Blue Monday?

We ontsnappen er niet aan. Blauwe maandag, mooi vertaald
alsof je goed voelen dan niet mag
zonder keuze verdwaald

Snel, koop die trui, profiteer en spaar veel uit
gom weg die droeve bui
van drankjes, kleren, medicatie, wat een grote buit

Alsof het allemaal niet genoeg is, ga er toch even vandoor
reis snel weg van drukte, neem een wellness
zoek een verzadigend spoor

Koop nog een extra hoesje en een nieuwe telefoon
het mag nu zonder smoesje
uitsparen is heel gewoon

Voel je lekker slecht en dip, voel je lekker ‘blue’
zo ben je echt wel hip
je rekening rood? Houd dat maar taboe

Blue Monday, de zon schijnt en ik ben blij
met dat Engels want Blauw verfoeien, is niks voor mij

AMK
17 januari 2022

Hoogte-, laagte- en andere punten – 1

Als ik echt meer wil schrijven – mijn enige voornemen dit jaar – zal ik het ook moeten doen. Ook al moet ik uiteindelijk ‘just niks’, ik doe het toch!
Waar zou ik beter kunnen oefenen dan hier, in mijn blog?

Deze eerste week en wat meer, verliepen vrij rustig. Ik had de laatste dag van vorig jaar mijn laatste therapieshot van  2021. Daar ben ik steeds de eerste week/weken energiearm. Ik pas mijn activiteiten dan ook aan.

Een plagerige uitschieter was op de dag van Drie Koningen. Onderweg naar het ziekenhuis (ik volg nog rugschool) spookte dat deur-aan-deur-liedje al door mijn hoofd samen met een herinnering aan iets uit mijn kindertijd….

Ik was zeven of zo en ik mocht met het buurmeisje mee gaan zingen. Van deur tot deur, van huis tot huis trakteerden we de mensen op onze pure kinderstemmen en verzamelden zo heel wat centen en zelfs franken. Tot we bij het grote kruispunt kwamen; “aan de Voorstraat moet je terugkeren!” Het ging net zo goed. Zo lang waren we trouwens nog niet onderweg. Dus staken we dat kruispunt over en zongen verder voor de mensen in de huizen aan de overkant.
De buit was zwaar, de winst was veel, de zak zat vol. We waren rijk! Eerlijk verdeelden we alles en keerden huiswaarts. Nog vrolijk van het zingen toonde ik mijn buit, in mijn kinderherinnering uitpuilende zak van klinkende centjes en franken.
Helaas duurde de pret niet zo lang meer, mijn ouders – die hun best deden om opvoedkundig tevoorschijn te komen – verhieven zelf hun stem met de vraag waar ik toch zo lang gebleven was en dacht ik er dan niet aan dat zij doodongerust zouden zijn? En voilà, mijn hees gezongen centjes moest ik afgeven….

Veel meer herinner ik me niet hiervan. Wat was er uiteindelijk met die zak gebeurd? Misschien wel op mijn spaarboekje gezet. Ik kan me ook geen ‘straf’ herinneren, alleen dat ik dat, als zevenjarige  vreselijk oneerlijk vond. Nu begrijp ik natuurlijk wel die reactie en ik geloof dat ze stiekem een beetje plezier hadden dat ik dat gedaan had (ik ben nooit zo’n durfal geweest).

Op de dag van Drie Koningen alzo, onderweg naar dat ziekenhuis, maakte ik iets anders van dat liedje dat door mijn hoofd spookte en tikte het nog in mijn slimme foon, net voor ik lanterfantend binnenstapte:

“Drie Kóóóninge, Drie Kóóóninge
Geeft mij nen nieuwen hoed!”
(maat 63)
“Mijnen ouwe is versleeete
Mijn moeder wil ’t nie meer weeete
Mijn vader heeft van ’t geld
Op de rooooster verteld…”
(meer weet ik er ook niet van)

Neemt u even koffiepauze.

Een ander punt, hoogtepunt mag ik wel zeggen, was het samenkomen van de Belgische delegatie van de M’s. We waren met drie. M en M waren uit Limburg naar mij gekomen. Ik vertelde al van die energieloze dagen na zo’n therapieshot en daar waren zij ingesprongen. Ze hadden zelf het eten meegenomen. Heel veel eten mag ik wel zeggen! Dat was vorige vrijdag, Het enige dat ik gedaan had was kourabièdes gebakken, met iétsje te veel raki en een … Driekoningentaart.

Zelf gebakken.

Wie de cent had, mocht het grootste presentje openmaken. Omdat ik al lang niet meer in Griekenland geweest ben, vind ik het steeds moeilijker om iets te vinden à la minute om als presentje te geven. Ik weet niet hoe en waarom maar bij de M’s is er een gewoonte ingekropen om elkaar iets te geven wanneer we elkaar zien. Het houdt me wel alert. Doorheen de maanden voordien koop of verzamel ik dingen waarvan ik denk dat ze wel bij haar of haar passen én bij de gelegenheid. Ik houd bijvoorbeeld wel van de Oxfam winkels. Ik vind er wel originele dingen die toch nog binnen mijn budget blijven. Of ik kom elders iets anders tegen, wanneer ik – eindelijk – nog eens de stad inga en dáár wat lanterfant.
Zij hadden wel een heel mooi presentje bij, originele lekkere en mooi makende Kretenzische dingen en een lekker geurtje voor in de kamer.

Deze kourabièdes kreeg ik.

Het mooiste cadeau is natuurlijk dat we elkaar weerzien. Hoe we het draaien of keren, we vervelen ons nooit. Bijpraten is een intensieve en tegelijkertijd ontspannende sport geworden. Bij de koffie met toen-nog-niet-gevonden-cent-Driekoningentaart of even naar buiten de benen strekken, ook bij de maaltijd warm krijgen en intussen al een ‘Χωριάτικη*’ eten met φέτα Τσουγανάκη** (heb ik dat verhaal al eens verteld hoe ik aan die naam kwam?) tot lang voorbij de overheerlijke veggie moussaka en gevulde paprika met als metgezel de retsina en achteraf nog een koffie.
Herinneringen ophalen, verhalen vertellen van onze afgelopen maanden, inspiratie opdoen, blij zijn dat het anderen goed gaat, serieuzere gesprekken; we zijn hét nog niet kwijt.

We kijken uit naar de samenkomst met ons alle vijf! Graag voor onze benjamina weer voor even naar onze andere thuis verhuist…

* Boerensalada (Griekse salade)
** Feta Tzouganaki… dat verhaal vertel ik nog wel eens. Het is in feite feta saganaki.

Een pennenvrucht op Azertyfactor als dessert: https://azertyfactor.be/tekst-lezen/ik-zag-goede-voornemens-passeren

Het nieuwe jaar is gestart.

In tegenstelling (soms) bestaan

Vijf minuten léven

                                            Vijf dagen beven

Tien dagen lachen

                                            Tien weken in twijfel zigzaggen

Vijftien weken gewoon blij zijn

                                            Vijftien maanden (te) voorzichtig klein

Twintig maanden avonturend reizen

                                           Twintig jaren enkel de berusting prijzen

Vijf minuten of tig jaren van bewonder

Zoals dat heet, in goede dagen of soms er zonder

(schizofrene dag vandaag 😉)

posters verdonkermanen is plezant 🙂

Afwas van vorig jaar

Nu is die Eindelijk weg en klaar
op deze eerste dag van januaar

Gisteren was het zo en anders niet
de afwas bleef plagen, die smoes
het hele jaar of wat anders iet

Spoel weg! Aangekoekte vuiligheid
hier, nog een scheut schuimende properheid

Misschien is gewoon uit-het-vuistje
wel verrassender
de eenvoud van knibbel knabbel knuisje

Nog een sprookje en op die stoel stil
dat knagend zwarte spookje

Even op vakantie en jij – spookje – blijft hiér (on)tevree!
Ík ga nu alleen, jou neem ik niet mee

Het is zoals ik het benoem
Eindelijk, ook al was vorige jaar zonder veel roem

In die Tweeëntwintig, jaja, dáár zal het gebeuren
en (of) graag in alle kleuren

Weggespoeld met rioolwater, die vorig-jaarse afwas
er weerkaatst lichter licht in een nieuwe heldere plas!

Wat ziet u in de heldere plas?

Foto: after therapy time.