Tag: #schrijvenisblijven

REIS NAAR NOORD-GRIEKENLAND – april 1994 – 00

Als het kriebelt moet je schrijven… 
Via Polarsteps volg ik enkele vrienden die  reizen of gereisd hebben. Zo ontstond bij mij het idee om mijn oude reizen daar ook op te zwieren. Alleen, zo zwierig gaat het niet. 
Zodoende zwier ik mijn eerste try-out ook al hier. Ik ben zelf benieuwd of het ervan komt, een reis uit het verleden op Polarsteps plaatsen. Die app schijnt het onderscheid niet echt te kennen tussen iets dat voorbij is en waarvoor dus geen locatietracker kan gebruikt worden en de in-het-heden-reis waarbij je vlotjes gevolgd wordt. 
Of ligt het aan mij ? 😊

Een reis vol verwondering, hier en daar hindernissen en – houd je vast – zonder sociale media en consoorten. Met filmrolletjes-fototoestel waarvan we pas na de reis wisten of de foto’s goed waren. We kenden het allemaal niet, we misten het niet, we waren vrij.  

Ik schreef het toen helemaal op, elke dag een verslagje en tikte het na de reis uit. Nu, na zoveel jaren, merk ik dat er vele dingen zijn die op de achtergrond raakten. Door herlezen,  kan ik alles herbeleven. Ik was half zo oud en dubbel zo sterk dan nu. Ik heb het een klein beetje geredigeerd. Bijvoorbeeld begon ik toen heel veel zinnen met ‘En’. Wat ik schrijf over de natuur, bezienswaardigheden en een beetje geschiedenis, is heel beknopt. Wat er staat, gaat ook over hoe het was toen ik de reis maakte. Meer kan u te weten komen via de u waarschijnlijk-beter-bekende-dan-mij kanalen.

De persoon die ik toen was, heb ik gepoogd erin te laten. Misschien tijd om wat stof van mezelf weg te blazen 😉

1994

Griekenland, het begon ooit met nieuwsgierigheid naar een prachtige cultuur, rijke geschiedenis en nog zo veel meer dat ik toen nog niet kende. Ik was onmiddellijk verloren, ik wilde terug, ik ging lessen Grieks volgen en een interesse werd een passie.  Inmiddels ben ik terug van mijn zevende keer naar Griekenland.  De passie werd een verslaving, waarvan ik nooit wil afkicken.

Dit jaar ging de reis naar Macedonië en Thracië. Dat was in het teken van een monografie die ik maakte voor avondlessen reisleider. We kwamen aan in het midden van de nacht, 31 maart naar 1 april en het was géén grap.  Het was echt. Thessaloniki by night.

Wordt vervolgd …

AMK

Eenvoudige poëzietechnieken 16

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik heb mezelf opgelegd om regelmatiger te schrijven, al dan niet door anderen uitgedaagd. Al dan niet hier neergezet.
Het is de melancholie die me aansprak in de*volgende*uitdaging.  

Alsof ik naar toen kijk…

Zeewind zonder uitleg

Zanderige tegenwind in de duinen  zicht op zee 
grote ogen en open monden van kinderen in 
vervoering van verwonderde zeegolven 
die rond hun gilletjes dansen 
ommuurd zandbouwwerk met 
embleem van schelpjes 

Zeewind zonder uitleg  
taartjes uit de zandkastelen
en ver uit zicht de kietelingen 
rond enkels en kuiten tot kopje onder 
Boules-de-Berlin of koele expo van strandman
later aan een kraam limonade zelf bijeen gespaard

AMK

Tricolore expo
Foto expo: HIER    
Taartjes

Brief aan alle moeders

Aan de moeders van Palestina, van Oekraïne, van Israël, van Rusland, van landen in vrede en landen in oorlog

Aan de moeders van villawijken, van getto’s, in vluchthuizen, in bootjes

Aan de moeders van overleden kinderen, van verdwenen kinderen, van gezonde kinderen, van zieke kinderen

Aan de moeders van drukke kinderen, van verlegen kinderen, van niet-in-de-lijn lopende kinderen en van kinderen die wel passen in alle leerprogramma’s

Aan alle moederharten, ook zij wier hart klopt voor niet zelf gebaarde kinderen, aan vadermoeders / moedervaders

Aan overleden moeders in herinnering

Dat vandaag de sterke warme zachte moeder-vibe overal waaien mag, de wereld laat verstillen en luisteren naar kinderen, hen bij hun naam noemt, erkent wie ze zijn zodat ze echt bestaan

Want dat is wat moeders doen. Pak hen dat niet af!

AMK  

credits foto op Pixabay: moeder*en*zoon
foto bovenaan: ergens in het voorbijgaan op Instagram gezien

Over boeken – De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Dit is het tweede boek van dit jaar.

“De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry” heeft me gaandeweg aangegrepen. Wat begon als iets vrolijk humoristisch en cliché – de gewoonte van een veertigjarig huwelijk – liep uit op een diepgaand verhaal waarbij het hoofdpersonage en belangrijke andere personages laagje na laagje afleggen. Ik schreef een korte commentaar op Hebban.

Hieronder kan u het ook lezen:

Een boek over de wandeling van iemands leven. Letterlijk, stap voor stap, meter na meter, kilometer na kilometer. Figuurlijk dat het hoofdpersonage laagje na laagje aflegt en alle ‘wat als’en’ van zijn leven verdwijnen. Wat aanvankelijk een ‘gewoon’ veertigjarig (of iets meer) vastgeroest huwelijk lijkt, is de waarheid over het langs elkaar heen leven veel dieper, schrijnender en pijnlijker. En dat komt de lezer laagje na laagje te weten.

Harold (het hoofdpersonage) maakt alle vormen van pijn mee, zowel fysieke, mentale als emotionele. Wat gebeurt er als alles rondom je weg is? Wanneer je echt helemaal alleen met je naakte zelve bent? Daar gaat dit boek over, althans zo heb ik het begrepen. Bladzijde na bladzijde werd het duidelijker dat in dit boek een menselijk verhaal verteld wordt verweven met andere menselijke verhalen.

Overigens is het vlot geschreven en voor zover ik het kan beoordelen, goed vertaald. Ik ga deze auteur zeker opslaan bij mijn andere favorieten.

AMK

Foto: zelf genomen, boek uit de Bibliotheek Antwerpen geleend. Op Hebban staat de cover van de film, die ik zeker ook nog wil zien.

Als de taal maar goed zit …

De tijd gaat snel, u kent dat wel
De laatste dag van het oude jaar 
een dag meer   wie voelt dat nog 
elke nieuwjaarsbrief is klaar 

De laatste bus   de laatste groet 
de laatste baxter  omdat het moet 
hoewel dat echt niemand weet 
verstandig denk ik   ik vergeet 

De laatste uren van de laatste dag 
dat het feestelijk  rustig  blij  gezellig 
zot of wat u ook  wenst    wezen mag 
’t is voorbij   en dat is stellig 

De laatste blog   wat nog te schrijven 
wat zal u lezen   zoveel om te zwijgen 
jaaroverzichten, diepte-  hoogtepunten 
bij verkiezingen al eens wat stunten 

Oorlogen en hun misdaden 
vaak in meervoudige kwadraten 
een ziekenhuis voor één soldaat 
nogal wiedes wie dan ‘winnen’ gaat 

Optim- pessim- realisme 
in zo’n statistiek gewrongen 
’t wordt Gauss-curve toerisme 
weer een eindterm afgedwongen 

Narcisten en puristen 
van horen zeggen  wat we wisten 
kleuters in de Wetstraat 
als dat maar niet tegenslaat 

Elke avond vol bekende mensen 
toch maar één Warmste Week 
wie weet nog wat we vorig jaar wensten 
wie vat nog echt de onbekende leek 

U ziet, ik weet niet echt wat schrijven 
mijn plannen zijn voor volgend jaar 
dat is over enkele uren en mijn 
Nieuwjaarsbrief is wéér niet klaar 

Al wat wenselijk is, een richting 
die goed voelt om te volgen 
en ruimte om af te slaan   bij twijfel 
begin gewoon van voor af aan 

Van schrijven lezen uitdaging *
mooi taalgebruik   en zo mogelijk 
geen fouten  dat blijkt een heel ding 
ik oefen zelf ook daaraan 

Allez, tot volgend jaar, nu is ’t gedaan !

Anne-Mie
Dat is de waarheid

Het is ook altijd wat

Is het spookachtig? Is het echt? Is het fictie? 😉

Ge moet uw brein aan de gang houden want anders krijgt ge Alzheimer

Ge moet uw lijf blijven bewegen want anders wordt ge stijf

Ge moet onder de mensen komen want anders zult ge vereenzamen

Ge moet u bijscholen want anders zijt ge niet mee

Ge moet uwe mond houden want anders hebt ge geen respect

Ge moet uwe mond opendoen want anders laat ge u doen

Ge moogt uzelf niet wegcijferen want anders zorgt ge niet voor uzelf

Ge moet altruïstisch zijn want anders zijt ge egoïstisch

Ge moet spijt hebben van wat ge niet gedaan hebt want anders hebt ge niet geleefd

Ge moet spijt hebben van wat ge gedaan hebt want anders zijt ge een psychopaat

Ge moet een mening hebben want anders zijt ge een kameleon

Ge moet bescheiden zijn want anders loopt ge over anderen heen

Ge moet van alles en ge moogt bijna niks want anders overleeft ge het niet!

Tot overmaat van vol november is mijn wasmachine gestorven

Ik verdwijn ik verdwijn in een ander leven voor even …

😉

AMK

Oktober opgesomd (warme hutsepot)

Tussen een ander boek en het echte leven
heeft oktober on-vanzelfsprekende lichtpunten

Een groot park dat al sluit om vijf uur
de kleuter met te veel energie  
vrolijk elke hond gaat aaien
alsof-spelletjes uit haar rijke fantasie

De overdonderend mooie stem
van een ander nichtje
haar zien we ooit in een Grote zaal!
de verjaardag van haar zus vertelde ik dat al?
– niet verklappen – het idee voor een cadeautje
voor hun neefje

Een tof gesprek met mijn kapster
die vertelt over haar kindertijd in Roemenië,
hoe ze moesten zwijgen, altijd en overal
hoe ze niet anders wisten alles was normaal
hoe bevrijd ze zich voelde na het uitgevoerde verdict  
vrijuit mogen spreken lachen reizen

Een herfstbezoek aan het kerkhof
bladeren die de graven warm houden
het bekende eetcafé en Limburgs te veel eten

Het verrassingsbezoek  bekend  Kiewit
een hobbybeurs, plaatselijke kunstenaars
familiaal weerzien, hartelijkheid onovertroffen
een hart voor mensen  tot in Zuid-Afrika* toe

Een eerste bezoek aan een ander
kerkhof    hartelijkheid  zelfs daar
lang of kort ? daar denk ik aan
de warme herinneringen blijven

Voilà, terug naar het boek
The Figurine (Victoria Hislop)
kunstmaffia uit de ‘goeie’ oude tijd

We zien elkaar nog    toch ?

De routine mag doorbroken
de rust van het winteruur
het natuurlijke zonne-uur
zou de haan het nu weten ?

AMK

* https://vzwkiewit.be/kiewitfonds

Het universum – Enigma

Tijdens dat uitje    

Een ander verhaal 
het passeren van herkenning  
die blik had ook ik zo’n blik ? 

En ook een lichte knik 
een groet 
was het een echte groet ? 

hem ken ik  
ooit kende ik hem 
wie is hij nu toch? 

mijn gezelschap kent hem niet 
stilstaan  omdraaien  nakijken 

dat is hij wel waard in 
dat moment  het nazien 

En dan 

ook hij draait zich om 
kijkt in onze richting 
één nanoseconde twijfel 
dan draaien we ons weer om

En nu 

De vraag en mezelf berispen 

Waarom sprak ik hem niet aan? 

En misschien wie weet maar 
zelfs dat weten nodigt niet 
als ik dit de wereld instuur 

Zou het universum me dan horen ?

AMK

Intussen (3) – veel en weinig of

Nog steeds september
soms nog zomer 
soms al herfst 
vastere plannen 
beetje muzikaal
beetje (nabije)
toekomst gericht 

En dan dat uitje 

Een van de plannen
meer uitjes zoals in 
de zomer of de frisse
winter 

Cadeautje klaar  ook
de tuinwaardige plant 
de rustige knegkedeng
het weerzien en rondom  
de Limburgse tred  en  
die notenwaardige taal 

De babbels  de wandels 
en D-Day in het verschiet
de verhalen  zelfs de niet
vertelde  ook die waren er 

Daar in het Raadsel 
bij een nieuw – voor mij -
Grieks biertje en iets te 
vele even Griekse hapjes 
de oeroude gedachte 

het moest maar zo lekker niet zijn 

De onderweg naar terug 
al donker en nog rustig 
en de andere cadeautjes 
ook loukoumi dicht bij mij 
en echt veel knegkedeng 

Een dag in September 

en het enigma van die andere ontmoeting ...

AMK

Buszitje 3

een beetje nonsens tussendoor

Eergisteren nam ik de bus. Het was 11 juli, iets met Vlaamse trots. Doch vermoed ik dat dát niets te maken had met de aangekondigde staking van De Lijn in Antwerpen. Dat had ik eer-eergisteren gezien toen ik met de tram terugkeerde van ergens naar ergens anders.

De bus die ik op 11 juli zou nemen was lijn 21. Geen enkele 21 reed op het uur dat ik het nodig had. De lijn 32 kon ook nog. Daar waren er regelmatig van volgens de app van De Lijn. Het was warempel waar! Er kwam een 32 aan, die stopte voor mij en ik mocht mee. Ik had zelfs een goed zitje.

Bij het terugkeren, enkele uren later, besloot ik te voet te gaan. Lijn 21 reed weer sporadisch. Die zat echter bomvol. Onderweg passeerde ook een 32 en ik dacht nog:

Allez, nu had ik die nog kunnen nemen.

tot ik zag dat ook die bus volgepropt zat.

Hoe zouden de mensen zich daar voelen? Sardientjes in blik?

Dat was een andere gedachte van mij.

Gedachten nemen mij vaker mee naar plaatsen die niet echt bestaan doorheen bochten en over paden. Ikzelf vind dat ongevaarlijk.

Tenslotte was het de elfde juli, iets met Vlaamse trots, 32 min 21 is 11? Dat klopt als een bus, niet? Alleen is de 11 geen bus. Dat is een tram, die al een hele tijd niet meer rijdt, naar ik vermoed, wegens werken aan de sporen en de straten waar die lijn doorkomt.

Ik had onderweg naar terug ook een zitje…

AMK

Bron foto onderaan: bus32