In gesprek met haar, dat kind.

Mijn innerlijk kind.
Regelmatig ga ik in gesprek met ‘haar’. Soms neem ik er een foto bij. Soms gebeurt het zomaar. Deze foto, die ik al eerder deelde, deed me denken aan onbegrepen ogenblikken in mijn kinderleven. Ik kom nu tot dit gesprek.

De dialoog:

Kind: Zijn wij hetzelfde?
Ik: Ja, een beetje wel.
Kind: Maar jij gaat eerder dood toch?
Ik: Ja, ik ben ook veel ouder.
Kind: Ja, jij bent veel ouder, dat is zo.

Ik: Maar vandaag ga ik nog niet dood hoor.
Kind: Neen. Het zou ook niet eerlijk zijn. Er zijn nog veel oudere mensen. Die zouden eerst moeten doodgaan.
Ik: Ja, dat is waar. Dat is niet eerlijk. Maar toch gebeurt het.

Kind: Is dood zijn zoals slapen?
Ik: Ik weet het niet, maar ik hoop het wel. Misschien worden we over duizend of nog meer jaren weer wakker als baby. Dan beginnen we weer opnieuw.
Kind: Ja, de max! Maar nu nog niet hé?
Ik: Neen, nu nog niet.

Kind: Nu ben ik ook al blij genoeg 😊

Heel leerzaam overigens om te ontdekken wat er in me zit. Zelfs geen oordeel. De innerlijke criticus wil mij/haar het zwijgen opleggen.

Aardse seizoenen

Zal de winter ooit nog mogen
bestaan
zijn wie hij is
met als licht de maan?

een laatste namiddagse zonnestraal
een donker buiten
in mij een licht verhaal

Aarde doet en Aarde laat
misschien is het een keer
enkel de mens die vergaat

Het kan lijken dat ik aan de depressieve kant ben door wat ik schrijf. Maar ik vind het juist boeiend om te kijken naar wat is zonder het te bewerken. Hoe iemand anders het benoemt, komt voort uit interpretatie vanuit eigen referentiekader. Ik ken het zelf al te goed. Eén van de lastigste dingen in het leven, blijven bij wat is, vaak is dat boeiend genoeg.

November

Het heeft wat, vind ik, deze maand. Ik dompel me er in onder en be-kijk, be-hoor, be-voel, be-proef, be-ruik

Herfst, ik zei het nog aan mijn vader, tijdens een bezoek, ‘de goede oude tijd, toen het weer nog gehoorzaamde aan het seizoen’.
Stilaan naar winter. Zouden we ons durven onderdompelen en tot rust kunnen komen?
Zouden we durven voelen hoe donker het kan worden en ontdekken dat we dat ook bij de hand kunnen nemen en erkennen? En ons eigen licht natuurlijk ook laten schijnen.
Zouden we dan meer één worden met onszelf?

Ik heb hier ook geen antwoord op. Ik probeer wat, ik stap uit het gewoontedier dat ik nog vaak ben en dan zie ik dat winter mooi is en geheime verhalen heeft… voor wie het echt wil zien 😉

Ik verveel u niet met een opsomming van de dingen in mijn novembermaand. Dit mag u wel weten. Hoe ogenschijnlijk contradictorisch ook, ik zat niet zoveel stil. Enkele beelden:

Begrijp je het dan niet?
Mijn inspiratiebankje
Zitten kabouters ook in quarantaine?
Treinspotten
Mooie vijftig tinten grijs
‘Dat is mijne bompa’
Wie weet waar wolken wonen?

bewegen buiten
naar binnen kijken
annuleringen, (c-bitch slaat nog toe)
licht- en andere punten
immuuntherapie en even knock-out
interview uitschrijven (komt nog… 😉 )
andere woorden schrijven, combineren tot wat het geworden is
losweg tekenen (of de poging tot althans)
onderweg zijn
stilstaan
omgevallen dagen
en die eeuwige onvoorspelbare schreef waar ik nog overga 😉

Ik wens ieder zijn eigen schreef* toe en de (h)erkenning ervan.

*schreef: een oud West-Vlaams woord dat grens betekent. Bron, voor wie meer informatie wil: https://historiek.net/over-de-schreef-gaan/58080/

verwinteren

zonder O
zonder bladeren in de takken

van de bomen stil de rust
wie heeft ooit de regen gekust

de takken weer gespoeld
los van zomerse ballast
die toen menigeen heeft verkoeld
vrij was voor elke gast

steeds vrijer en alléner
zwiepend of statig kalm
woest of net serener
verwinterende strohalm

de stilte ook de eenzaamheid
omarmt de rust en het gewring
de sterke tak voor een vogel
is hij ook een enkeling?

precies een grote mond 🙂

Fijne warme en rustgevende winter!

Ondersteboven

Een hoofd te vol
op dit lijf te raar, om te geloven
af- en ingedraaide delen
scheef en schots verschoven
vandaag ben ik ondersteboven

Ik zie ik zie wat jij niet ziet
vanonder gaat naar boven
de wereld op z’n kop gedraaid
wat zal die nog geloven
vandaag ben ik ondersteboven

Ik zie, ik ruik, ik hoor, ik proef
ik voel me soms verdoven
als ik weer naar buiten keer
die mens, dat dier, die bloem en zin om dat te loven
vandaag ben ik ondersteboven

AMK
23 november 2021

de verhoudingen zijn expres zo, sowieso zonder tekentalent of ervaring

Allerzielen

Vandaag, deze dag
de zielen, de mensen
nooit vergeten
die jaren
hoe ze nog heten
wie ze waren
Vandaag deze dag missen we net iets meer


Wie denkt aan diegenen
die niemand nog kende
onderweg naar licht zoekend
gestorven en nu onder vreemde koude stenen
of zelfs daar
waar niemand heen zal benen
Vandaag deze dag, doe ik het tóch wel even.

En dan is er Zij

Dit is Haar graf
Ik spreek met haar
Zij, die overal nog is, elke dag
Al voel ik dat ze nu haar rust gevonden heeft
Haar optimisme, het flegma waarmee ze iets moeilijks kon afsluiten.
En weer verder gaan. Daar denk ik nog aan.
Aan wie ze niet was noch kon of mocht zijn
Wat maakt het uit
Als alleen de liefde er altijd was?
Vandaag deze dag nog is!

(foto van Haar graf: vooraf met zorg opgemaakt door mijn broer en schoonzus, de foto zelf heb ik een beetje bewerkt, de originele is in goede handen)

Blogpost(s) onder constructie

De ene blogpost is de andere niet. Soms gaat het vlug, zo’n bericht bij elkaar schrijven, soms is het even of langer sudderen. Hier een overzicht van mijn ‘onder constructie’ blogberichten:

22 juli 2021
Eén dag in het jaar is dat veelvuldig ‘pingetje’ van Messenger welkom. Het gevoel van de ijsjesman die eraan komt, de zomer is elke dag feest, zo herinner ik mij.
De brom van Whatsapp klinkt als een parelende lentebries.
Mijn – nog niet gepersonaliseerde – beltoon dompelt me onder in een prachtig vioolconcert.
De sms’jes klinken dansend over de tafel.
Blij voor het jaar dat ik er nog kon zijn, dankbaar voor de wensen dat ik er nog mag zijn.
Er is tenslotte gewoon Vandaag, een leven lang.
Ας πάν’ στην ευγή τα παλιά… Laat het oude bij het oude. 😊

10 september 2021
Eindelijk weer een samenkomst van de 5 M’s. Onze vorige was in Uden, waar M. woont. Dat was nog in veilige tijden. Daar schreef ik over. De 5 M’s zijn op een steeds mooier wordende vrijdag samengekomen bij M. rondom Midden Limburg. De ontvangst was spectaculair, in haar huis, dat helemaal in Griekse stijl is ingericht, alsof het in Kreta is weggeplukt en daar weer ingeplant. Ik vermoed dat de wijde omgeving daar wel weet van heeft, zeker als de hond nageroepen wordt. Zij heet Agapi (het woord voor Liefde, is ook soms een meisjesnaam al weet ik niet hoeveel meisjes/vrouwen zo heten). Het ontbrak ons zeker niet aan Liefde, aan gastvrijheid, aan verhalen, aan lekker eten en drinken, aan samenzijn, aan cadeautjes, aan …. De foto’s spreken voor zich. Eén M. is nog in Kreta, maar we hebben haar wel even kunnen zien en spreken via de video-call.

  • Over Zaventem naar het hart van Limburg
  • Pure Liefde
  • Laat mij u voorstellen: M, M, M en M


Soms voel je pas hoe hard je iets gemist hebt wanneer het er op een keer wél weer is. Het was overigens de eerste keer dat een hond spontaan bij mij kwam zitten én de eerste keer dat ik een hond dat spontaan toeliet. Als dat geen Agapi is 😉

22 oktober 2021
Zeker het vermelden waard. Ik had begin deze week afgesproken met een lotgenote om een ‘sjat’ koffie te gaan drinken. Helaas was die dag Migraine weer de baas. Vorige vrijdag, onderweg weer naar de uitgang van het ziekenhuis na een kiné-sessie, zag ik haar in het cafetaria zitten, samen met haar man. Die koffie is er toch van gekomen én ik vond mijn eerste kandidate voor een project(je). Maar daar hoort u vast nog wel over alsook … (pssst, nu nog niet).

Bedankt voor het lezen. Het ga u allen goed.

Iemand anders’ woord – tiende woord

Ik zei het al, ik heb nog plannen met mijn blog. Een rubriek ‘Iemand anders’ woord’. Dit is het tiende. Met dank voor de toezegging van het delen. Nog iets praktisch: de onderstreepte woorden aanklikken helpt om naar de site of blog in kwestie te gaan.

Uit: https://rubydewitte.com/

Het komt er nog eens van, deze rubriek die ik vol enthousiasme startte. Soms is afstand nemen nodig om weer te zien bij het kijken. Aangezien de gas blijkbaar nogal duur aan het worden is, neem ik zelf ook gas terug en laat gebeuren wat goed voelt. Zoals delen van deze blog, die ik nogal nauwgezet volg, omwille van de spontaniteit die eruit straalt. Open en oprecht vertelt Ruby over haar belevenissen in de bergen, haar job, haar angsten en ambities. Overigens leest elke blogpost als een trein. Hier zie ik, puur op buikgevoel, veel schrijverspotentie.

Ik koos dit*bericht. Het gaat over een thema dat mezelf aanspreekt. Al ben ik momenteel zelf even wat minder aan het vrijwilligen, ik stel het me voor als een film die ik afspeel, wanneer ze over haar belevenissen in het opvangcentrum vertelt. Het gevoel van machteloosheid in alle goede bedoelingen komt er voor mij zo hard bovenuit. Ik ontplofte zelf bijna. En toch, zoals blijkt uit latere blogberichten, doet ze verder en blijft erover schrijven. Er zijn helaas te veel zulke verhalen, die overal verteld kunnen worden maar te vaak verzwegen. Alleen al dát, het vertellen, het aankaarten van deze benarde, bijna uitzichtloze omstandigheden en toch nog mensen vinden die zich het lot van een vluchteling aantrekken, zonder oordeel, vraagt om meer delen van zulke verhalen. Lees vooral verder in deze blog!

Mocht omwille van welke reden ook dit bericht ongepast zijn, meld het mij aub. Hierbij richt ik mij dan vooral tot de blogster/blogger.

foto: wat een kind in de huiswerkklas bij Fedasil voor mij maakte (een tijdje geleden).