Zal de winter ooit nog mogen bestaan zijn wie hij is met als licht de maan?
een laatste namiddagse zonnestraal een donker buiten in mij een licht verhaal
Aarde doet en Aarde laat misschien is het een keer enkel de mens die vergaat
Het kan lijken dat ik aan de depressieve kant ben door wat ik schrijf. Maar ik vind het juist boeiend om te kijken naar wat is zonder het te bewerken. Hoe iemand anders het benoemt, komt voort uit interpretatie vanuit eigen referentiekader. Ik ken het zelf al te goed. Eén van de lastigste dingen in het leven, blijven bij wat is, vaak is dat boeiend genoeg.
Een hoofd te vol op dit lijf te raar, om te geloven af- en ingedraaide delen scheef en schots verschoven vandaag ben ik ondersteboven
Ik zie ik zie wat jij niet ziet vanonder gaat naar boven de wereld op z’n kop gedraaid wat zal die nog geloven vandaag ben ik ondersteboven
Ik zie, ik ruik, ik hoor, ik proef ik voel me soms verdoven als ik weer naar buiten keer die mens, dat dier, die bloem en zin om dat te loven vandaag ben ik ondersteboven
AMK 23 november 2021
de verhoudingen zijn expres zo, sowieso zonder tekentalent of ervaring
Vandaag, deze dag de zielen, de mensen nooit vergeten die jaren hoe ze nog heten wie ze waren Vandaag deze dag missen we net iets meer
Wie denkt aan diegenen die niemand nog kende onderweg naar licht zoekend gestorven en nu onder vreemde koude stenen of zelfs daar waar niemand heen zal benen Vandaag deze dag, doe ik het tóch wel even.
En dan is er Zij
Dit is Haar graf Ik spreek met haar Zij, die overal nog is, elke dag Al voel ik dat ze nu haar rust gevonden heeft Haar optimisme, het flegma waarmee ze iets moeilijks kon afsluiten. En weer verder gaan. Daar denk ik nog aan. Aan wie ze niet was noch kon of mocht zijn Wat maakt het uit Als alleen de liefde er altijd was? Vandaag deze dag nog is!
(foto van Haar graf: vooraf met zorg opgemaakt door mijn broer en schoonzus, de foto zelf heb ik een beetje bewerkt, de originele is in goede handen)
Op het moment van de foto had ik hem duidelijk nog … maar op een stormachtige dag was zelfs deze paraplu niet bestand tegen mijn eigen naam*, al wist ik dat toen nog niet. Vandaag was ik even buiten en voelde ik me mijn naam helemaal waardig 😉
Mijn paraplu,
tja, waar is hij nu?
Beland in de vuilbak,
want hij ging kapot met één krak.
Dat kwam door de wind,
die was die dag niet goed gezind.
Ik dacht nog : “Anne-Mie, houd die paraplu recht.”
Maar ja, dat had ik beter hárdop gezegd
want er kwam niets meer van terecht.
En maar waaien dat windje
mijn plu kreeg een extra hintje
Opeens, één, twee, drie, hop,
het stof vloog helemaal over m’n plu’s kop.
Alles aan m’n plu-tje hing los,
het werd éne grote klos
Tja, m’n plu is er nu niet meer,
en dat doet m’n hart zo’n zeer.
Maar ja, misschien met wat geld, geluk en wat regen,
kom ik er gauw een nieuwe tegen.
AMK
* als je mijn naam met het accent op de Á uitspreekt, klinkt het als ‘de winden’ in het Grieks (Ánemos = de wind, Ánemie = de winden); een trucje dat ik soms gebruikte wanneer ik mijn naam al te veel moest herhalen bij een hotelboeking of wat anders.
