iets op de blog zet. Er staat ook een welkomstbericht op, getiteld ‘De geboorte’.
‘Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb…’ Louis Neefs had het goed begrepen. ‘Ik heb de hele dag toch al zoveel te doen’ enzovoort…
En toch is het altijd Nu! Ik ben Anne-Mie, mijn enige roepnaam al zal echt roepen niet nodig zijn.
Ik schrijf. Daarvoor heb ik zelfs een pseudoniem, Anemos. Al zal ik vaak met initialen een schrijfsel van mij afsluiten (AMK).
Omdat ik graag schrijf en het hierover wil hebben, probeer ik graag wat uit in deze blog. Het pad is begonnen. Het gaat niet over rozen, noch doorheen moerassen.
Waarover dan wel? Over, doorheen, omwegen verkennend, rechtdoor, schrijvend, lezend, het plan in mijn hoofd en de goesting in mijn hart een uitweg geven en laten groeien.
Waar ik woon en wat ik verder doe en meer van die dingen, staan in mijn andere blog.
Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb … lap ik de ramen, doe ik de strijk, poets ik, alleen de keuken en de badkamer krijgen regelmatiger aandacht, maar daar zal u verder hier niet over lezen…
Wel probeer ik hier af en toe een indruk te geven van hoe ik dit avontuur ervaar.
Het begon in juni 2018 bloggend wegen bewandeld veel geleerd en gezien
Die bewandelde weg loopt wat dood en ik zeg:
Voor uw zijn, dank u wel mijn pad leidt me elders waarover ik u later vertel!
Ik neem even of langer blog time-out en stap waar het maanlicht op schijnt 😉 Wordt hier of elders vervolgd. U bent een fijn publiek, waarvoor mijn Grote Dank! Tot ziens!
Geen ekster, raaf of duif bij wie ik meevlieg. Wel enkele wirwar wel- en niet gebeurtenissen die me bijbleven.
Het – zoveel mogelijk – schermvrij leven
Dat lukt aardig. Ik noem het in ontwikkeling. E-mails die belangrijk genoeg zijn, laat ik samenkomen en daar zet ik me dan een of twee keer per week aan en dan schrijf ik ook. Verder gaat het meest dringende toch via die slimme foon, pen en papier of gewoon niet. Dringend zit soms gewoon maar in mijn hoofd opgesloten. Al zal een Zoompje mijn laptop nog in beweging kunnen zetten.
Schrijven
Halve dingen, overmatig veel dingen, allerlei dingen… die vooral met wedstrijden te maken hebben. Het Bankje heb ik (net) niet gewonnen. Ik zat in de tweede ronde en daar ben ik gebleven. Toch een vooruitgang met vorig jaar, toen ik in de eerste al afviel. Ter verduidelijking: ‘Bankje zoekt dialoog’ is de naam van de wedstrijd. De winnaars (twintig in totaal) krijgen een soort contract waarbij hun dialoog in een podcast wordt gegoten door professionele acteurs. Die podcast kan de vinder/wandelaar scannen via een QR-code op een Bankje her en der in het land gedurende de zomermaanden (juli-augustus-september). HIER kan u nog de Bankjesdialogen van de vorige jaren beluisteren. Ik ontdekte het toevallig, op zoek naar een datum voor de komende podcasts.
Het vege lijf voor en na 25 maart
Net op de dag van de herdenking van Verzet tegen de Turkse bezetting, een officiële feestdag in Griekenland, net op de dag van mijn zesjarig bestaan in mijn huidige woonst en op de verjaardag van ‘de tweeling’, straffe madammen, ga ik weer een dagje in immuuntherapie.  Zo’n dagen zijn op zich vermoeiend maar de zevenenhalf dagen erna nog meer. Toch liet ik niets voorbij gaan van de dingen die mijn agenda opvrolijkten. Andere dingen stonden er in die week niet in. Joepie! Ondanks de vermoeidheid en die ene dag in bed met migraine, had ik niets willen missen.
Wat was dat dan allemaal?
Verjaardagsfeestje
… van R., zeven jaar is ze nu. Nog altijd even puur kind en dat ze lang zo mag blijven. Wat was het wel heerlijk fris aan het begin van het feestje. Nu het weer mocht van de c-regels, zaten we buiten met gasten en gastjes. Al zaten die gastjes niet vaak en zeker niet lang stil. De zon brak door en even later werd het zelfs warm.
de taart is nu op…
Puur natuurlijk. Ook puur gezellig, rustig aan, gekeuvel en gemengd gezelschap tot bij de buren aldaar toe. Ik ben met een strakblauwe hemel weer vertrokken…
Zomeruur
Een heuse M-dag
Eindelijk lukte het nog eens, allemaal tezamen, de Vijf M’s. Met een concert in het verschiet (zoekt u maar lekker zelf op, ik weet het en dat is genoeg voor nu 😉) hadden we wel wat te bespreken. Net voor onze benjamina-M weer op avontuur vertrekt, waarin ze drie seizoenen overbrugt, viel er veel te luisteren. Natuurlijk was de lange afwezigheid in elkaars fysieke leven ook een hele boterham om over te vertellen. Al zal mijn lijf het wel geweten hebben, ik had het niet willen missen! De volgende keer ga ik een stapje verder en ga ik toch weer koken.
Er was de – heel interessante – wandeling die door een lotgenoot georganiseerd werd in Nieuwenhoven, Sint-Truiden. Om toch eens fysieke ontmoetingen te hebben, had Melanoompunt het idee om wandelingen her en der te organiseren. Wie wilde, kon zich aansluiten bij een van die wandelingen. Deze keer kon ik mee en mocht meerijden met twee mensen, ook wonende in Antwerpen. Verslag volgt in de volgende editie van Melanoompuntjes. Ook de gesprekken waren interessant en de volgende dag ging ik op zoek…. (wie weet, later meer hierover, eerst zelf nog wat uitpluizen).
‘Niet alles wat ik niet vertel is oninteressant.’
Nu laat ik u los zonder alles aan de grote klok gehangen, die is nu zwaar genoeg… Hier en daar (fysiek, mentaal, geografisch, …) ga ik weer op pad. ..
Bedankt om me weer te lezen. Het ga u allen goed 🙂
Op reis naar Ithaka 