Categorie: Andere verhalen

Vijgen na Kerstmis

Ge kent dat wel, uw eigen jaaroverzicht. Zal ik het via het alfabet schrijven, zoals ik in een blog las? Of via foto’s zoals ik in een andere blog zag? Nog iets anders? Dat dacht ik zo tussen Kerst en Nieuwjaar samen te vatten.

Toen kwam meneerke Griep op bezoek, zelfs een tweede keer. Hij bleef hangen. Hij pestte en tartte me. Alleen kan meneerke Griep geen warmte verdragen en daar had dit vege lijf een oplossing voor: koorts en ferm optreden: uitzweten! Voilà, die is nu echt weg.

Over de aangelegenheden op wereldvlak en hun ego-leiders heb ik één vraag: ECHT?

Verder ben ik de enkeling die in 2025 wat stilstond. Het bleek wel nodig te zijn. Toch, zonder eureka of aha, is er iets dat me graag overspoelt: ONDERWEG zijn. Zo zijn er nog wel mensen die ik ken, ieder op zijn/haar eigen manier.

Onderweg heb je zo weinig nodig, af en toe uitrusten, wat eten en drinken et voilà! De ballast overboord en plaats voor een zeemeeuw, een koffietje, familiefeestje, een geboorte of twee (van in totaal drie kindjes)…

Ik was aan zee. Ik was in Oostende. Ik was bij familie, bij vrienden. Ik was in Hasselt, in Nijmegen. Ik was ook hier, waar ik vooral veel opruimde.

Vader bezoek ik ook nog elke week (behalve vorige week, wegens meneerke G.).

Schrijven vond ik wel afzonderlijk. Daar zit ik in een wereld die niemand anders wat aangaat. Tot ik het toelaat en post, al hier of daar. Overigens staat de Lapjeskat weer open.

De leesuitdaging is niet gehaald. Ik treur er niet om. Lezen is een andere afzonderlijke manier om even in plaatsen te zijn, waar je anders niet komt.

Hoogtepunt noch dieptepunt. Wat ik wel speciaal vond, was het bezoek aan het huis waar ik in mijn prilste kinderjaren opgroeide. Dat stond te koop. Ik vroeg een bezoek aan en kreeg een rondleiding, ook in vogelvlucht door de eerste negen jaren van mijn leven. Daar schreef ik iets over, waarmee ik mijn laatste blog afsluit. Als een afscheid van een leven dat niet meer is, aanvaarding van wat wel is, en op die kracht weer vooruit. Zie onderaan.

Veel bestaan en laten bestaan, dat lijkt me een hele opgave om een jaar mee te vullen. 

AMK

Huis opnieuw te koop 

Onze geuren definitief weg 
verhard in de aangepaste tuin 

Gekrompen kamers 
Ikzelf al lang gegroeid 

De living vol leven 
de eetkamer vol eters 
de keuken met zicht op 
het tuingebeuren, veel gras 
de schommel, de zandbak en wij 
het hart van ons gezin daar beneden 

De vele volle slaapkamers 
de badkamer met een balkonnetje 
moeder in een warm bad en wat rust 
vader met een scheerkwast en een plakker 
nog even, nog even dan is de bende wakker 

Een vaag beeld van grote broers  
op een zolderkamer in een stapelbed 
een zus tussen kind en bakvis en al zo wijs
het grote bureau, de vijfcijfer-telefoon met snoer
een losse revue van een pop of twee in eigen paleis
de grote zus die al een lief had en mijn kleine slimme broer 

Herinneringen zwaaien naar mij 
Waar bleef je zolang?

Ik zwaai terug 
naar het vijfde kind 
naar dat derde meisje 
naar de buren die nu gluren
en deze die niets meer moeten
naar de kiezels van het zijpaadje 
waarop mijn knie ooit hevig bloedde 

Ik zwaai 
naar toen
het onverharde 
het toen moderne 
alles wat niet meer is 
Ik zwaai nog één keer
naar de geuren van weleer 

AMK

Op dit paadje bloedde mijn knie en smolt mijn vers zomerijsje.

2025 bijna weggeblazen

Net uit de koorts-lappen gewrongen, begeef ik me naar de mails die ik on hold heb gezet. Zo richtte ik me op de antwoorden van organisaties van schrijfwedstrijden waaraan ik in 2025 meedeed:

De tweejaarlijkse Poëziewedstrijd van de stad Oostende.
Ik ben niet bij de gegadigden,  de eerste tien. Die worden vooraf aan de proclamatie verwittigd. Kwestie van de winnaars voor te bereiden en alvast te interviewen. Dat is althans wat ik me herinner van een eerdere proclamatie. Daar was ik ook niet bij de tien eersten, maar was wel bloednerveus…
Wel kreeg ik een uitnodiging om in januari naar de proclamatie te gaan en ik heb die dag alvast vrijgehouden. Vandaar dat ik mijn gedicht hier nog niet neerzet.

Verder deed ik mee aan een wedstrijd van Limnisa (in Griekenland) afgelopen januari. Dat verhaal schrijven was heel fijn. Ik wil het nog eens goed doorlezen en aanpassingen aanbrengen. Het gaat over een Gr… ik ga het nog niet vertellen, al krijg ik – hopelijk constructieve – ideeën bij het lezen van het boek Hera, van Jennifer Saint, om eraan verder te werken. Als ik in januari al bij de winnaars geweest was, wist u het natuurlijk al.

Er zijn nog enkele wedstrijden waaraan ik deelnam. Nu ik er op terugkijk, zijn mijn schrijfsel soms nogal zwaar. Althans, ik denk dat het bij bepaalde mensen als zwaar kan overkomen. Toch vind ik dat iets benoemen, al dan niet in poëtische poging, vooraf gaat aan een positieve draai geven. Misschien mis ik dat vooraf benoemen soms zelfs . Niets is zwart-wit. Zoals dapper zijn bij ziekte noch zielig of plots ‘the wake-up’ call hebben. Ik had het in elk geval geen van allen.
Dat vind je terug in een gedicht dat ik wél zal neerzetten. Een dat ik ook schreef in het kader van de Warmste Week nl. Mystiek ziek. U kent intussen wel allen het thema van dit jaar. Ik kan dit initiatief toejuichen, voor elk thema al blijf ik het jammer vinden dat het zo hard nodig is, terwijl er in arrogante fierheid in het journaal verteld wordt, hoeveel wapens er weer onze normale rechten opsouperen. Dát wringt bij mij.  

Lava in een gesloten vulkaan 

Al jaren in een ander kader van 
vermoeiend goede bedoelingen 
zelf zwijg ik,  ‘k ben al moe genoeg

Andermans ongemak 
wie leeft nu met wie mee?
monddood glimlachen

Dertien-in-een-dozijn clichés 
en wonderbaarlijk nog meer 
‘die van de die heeft dat ook’ 

Pseudosociaal soms zielig 
en toch zo voorbeeldig    op 
verzwegen verzoek sterk dapper 

Zwijgen bij  ‘ge ziet er goed uit’ 
en tussen andere woorden door 
zoals ‘da’s toch goed?’  eenzaam 

Mezelf maar gij ziet dat niet   in 
verlaten schaduw waar ik glimlach
als een actrice,  zonder roem 
 
Opgesloten lava.

Verder deed ik ook mee aan een bundel met mijn nog niet beroemde lapjeskat. Ik laat dat gedicht nog even op privé staan op Azertyfactor. Na de Warmste Week 2025 heropen ik het. Inmiddels heb ik mijn bundel.

Deze bundel: Dichtregels voor onzichtbare zieken is er intussen. Ik zou het eerder gemeld hebben, doch omwille van de plakkende koortslappen bleef het ergens in de mailbox onder de label ‘te doen’ hangen.
U kan hem nog altijd kopen: https://woordentij.weebly.com/ . Eerst op de link klikken en dan even naar beneden scrollen.

Een beetje verbolgenheid heb ik in de kiem kunnen smoren na het lezen van mijn gedicht dat begon met een overbodig woord, dat ik niet zelf neerzette. De organisatie heeft zich verontschuldigd bij mij. Wie de fout wil vinden, zal wel het boek moeten kopen.

Ik vond nog een tweetal gedichten die ik nergens instuurde. Nog niet.
Een zes-woorden-verhaal dat ik instuurde voor het Grote Dictee, wil ik u niet onthouden:

Alleen Roodkapje had een grote mond.

Ik was niet bij de gegadigden, die dan een gratis uitnodiging kregen om ineens aan de finale deel te nemen. Hoe zou dat nu komen? 😊

Aan allen een vrolijke fijne zachte lichtrijke Kerst gewenst en een 2026 vol realiseringen of het verderzetten ervan.

Foto genomen in het Duinenkerkje in Mariakerke/Oostende nog voor de koortslappen


AMK

Nonsens

Dit verhaal gaat over niets en alles
en het leidt nergens heen, is zonder plot
zonder twist noch plotwending en gaat van het 
ene verhaal over een trigger naar een andere gebeurtenis 
die dan weer een herinnering uitlokt waaruit een bedenking
geboren wordt (had ik toch niet beter … ?)
Hopelijk en op zijn minst heeft
het een ietwat humoristische inslag 
en tovert het een glimlach op het gezicht 
van de lezende mens en ontwart het een knoop 
in iemands zwaar gemoed want dan is mijn verhaal 
zonder plot, zonder twist noch cliffhanger fantastisch 
geslaagd (dank u om tot hier te lezen)

AMK

Boekenchallenge – Vertel het de bijen – Diana Gabaldon

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Hoe staat het er tegenwoordig mee? Zestien gelezen, nog negen te gaan.

Het laatste boek dat ik las tot nu is ‘Vertel het de bijen’, van Diana Gabaldon. Dat is het negende boek van ‘Outlander’ of de Reiziger serie. De Nederlandse vertaling werd opgesplitst in twee delen, wat wel handig is, vanwege het aantal bladzijden. Of misschien een commerciële zet? Nu ja, in de bibliotheek staan ze ook…

Wie deze reeks van Gabaldon kent en ook zover geraakt is, zal zeker van haar schrijfstijl houden. De avonturen zijn onwaarschijnlijk en tot de verbeelding sprekend.
Wie zou nu niet graag door ‘de stenen’ verdwijnen in een ander tijdperk en daar allerlei avonturen beleven? Zoals Claire die net uit de Tweede Wereldoorlog met haar man hun tweede huwelijksreis maakt naar Inverness in Schotland en daar door ‘de stenen’ gestuurd wordt naar de achttiende eeuw om allerlei avonturen te beleven gedurende ongeveer drie jaren, om dan net voor de Slag van Culloden naar de twintigste eeuw terug gaan om daar een kind te dragen en te baren van een achttiende-eeuwse Schot. Alles wat eruit volgt, is een aaneenschakeling van avonturen, spanning, mooie beschrijvingen van landschappen, het leven aldaar en toen, een tegenkant van alhier en nu.

Ongeveer de eerste zeven boeken van de reeks las ik dan ook vrij snel uit. De volgende boeken ervaarde ik als wat slepender en moest ik meer moeite doen. In Hebban heb ik over het tweede deel van dat laatste boek mijn indruk geschreven.  

Over het algemeen zou ik deze reeks aanraden. Zeker aan wie Schotland een warm hart toedraagt, van avontuur houdt, van geschiedenis in het verhaal en van de mooie landschappen, de ruwte van de Schotse natuur, de plaats van man en vrouw, van rijk en arm, gerechtigheid, hekserij, …

Verdwijn even in een andere wereld!

AMK

Gered (2) – alleen die bril klopt toch niet echt.

in komkommertijd, al is die tegenwoordig alom rumoerig, vreselijk rumoerig …

Gisteren werd ik terug geslingerd in de tijd waar ik op de Limburgse boerenbuiten naar de kapster ging. Jarenlang had ik er fijne babbels en zo goed als nooit was het druk. Ik zou er een tweedaagse bus- en wandelreis voor over hebben om daar mijn leeftijd het raden naar te geven. Maar op een keer – ergens tijdens de coronaperiode – stopte ze met haar zaak. Met haar kwam het goed en naar ik vermoed nog steeds.

Ik zocht een andere. In een kapsalon met net te veel stoelen, kapsters, kapsones, lawaai en te weinig aandacht voor de klant, waar zonder vragen allerlei behandelingen gedaan werden en dan aangerekend, voelde ik me duidelijk onzichtbaar. Je kon ook online een afspraak maken en je kapster kiezen. De mijne was er zelden of net met iemand anders bezig.
De overmaat van ramp gebeurde toen op een keer een kapster in één knip te veel, echt te veel, lengte inkortte. Ze knipte het model erin en klaar! Mijn rug was het laatste dat ik liet zien. Nooit meer hier!

Een tijdje deed ik het zelf; mijn haar was immers toch heel kort.

Tot ik mijn huidige kapster vond. Via mijn zus die daar ook klant is toen haar kapper stopte, wist ik het adres. Op een dag had ik stoute schoenen aan (ze zijn nu versleten) en belde ik aan tijdens één van mijn stadse omzwervingen. De eerste afspraak was gemaakt.
Ze heeft een éénvrouwszaak en dat maakt het gezellig. Iets wat ze ook in acht neemt zijn Kerst, Pasen, Valentijn, … het salon straalt telkens weer. De koffie is lekker, de babbels tof al ben ik niet zo’n grote babbelaar. En ik zie er weer een beetje uit. De vorige keer knipte ze er weer wat model in en dat was zonder een millimeter te veel. Een kapster naar mijn hart en hoofd.

Ik ben gered! 🙂

AMK

Alleen die bril klopt toch niet echt, toch?

Boekenchallenge – Het grote gemis, Guillaume Musso

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Hoe staat het er tegenwoordig mee? Dertien gelezen, voorbij de helft. 

Mijn lijst van uitdagingen groeit nog steeds aan. Zo kom ik natuurlijk niet echt tot ‘afwerken’ van die lijst. Gelukkig is het een flexibele lijst.

Bij dit boek, een bedenking van mijnentwege:

“Als de toekomst naar het verleden reist, blijft het heden zowel hoopvol  als verraderlijk.”

Zie HIER wat ik op Hebban schreef. Ik haal er iets uit om hier neer te zetten:

Ik heb enkele zinnen apart gehouden omdat ik ze van een onwaarschijnlijke eenvoud en tegelijkertijd diepgang vind. 
“Het lichaam is een van de laatste plekken waar we vrijheid hebben.” 
“Het valt nog niet mee om met jezelf te communiceren.” 
“Ze hadden geprobeerd het lot te tarten, maar het lot had gewonnen.”
Zoals de auteur in zijn boeken doet, begint hij ook in dit boek elk hoofdstuk met een quote van een bekend persoon. Ik quote een quote:

"Je leert niets door alleen maar boeken te lezen. Je leert alleen maar door klappen op te lopen." Swâmi Prajnânpad

Veel leesplezier! 😉

Boekenchallenge – Ariadne van Jennifer Saint

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Hoe staat het er tegenwoordig mee? Twaalf gelezen, bijna in de helft.  

Mijn lijst van uitdagingen groeit nog steeds aan. Zo kom ik natuurlijk niet echt tot ‘afwerken’ van die lijst. Gelukkig is het een flexibele lijst.

Niet alles wat ik lees, geef ik een recensie. Toch trok dit boek wel aan tot iets schrijven. Je kan het lezen op Hebban. Het inspireerde me verder tot schrijven van een bedenking, een brief aan haar zo u wil.

Ariadne prinses van Kreta 
dochter van Minos en Pasiphae 
kleindochter van Helios zelf 
Ariadne   zo
behulpzaam en lief dat 
zelfs je monsterlijke broer 

de Minotaurus 

jouw aandacht kreeg 
toen je moeder afdwaalde en  
je vader, machtsbelust meedogenloos 
hem als zekerheid voor zijn macht 
over Athene  opsloot 

Tot

Theseus jou in zijn ban had toen 
je moeiteloos je vader verraadde
en heel Kreta erbij  die ene nacht 

Meisje toch
Je kon niet anders   toen 
je voor zijn charmes viel
voor zijn heldhaftigheid 
voor zijn vernuft zelfs 
 
Misleidend maar hoe  
kon je weten van zijn 
plannen waar hij jou 
moeiteloos  in meetrok
met zijn heldenverhalen 
hoe hard je gestraft zou worden 
voor de wereld verder dood 
achtergelaten  daar op Naxos 

Eerst in angst daarna 
in overgave aan 
Dionysos die jou redde 
Je huwde hem  met
de Noorderkroon als bewijs 
aan de sterrenhemel 

Je baarde zijn zonen en voedde 
hen, voedde hen op   was gelukkig 
en goedgelovig   was dat wat je wou?

Kwam het besef van een andere 
wereld, buiten Naxos  overheen 
alle oceanen waar Dionysos reisde 

Toen 

Phaedra, je jongere zus jou bezocht 
die andere prinses van Kreta 
met haar verhaal   haar nog zo jonge 
verleden aan Theseus zijde 
door jullie grote broer uitgehuwelijkt 
 
Phaedra, verliefd op de zoon 
van haar man  wat haar uiteindelijk 
tot waanzin dreef  tot die ene 
afschuwelijke daad  waarover 

Echt waar 

nu nog gezongen wordt 
Mijn Ster, mijn Maan *

Hoe kon je weten dat je helden 
goden en hun afgezanten 
zelfs halfgoden 
de onsterfelijken nooit 
ofte nooit kan vertrouwen 

Dionysos zijn wrede daden 
verleidend met wijn en plezier 
doch niet de vrouwen van Argos 
waar zijn halfbroer Perseus regeerde 

Uit immense woede eiste hij 
alle baby’s van Argos op 

Was je toch nooit meegereisd 
was je toch bij je kinderen gebleven 
Nu waak jij daar  alleen 
aan de nachtelijke hemel 
waar je man je zette na de 
vloek van Medusa’s aanzicht 
zodat je niet in Hades zou ronddwalen 

Ariadne, heb je je zusje nog gezien ?

AMK

* Αστέρι μου, φεγγάρι μου.

Dit lied werd geschreven voor de film Phaedra, door Mikis Theodorakis. Melina Mercouri speelde de hoofdrol. Ze trouwde een rijke reder en werd verliefd op zijn zoon. De film is van het jaar 1962 (als Wikipedia goed is ingevuld toch).

Hier kan je het lied beluisteren.    

Mijn reading challenge 2025 (je zal maar een Rus zijn in Oekraïne*)

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Hoe staat het er tegenwoordig mee?

Mijn lijst van uitdagingen groeit aan. Zo kom ik natuurlijk niet echt tot ‘afwerken’ van wat ik einde december opgaf. Gelukkig is het een flexibele lijst. Tevens ben ik een trage lezer maar ik streef ook graag, dus als ik de 25 overschrijd, is dat mooi meegenomen.

Ik ben inmiddels aan boek tien. Zonder literatuurkenner of taalkundige te zijn, volg ik een beetje de boekenmarkt. Zo kwam er de uitnodiging aanwaaien om te stemmen voor de Boonliteratuurprijs. En het boek van Aline*Sax, ‘Wat ons nog rest’, sprong eruit. Reden om uit te zoeken waarom dat zo aanvoelde.

Ik heb absoluut geen spijt van mijn aankoop. Lees mijn (niet professionele) recensie HIER !

Ze won heel terecht de Boonliteratuurprijs voor kinder- en jeugdliteratuur.

Indien u wenst kan u ook andere boeken die ik las nazien. Ik heb niet van elke boek dat ik las iets geschreven. Meestal staan er al veel recensies die ook weergeven hoe een boek bij de ene of andere overkomt.

Ik ben nog op schema 😊

AMK

*hopelijk begrijpt u de ietwat vreemde titel van deze blog?

Plakboel

Schrijfgelegenheden komen en gaan. Ik heb mezelf opgelegd om het-is-nog-geheim-hoe-vaak regelmatiger te schrijven, al dan niet door anderen uitgedaagd. Of door mezelf. Dat zijn de lastigste… 😉

Deze werd een plakboel

Hier zit ik nu aan mijn scherm 

vandaag nog doorheen ontbijten, afwassen, de was, 
douchen en de dagelijkse en andere bezigheden 
niet noodzakelijk in deze volgorde
verschijnen de woorden netjes in monologen,
dialogen, verhalen en rijmen ordelijk in mijn hoofd

Hier zit ik nu aan mijn scherm 

de monologen, dialogen, verhalen en alle rijmen 
als een hoopje ragebol weggeblazen klevend web
als een prop plakband aan elkaar klittend 
eerst nog een recht stukje dat ik afscheur en 
onderweg, die halve meter, naar het te kleven voorwerp 

zich aan zichzelf kleeft en zoals stukjes die volgen 
krullen de woorden zich in elkaar 
de dialogen overtroeven de monologen
de rijmen worden verlegen en verdwijnen 
en alle verhalen worden een niet te lezen boek 

Hier zit ik nu aan mijn scherm ...

AMK

foto’s: Niet*te*lezen*boek
Plakboel