Tag: #schrijvenisblijven

Reis naar Noord-Griekenland – april 1994 – 04 en 05

Maandag, 4 april 1994

We vertrekken naar Naoussa en stoppen eerst in Lefkadia maar het is maandag en de tombes mogen niet bezocht worden. Maandag is sluitingsdag.  Niet getreurd, op naar Naoussa waar we een hotel vinden in het midden van een natuurgebied met waterval en watervalletjes, beekjes en bomen waaronder het in de zomer heerlijk koel moet zijn.

In Naoussa

We willen dan het wijnhuis van Boutari bezoeken maar dat is nog gesloten.  We hebben wel wat pech.

Verder geen foto’s. Het maakt me een beetje nostalgisch. Wat waren we gewoon blij met wat lukte en er dan één exemplaar van konden koesteren.

Dinsdag, 5 april 1994

Na het ontbijt gaan we terug naar Lefkadia. Nu zijn er archeologen aan het werk. Een van hen laat ons binnen in de graven en gidst ons. Het is echt prachtig, een privé-gids die ons alles laat zien, wat normaal niet toegelaten is. We lopen zomaar – voorzichtig weliswaar – IN de graven rond.  Hij legt alles uit in het Grieks. Ik vertaal wat ik versta en vul aan wat ik niet versta.  We bedanken hem uitvoerig en gaan dan richting Veria. Daar regent het pijpenstelen. Na een korte stop in Veria zijn we weer weg (de foto hierboven is vanaf het plein waar we zaten, zicht op Sint Antoniuskerk). In Vergina bezoeken we nog twee Macedonische graven, waarvan één tot Philippus II behoorde.  Hier zijn verschillende voorwerpen gevonden die erop wijzen dat dat graf van Philippus was. 

In restaurant ‘Vergina’ kort bij de weg eten we weer tot we niet meer kunnen.  Een bus Duitse toeristen komt binnen.  De groepsleider is een doorwinterde (of doorzomerde) gids in Griekenland.  Hij vertelt ons dat we best niet naar de Olympusberg gaan.  We zijn het nog steeds van plan maar goede raad van een echte kenner sla je niet in de wind.  In deze periode van het jaar kan ineens de mist je overvallen en dan kan je niet meer terug.  Trouwens – en nu komen we het te weten – de weg is nog steeds versperd door boeren met hun tractoren.   Je kan er gewoon niet doorheen.  Wie naar Athene wil zal door de bergen moeten rijden, via Kozani. Is er in Griekenland ook een mestdecreet?

Dan maar verstandig zijn en naar de volgende plaats. We rijden richting Kavala.  Daar zullen we overnachten. Onderweg blijft het regenen en regenen en als er geen bergen waren, zou ik me in België wanen.  

Raar maar nu ik weer lees en de foto’s weer zie, merk ik dat ik van deze dag ook geen foto’s heb op die hierboven na. Ik vermoed dat het niet mocht bij de graven in Lefkadia noch in Vergina.

AMK

Reis naar Noord-Griekenland – april 1994 – 03

Zondag, 3 april 1994

De volgende dag naar Prespa. Het is inderdaad een hele rit heen. Goed dat we dat niet in het donker gedaan hebben want wat we zien is niet te beschrijven. De natuur is er zo mooi, bergen met besneeuwde toppen en zoveel groen heb ik in Griekenland nog nooit gezien. Als we uitstappen komen kinderen op ons afgelopen om hun vlinders te tonen die ze gevangen hebben. 

Ook de meren zelf zijn zo mooi. We maken een wandeling langs het meer. We gaan verder en verder, ‘tot het volgende hoekje’, en dan is er weer een hoekje en weer een. Ten slotte keren we toch terug. Geen laatste hoekje. Wel een grotspleet waar je doorheen kan lopen.

Ergens rond een meer van Prespa
Doorheen de rots lopen in Prespa

’s Namiddags gaan we naar Kastoria. Daar ligt ook nog zo’n prachtig meer. Kastoria betekent bever. Plaats waar bevers wonen, maken we ervan. Van wandelen hebben we nu al veel kaas gegeten en we stappen nog enkele uurtjes stevig door. Ik blijf versteld staan van de mooie natuur.

We blijven nog een nacht in Florina.  

AMK

foto bovenaan: Prespa

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 02

Zaterdag, 2 april 1994

Pella, de geboorteplaats van Alexander de Grote (volgens een of andere bron, werd hij geboren op 22 juli, al ben ik daar niet zeker van) en zijn vader Philippus II. De site is mooi en heeft een boeiend museum, met de beroemde mozaïek de ‘Leeuwenjacht’.

De Leeuwenjacht

Dan willen we naar Litochoro rijden, om daar de volgende dag de Olympusberg te verkennen.  Onderweg vinden we een restaurantje waar we ons buikje vol en rond eten voor een laag prijsje.  We zullen zo nog vele restaurantjes vinden waar we lekker eten en vriendelijk onthaald worden.

Onderweg, dicht bij Katerini, houdt de politie ons tegen. Ik waarschuw mijn vriendinnen dat ik ineens geen woord Grieks meer ken.  Met veel gebaren en twee Engelse woorden, komen we erachter dat de weg versperd is door een tractor. Maar er zijn toch twee wegen naar ‘onze’ berg? Ze zijn beiden versperd.  Er moet dus iets meer aan de hand zijn.  We komen er nog wel achter.  We keren terug en rijden naar Edhessa. Daar zijn er prachtige watervallen, door vele Grieken bezocht en bewonderd. Je kan op enkele plaatsen onder de waterval doorlopen, zonder héél nat te worden. En het ijsje smaakt wel, ook al is het niet zo warm.

Edhessa, de grote waterval
Edhessa, andere waterval

We willen de volgende dag naar de Prespa-meren, dus rijden we zo ver mogelijk door. Het is al stevig donker aan het worden als ineens het lampje van de benzinetank aanspringt.  We zitten hier nog in het midden van nergens, geen huis te bespeuren.  We rijden maar verder en ineens zien we een pijl “gasoline, unleaded“. Opluchting alom.  De eigenaar van het tankstation raadt ons aan om in Florina te overnachten omdat het tot Prespa bergachtig is en gevaarlijk om in het donker te rijden.  Zo aangeraden, zo gedaan.  We vinden een sympathiek hotelletje, en weeral zulke vriendelijke mensen.

AMK

foto bovenaan: Uit het museum al had ik toen niet genoteerd, wie dit is, maar hij lijkt wel ‘verdacht’ veel op Alexander de Grote.

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 00

Als het kriebelt moet je schrijven… 
Via Polarsteps volg ik enkele vrienden die  reizen of gereisd hebben. Zo ontstond bij mij het idee om mijn oude reizen daar ook op te zwieren. Alleen, zo zwierig gaat het niet. 
Zodoende zwier ik mijn eerste try-out ook al hier. Ik ben zelf benieuwd of het ervan komt, een reis uit het verleden op Polarsteps plaatsen. Die app schijnt het onderscheid niet echt te kennen tussen iets dat voorbij is en waarvoor dus geen locatietracker kan gebruikt worden en de in-het-heden-reis waarbij je vlotjes gevolgd wordt. 
Of ligt het aan mij ? 😊

Een reis vol verwondering, hier en daar hindernissen en – houd je vast – zonder sociale media en consoorten. Met filmrolletjes-fototoestel waarvan we pas na de reis wisten of de foto’s goed waren. We kenden het allemaal niet, we misten het niet, we waren vrij.  

Ik schreef het toen helemaal op, elke dag een verslagje en tikte het na de reis uit. Nu, na zoveel jaren, merk ik dat er vele dingen zijn die op de achtergrond raakten. Door herlezen,  kan ik alles herbeleven. Ik was half zo oud en dubbel zo sterk dan nu. Ik heb het een klein beetje geredigeerd. Bijvoorbeeld begon ik toen heel veel zinnen met ‘En’. Wat ik schrijf over de natuur, bezienswaardigheden en een beetje geschiedenis, is heel beknopt. Wat er staat, gaat ook over hoe het was toen ik de reis maakte. Meer kan u te weten komen via de u waarschijnlijk-beter-bekende-dan-mij kanalen.

De persoon die ik toen was, heb ik gepoogd erin te laten. Misschien tijd om wat stof van mezelf weg te blazen 😉

1994

Griekenland, het begon ooit met nieuwsgierigheid naar een prachtige cultuur, rijke geschiedenis en nog zo veel meer dat ik toen nog niet kende. Ik was onmiddellijk verloren, ik wilde terug, ik ging lessen Grieks volgen en een interesse werd een passie.  Inmiddels ben ik terug van mijn zevende keer naar Griekenland.  De passie werd een verslaving, waarvan ik nooit wil afkicken.

Dit jaar ging de reis naar Macedonië en Thracië. Dat was in het teken van een monografie die ik maakte voor avondlessen reisleider. We kwamen aan in het midden van de nacht, 31 maart naar 1 april en het was géén grap.  Het was echt. Thessaloniki by night.

Wordt vervolgd …

AMK

Eenvoudige poëzietechnieken 16

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik heb mezelf opgelegd om regelmatiger te schrijven, al dan niet door anderen uitgedaagd. Al dan niet hier neergezet.
Het is de melancholie die me aansprak in de*volgende*uitdaging.  

Alsof ik naar toen kijk…

Zeewind zonder uitleg

Zanderige tegenwind in de duinen  zicht op zee 
grote ogen en open monden van kinderen in 
vervoering van verwonderde zeegolven 
die rond hun gilletjes dansen 
ommuurd zandbouwwerk met 
embleem van schelpjes 

Zeewind zonder uitleg  
taartjes uit de zandkastelen
en ver uit zicht de kietelingen 
rond enkels en kuiten tot kopje onder 
Boules-de-Berlin of koele expo van strandman
later aan een kraam limonade zelf bijeen gespaard

AMK

Tricolore expo
Foto expo: HIER    
Taartjes

Brief aan alle moeders

Aan de moeders van Palestina, van Oekraïne, van Israël, van Rusland, van landen in vrede en landen in oorlog

Aan de moeders van villawijken, van getto’s, in vluchthuizen, in bootjes

Aan de moeders van overleden kinderen, van verdwenen kinderen, van gezonde kinderen, van zieke kinderen

Aan de moeders van drukke kinderen, van verlegen kinderen, van niet-in-de-lijn lopende kinderen en van kinderen die wel passen in alle leerprogramma’s

Aan alle moederharten, ook zij wier hart klopt voor niet zelf gebaarde kinderen, aan vadermoeders / moedervaders

Aan overleden moeders in herinnering

Dat vandaag de sterke warme zachte moeder-vibe overal waaien mag, de wereld laat verstillen en luisteren naar kinderen, hen bij hun naam noemt, erkent wie ze zijn zodat ze echt bestaan

Want dat is wat moeders doen. Pak hen dat niet af!

AMK  

credits foto op Pixabay: moeder*en*zoon
foto bovenaan: ergens in het voorbijgaan op Instagram gezien

Over boeken – De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Dit is het tweede boek van dit jaar.

“De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry” heeft me gaandeweg aangegrepen. Wat begon als iets vrolijk humoristisch en cliché – de gewoonte van een veertigjarig huwelijk – liep uit op een diepgaand verhaal waarbij het hoofdpersonage en belangrijke andere personages laagje na laagje afleggen. Ik schreef een korte commentaar op Hebban.

Hieronder kan u het ook lezen:

Een boek over de wandeling van iemands leven. Letterlijk, stap voor stap, meter na meter, kilometer na kilometer. Figuurlijk dat het hoofdpersonage laagje na laagje aflegt en alle ‘wat als’en’ van zijn leven verdwijnen. Wat aanvankelijk een ‘gewoon’ veertigjarig (of iets meer) vastgeroest huwelijk lijkt, is de waarheid over het langs elkaar heen leven veel dieper, schrijnender en pijnlijker. En dat komt de lezer laagje na laagje te weten.

Harold (het hoofdpersonage) maakt alle vormen van pijn mee, zowel fysieke, mentale als emotionele. Wat gebeurt er als alles rondom je weg is? Wanneer je echt helemaal alleen met je naakte zelve bent? Daar gaat dit boek over, althans zo heb ik het begrepen. Bladzijde na bladzijde werd het duidelijker dat in dit boek een menselijk verhaal verteld wordt verweven met andere menselijke verhalen.

Overigens is het vlot geschreven en voor zover ik het kan beoordelen, goed vertaald. Ik ga deze auteur zeker opslaan bij mijn andere favorieten.

AMK

Foto: zelf genomen, boek uit de Bibliotheek Antwerpen geleend. Op Hebban staat de cover van de film, die ik zeker ook nog wil zien.

Als de taal maar goed zit …

De tijd gaat snel, u kent dat wel
De laatste dag van het oude jaar 
een dag meer   wie voelt dat nog 
elke nieuwjaarsbrief is klaar 

De laatste bus   de laatste groet 
de laatste baxter  omdat het moet 
hoewel dat echt niemand weet 
verstandig denk ik   ik vergeet 

De laatste uren van de laatste dag 
dat het feestelijk  rustig  blij  gezellig 
zot of wat u ook  wenst    wezen mag 
’t is voorbij   en dat is stellig 

De laatste blog   wat nog te schrijven 
wat zal u lezen   zoveel om te zwijgen 
jaaroverzichten, diepte-  hoogtepunten 
bij verkiezingen al eens wat stunten 

Oorlogen en hun misdaden 
vaak in meervoudige kwadraten 
een ziekenhuis voor één soldaat 
nogal wiedes wie dan ‘winnen’ gaat 

Optim- pessim- realisme 
in zo’n statistiek gewrongen 
’t wordt Gauss-curve toerisme 
weer een eindterm afgedwongen 

Narcisten en puristen 
van horen zeggen  wat we wisten 
kleuters in de Wetstraat 
als dat maar niet tegenslaat 

Elke avond vol bekende mensen 
toch maar één Warmste Week 
wie weet nog wat we vorig jaar wensten 
wie vat nog echt de onbekende leek 

U ziet, ik weet niet echt wat schrijven 
mijn plannen zijn voor volgend jaar 
dat is over enkele uren en mijn 
Nieuwjaarsbrief is wéér niet klaar 

Al wat wenselijk is, een richting 
die goed voelt om te volgen 
en ruimte om af te slaan   bij twijfel 
begin gewoon van voor af aan 

Van schrijven lezen uitdaging *
mooi taalgebruik   en zo mogelijk 
geen fouten  dat blijkt een heel ding 
ik oefen zelf ook daaraan 

Allez, tot volgend jaar, nu is ’t gedaan !

Anne-Mie
Dat is de waarheid

Het is ook altijd wat

Is het spookachtig? Is het echt? Is het fictie? 😉

Ge moet uw brein aan de gang houden want anders krijgt ge Alzheimer

Ge moet uw lijf blijven bewegen want anders wordt ge stijf

Ge moet onder de mensen komen want anders zult ge vereenzamen

Ge moet u bijscholen want anders zijt ge niet mee

Ge moet uwe mond houden want anders hebt ge geen respect

Ge moet uwe mond opendoen want anders laat ge u doen

Ge moogt uzelf niet wegcijferen want anders zorgt ge niet voor uzelf

Ge moet altruïstisch zijn want anders zijt ge egoïstisch

Ge moet spijt hebben van wat ge niet gedaan hebt want anders hebt ge niet geleefd

Ge moet spijt hebben van wat ge gedaan hebt want anders zijt ge een psychopaat

Ge moet een mening hebben want anders zijt ge een kameleon

Ge moet bescheiden zijn want anders loopt ge over anderen heen

Ge moet van alles en ge moogt bijna niks want anders overleeft ge het niet!

Tot overmaat van vol november is mijn wasmachine gestorven

Ik verdwijn ik verdwijn in een ander leven voor even …

😉

AMK

Oktober opgesomd (warme hutsepot)

Tussen een ander boek en het echte leven
heeft oktober on-vanzelfsprekende lichtpunten

Een groot park dat al sluit om vijf uur
de kleuter met te veel energie  
vrolijk elke hond gaat aaien
alsof-spelletjes uit haar rijke fantasie

De overdonderend mooie stem
van een ander nichtje
haar zien we ooit in een Grote zaal!
de verjaardag van haar zus vertelde ik dat al?
– niet verklappen – het idee voor een cadeautje
voor hun neefje

Een tof gesprek met mijn kapster
die vertelt over haar kindertijd in Roemenië,
hoe ze moesten zwijgen, altijd en overal
hoe ze niet anders wisten alles was normaal
hoe bevrijd ze zich voelde na het uitgevoerde verdict  
vrijuit mogen spreken lachen reizen

Een herfstbezoek aan het kerkhof
bladeren die de graven warm houden
het bekende eetcafé en Limburgs te veel eten

Het verrassingsbezoek  bekend  Kiewit
een hobbybeurs, plaatselijke kunstenaars
familiaal weerzien, hartelijkheid onovertroffen
een hart voor mensen  tot in Zuid-Afrika* toe

Een eerste bezoek aan een ander
kerkhof    hartelijkheid  zelfs daar
lang of kort ? daar denk ik aan
de warme herinneringen blijven

Voilà, terug naar het boek
The Figurine (Victoria Hislop)
kunstmaffia uit de ‘goeie’ oude tijd

We zien elkaar nog    toch ?

De routine mag doorbroken
de rust van het winteruur
het natuurlijke zonne-uur
zou de haan het nu weten ?

AMK

* https://vzwkiewit.be/kiewitfonds