De dagen zijn zo
Om zo te leven
natuurlijke winterdagen
vadsig lui nog even
vóór ze vervagen
de lente komt wel, dat is dán
Nu het donker nog even kan
lezen op die luie winterdag
schots en scheef verdwenen
de achttiende eeuw wil mij even lenen
of die pen van mij gaat zelf aan de slag
ja!
de seizoenen zoals het hoort
in deze maanden
Nu me steeds meer bekoort
AMK – 28 januari 2022
Bedankt voor het lezen! Kijk even Nu zonder meer. (hier is mijn scherm aan een poetsbeurt toe 😉 )
Morgen is het gedichtendag en begint de week van de poëzie. Daarom grasduin ik tussen nu en dan in mijn schrijverijen en doe ik een poging om er enkele te delen.
Het gedicht dat ik vandaag deel, schreef ik in januari 2019, een (flauwe) poging om mantinades in het Nederlands te schrijven. Ik heb overigens wat gezocht. Volgens mij heb ik het nog nergens ‘openbaar’ gezet… 😉
Welk verhaal
Welk lied wordt nog geschreven
Welke woorden zijn nog kuis
Om te zingen over zwerven
In het land – m’n andere thuis
Welk woord kan ik nog schrijven
Zoekende naar een verhaal
Dat van jou, van haar, van hem
In onze bundel allemaal
Welke zwerftocht zoekt mij nog
Door mezelf en door mijn ziel
Dichterbij dat klein verhaal
Mij verlatend toen ik viel
Welke rust zal ik nog loven
Met blije ziel en slim verstand
Beiden wetende zo goed
Het hart tracht eeuwig naar dat land
AMK januari 2019
Het mag al eens Taboedoorbrekend zijn 😉
Er is dan wel de melanoom
stabiel tot nu, dat is heel gewoon
verder is het wel oké
dat valt dan weer mee
Wat een wonder, wat een wonder
voor de rest ben ik alleen maar hypochonder
Op dat akkefietje na toen, die pijn
even niet meer in evenwicht zijn
dat adertje in mijn kop
sprong zomaar kapot
Wat een wonder, wat een wonder
voor de rest ben ik alleen maar hypochonder
Alleen ben ik echt al tweemaal
onder ’t grote mes gegaan
die kleintjes doen niet mee
plaatselijk doof was het idee
Wat een wonder, wat een wonder
voor de rest ben ik alleen maar hypochonder
Wat met mijn hoogsensitieve kant
dat is soms wel iets te plezant
zo zegt mij mijn migraine
wat is dat toch een chagrijn
Wat een wonder, wat een wonder
voor de rest ben ik alleen maar hypochonder
Als ik het zo bezie, is dat litteken op mijn knie
of dat jeukje op mijn vel, waarover ik nooit vertel
of de droge huid die krasjes laat en het niezen mij zelden verlaat
of de kromtrekkende rug, de energie van olifant tot mug
helemaal niet zo bijzonder, al dat gedonder
want …
Wat een wonder, wat een wonder
voor de rest ben ik alleen maar hypochonder
AMK – 22-01-2022
Een gewone niet-dag
Hoestend, proestend, happend
adem hoog, mond droog
groot lawaai, amaai amaai
Verfomfaaid en verfrommeld
strompel ik uit bed, met
bonkend hoofd, ronkende luchtpijp
sleep ik mezelf naar overal en nergens
zit ik neer, zomaar ergens
Monstertjes in mijn hoofd en hoest
de vriendjes van hét monster
intussen denk ik helemaal ontsierd
toch iemand die nog feest viert!
We ontsnappen er niet aan. Blauwe maandag, mooi vertaald
alsof je goed voelen dan niet mag
zonder keuze verdwaald
Snel, koop die trui, profiteer en spaar veel uit
gom weg die droeve bui
van drankjes, kleren, medicatie, wat een grote buit
Alsof het allemaal niet genoeg is, ga er toch even vandoor
reis snel weg van drukte, neem een wellness
zoek een verzadigend spoor
Koop nog een extra hoesje en een nieuwe telefoon
het mag nu zonder smoesje
uitsparen is heel gewoon
Voel je lekker slecht en dip, voel je lekker ‘blue’
zo ben je echt wel hip
je rekening rood? Houd dat maar taboe
Blue Monday, de zon schijnt en ik ben blij
met dat Engels want Blauw verfoeien, is niks voor mij
AMK
17 januari 2022
Vijf minuten léven
Vijf dagen beven
Tien dagen lachen
Tien weken in twijfel zigzaggen
Vijftien weken gewoon blij zijn
Vijftien maanden (te) voorzichtig klein
Twintig maanden avonturend reizen
Twintig jaren enkel de berusting prijzen
Vijf minuten of tig jaren van bewonder
Zoals dat heet, in goede dagen of soms er zonder
(schizofrene dag vandaag 😉)
Nu is die Eindelijk weg en klaar
op deze eerste dag van januaar
Gisteren was het zo en anders niet
de afwas bleef plagen, die smoes
het hele jaar of wat anders iet
Spoel weg! Aangekoekte vuiligheid
hier, nog een scheut schuimende properheid
Misschien is gewoon uit-het-vuistje
wel verrassender
de eenvoud van knibbel knabbel knuisje
Nog een sprookje en op die stoel stil
dat knagend zwarte spookje
Even op vakantie en jij – spookje – blijft hiér (on)tevree!
Ík ga nu alleen, jou neem ik niet mee
Het is zoals ik het benoem
Eindelijk, ook al was vorige jaar zonder veel roem
In die Tweeëntwintig, jaja, dáár zal het gebeuren
en (of) graag in alle kleuren
Weggespoeld met rioolwater, die vorig-jaarse afwas
er weerkaatst lichter licht in een nieuwe heldere plas!
Wat ziet u in de heldere plas?
Foto: after therapy time.
omdat ze bestaan 😉
zonder klagen
even stappen
ook bij niet-dagen
door sneeuw regenvlagen
vertragen zonder zagen
zelfs Murphy verdragen
als ie weer komt opdagen
en mijn eigen zelve uit
elkaar gevallen delen blijven dragen
wie is me hier zo aan het uitdagen?
een tekening (of een poging) zonder vragen
Zal de winter ooit nog mogen
bestaan
zijn wie hij is
met als licht de maan?
een laatste namiddagse zonnestraal
een donker buiten
in mij een licht verhaal
Aarde doet en Aarde laat
misschien is het een keer
enkel de mens die vergaat
Het kan lijken dat ik aan de depressieve kant ben door wat ik schrijf. Maar ik vind het juist boeiend om te kijken naar wat is zonder het te bewerken. Hoe iemand anders het benoemt, komt voort uit interpretatie vanuit eigen referentiekader. Ik ken het zelf al te goed. Eén van de lastigste dingen in het leven, blijven bij wat is, vaak is dat boeiend genoeg.
zonder O
zonder bladeren in de takken
van de bomen stil de rust
wie heeft ooit de regen gekust
de takken weer gespoeld
los van zomerse ballast
die toen menigeen heeft verkoeld
vrij was voor elke gast
steeds vrijer en alléner
zwiepend of statig kalm
woest of net serener
verwinterende strohalm
de stilte ook de eenzaamheid
omarmt de rust en het gewring
de sterke tak voor een vogel
is hij ook een enkeling?
Fijne warme en rustgevende winter!
A magazine of Arabic literature in translation
... news, history and much more ...
Boeken droppen en zoeken
All things classical ukulele
Levensinspiratie onderweg
Levensinspiratie onderweg
Blog van Jona Lendering
Schrijven is het samenspel van autobiografie, overdrijven en verzinnen.
Geloof het ongelooflijke. Beiden zijn waar.
Op reis naar Ithaka 