Het heeft wat, vind ik, deze maand. Ik dompel me er in onder en be-kijk, be-hoor, be-voel, be-proef, be-ruik
Herfst, ik zei het nog aan mijn vader, tijdens een bezoek, ‘de goede oude tijd, toen het weer nog gehoorzaamde aan het seizoen’. Stilaan naar winter. Zouden we ons durven onderdompelen en tot rust kunnen komen? Zouden we durven voelen hoe donker het kan worden en ontdekken dat we dat ook bij de hand kunnen nemen en erkennen? En ons eigen licht natuurlijk ook laten schijnen. Zouden we dan meer één worden met onszelf?
Ik heb hier ook geen antwoord op. Ik probeer wat, ik stap uit het gewoontedier dat ik nog vaak ben en dan zie ik dat winter mooi is en geheime verhalen heeft… voor wie het echt wil zien 😉
Ik verveel u niet met een opsomming van de dingen in mijn novembermaand. Dit mag u wel weten. Hoe ogenschijnlijk contradictorisch ook, ik zat niet zoveel stil. Enkele beelden:
Begrijp je het dan niet?Mijn inspiratiebankjeZitten kabouters ook in quarantaine?TreinspottenMooie vijftig tinten grijs‘Dat is mijne bompa’Wie weet waar wolken wonen?
bewegen buiten naar binnen kijken annuleringen, (c-bitch slaat nog toe) licht- en andere punten immuuntherapie en even knock-out interview uitschrijven (komt nog… 😉 ) andere woorden schrijven, combineren tot wat het geworden is losweg tekenen (of de poging tot althans) onderweg zijn stilstaan omgevallen dagen en die eeuwige onvoorspelbare schreef waar ik nog overga 😉
Ik wens ieder zijn eigen schreef* toe en de (h)erkenning ervan.
Een hoofd te vol op dit lijf te raar, om te geloven af- en ingedraaide delen scheef en schots verschoven vandaag ben ik ondersteboven
Ik zie ik zie wat jij niet ziet vanonder gaat naar boven de wereld op z’n kop gedraaid wat zal die nog geloven vandaag ben ik ondersteboven
Ik zie, ik ruik, ik hoor, ik proef ik voel me soms verdoven als ik weer naar buiten keer die mens, dat dier, die bloem en zin om dat te loven vandaag ben ik ondersteboven
AMK 23 november 2021
de verhoudingen zijn expres zo, sowieso zonder tekentalent of ervaring
Vandaag, deze dag de zielen, de mensen nooit vergeten die jaren hoe ze nog heten wie ze waren Vandaag deze dag missen we net iets meer
Wie denkt aan diegenen die niemand nog kende onderweg naar licht zoekend gestorven en nu onder vreemde koude stenen of zelfs daar waar niemand heen zal benen Vandaag deze dag, doe ik het tóch wel even.
En dan is er Zij
Dit is Haar graf Ik spreek met haar Zij, die overal nog is, elke dag Al voel ik dat ze nu haar rust gevonden heeft Haar optimisme, het flegma waarmee ze iets moeilijks kon afsluiten. En weer verder gaan. Daar denk ik nog aan. Aan wie ze niet was noch kon of mocht zijn Wat maakt het uit Als alleen de liefde er altijd was? Vandaag deze dag nog is!
(foto van Haar graf: vooraf met zorg opgemaakt door mijn broer en schoonzus, de foto zelf heb ik een beetje bewerkt, de originele is in goede handen)
De ene blogpost is de andere niet. Soms gaat het vlug, zo’n bericht bij elkaar schrijven, soms is het even of langer sudderen. Hier een overzicht van mijn ‘onder constructie’ blogberichten:
22 juli 2021 Eén dag in het jaar is dat veelvuldig ‘pingetje’ van Messenger welkom. Het gevoel van de ijsjesman die eraan komt, de zomer is elke dag feest, zo herinner ik mij. De brom van Whatsapp klinkt als een parelende lentebries. Mijn – nog niet gepersonaliseerde – beltoon dompelt me onder in een prachtig vioolconcert. De sms’jes klinken dansend over de tafel. Blij voor het jaar dat ik er nog kon zijn, dankbaar voor de wensen dat ik er nog mag zijn. Er is tenslotte gewoon Vandaag, een leven lang. Ας πάν’ στην ευγή τα παλιά… Laat het oude bij het oude. 😊
10 september 2021 Eindelijk weer een samenkomst van de 5 M’s. Onze vorige was in Uden, waar M. woont. Dat was nog in veilige tijden. Daar schreef ik over. De 5 M’s zijn op een steeds mooier wordende vrijdag samengekomen bij M. rondom Midden Limburg. De ontvangst was spectaculair, in haar huis, dat helemaal in Griekse stijl is ingericht, alsof het in Kreta is weggeplukt en daar weer ingeplant. Ik vermoed dat de wijde omgeving daar wel weet van heeft, zeker als de hond nageroepen wordt. Zij heet Agapi (het woord voor Liefde, is ook soms een meisjesnaam al weet ik niet hoeveel meisjes/vrouwen zo heten). Het ontbrak ons zeker niet aan Liefde, aan gastvrijheid, aan verhalen, aan lekker eten en drinken, aan samenzijn, aan cadeautjes, aan …. De foto’s spreken voor zich. Eén M. is nog in Kreta, maar we hebben haar wel even kunnen zien en spreken via de video-call.
Over Zaventem naar het hart van Limburg
Pure Liefde
Laat mij u voorstellen: M, M, M en M
Soms voel je pas hoe hard je iets gemist hebt wanneer het er op een keer wél weer is. Het was overigens de eerste keer dat een hond spontaan bij mij kwam zitten én de eerste keer dat ik een hond dat spontaan toeliet. Als dat geen Agapi is 😉
22 oktober 2021 Zeker het vermelden waard. Ik had begin deze week afgesproken met een lotgenote om een ‘sjat’ koffie te gaan drinken. Helaas was die dag Migraine weer de baas. Vorige vrijdag, onderweg weer naar de uitgang van het ziekenhuis na een kiné-sessie, zag ik haar in het cafetaria zitten, samen met haar man. Die koffie is er toch van gekomen én ik vond mijn eerste kandidate voor een project(je). Maar daar hoort u vast nog wel over alsook … (pssst, nu nog niet).
Ik zei het al, ik heb nog plannen met mijn blog. Een rubriek ‘Iemand anders’ woord’. Dit is het tiende. Met dank voor de toezegging van het delen. Nog iets praktisch: de onderstreepte woorden aanklikken helpt om naar de site of blog in kwestie te gaan.
Het komt er nog eens van, deze rubriek die ik vol enthousiasme startte. Soms is afstand nemen nodig om weer te zien bij het kijken. Aangezien de gas blijkbaar nogal duur aan het worden is, neem ik zelf ook gas terug en laat gebeuren wat goed voelt. Zoals delen van deze blog, die ik nogal nauwgezet volg, omwille van de spontaniteit die eruit straalt. Open en oprecht vertelt Ruby over haar belevenissen in de bergen, haar job, haar angsten en ambities. Overigens leest elke blogpost als een trein. Hier zie ik, puur op buikgevoel, veel schrijverspotentie.
Ik koos dit*bericht. Het gaat over een thema dat mezelf aanspreekt. Al ben ik momenteel zelf even wat minder aan het vrijwilligen, ik stel het me voor als een film die ik afspeel, wanneer ze over haar belevenissen in het opvangcentrum vertelt. Het gevoel van machteloosheid in alle goede bedoelingen komt er voor mij zo hard bovenuit. Ik ontplofte zelf bijna. En toch, zoals blijkt uit latere blogberichten, doet ze verder en blijft erover schrijven. Er zijn helaas te veel zulke verhalen, die overal verteld kunnen worden maar te vaak verzwegen. Alleen al dát, het vertellen, het aankaarten van deze benarde, bijna uitzichtloze omstandigheden en toch nog mensen vinden die zich het lot van een vluchteling aantrekken, zonder oordeel, vraagt om meer delen van zulke verhalen. Lees vooral verder in deze blog!
Mocht omwille van welke reden ook dit bericht ongepast zijn, meld het mij aub. Hierbij richt ik mij dan vooral tot de blogster/blogger.
foto: wat een kind in de huiswerkklas bij Fedasil voor mij maakte (een tijdje geleden).
Op Azertyfactor las ik de laatste ‘tip van de week’, een prachtig gedicht, geschreven door Louloudi. Ooit was een dialoog op het bankje van mij de tip. De schuilnaam Louloudi doet vermoeden dat de auteur een dame is met Griekse roots of een voorliefde voor Griekenland. Louloudi betekent Bloem. Het gedicht zelf leest eerst als een zomerbries waar een mooie bloem bloeit in volle zomer. Die zomer komt met obstakels. En de bloem, zij blijft toch bestaan.
Louloudi roept meer bij me op dan enkel het Griekse woord. Er bestaan nog echte sterke bloemen, zoals er een Bloem van een M is in de 5*M’s. Ik realiseer me nu dat ik alleen de pilootaflevering geschreven heb, net enkele weken voor de grote lockdown van vorig jaar. Nog te vervolgen…
Een vrolijke, bijna éénjarige Bloem verblijdt ook onze familie. Het zit in haar naam en in haar hele zijn.
Intussen schreef ik ook een gedicht voor de stad Oostende. Het was voor een deelname aan een wedstrijd. Bij de ingebeelde zandkorrels door mijn vingers glijdend, wacht ik het resultaat af.
Bron foto: Knack Weekend dd. 13/01/2021 – “Vlaanderen erkent strandbloemen als immaterieel erfgoed”
Ik heb fijne herinneringen aan dit fenomeen.
Ik kijk intussen uit naar meer schrijven in groep. Van Mechelen naar de rest van Vlaanderen (online) met pen en papier schrijf ik nog steeds voor uw en eigen plezier. Hopelijk geen uitstel meer waar alles op één hoop komt en ik door de letters de woorden niet meer zie. Geniet van het gedicht en van de kleurenpracht van bloemen.
Alles lijkt al geschreven. In de vergetelheid van de zomer, wieg ik langzaam naar de herfst.
Het mag weer rustiger. De overprikkeling plaagt me. Vandaar. Ik lees niet meer alle blogposten die binnenkomen, noch volg ik elk nieuws- of ander feit. Ik pik eruit wat mij aanspreekt op het moment dat het zich aandient. Zonder u te plagen met het waarom van de dingen, zie hier een update… van iets 😉
Er was een plan: sterker worden; echt fysiek sterker. Geen doorgezakte rug meer van te veel stilzitten in coronaire tijden. De rugschool! Het plan viel in duigen. Van duigen kan je een ton maken, mijn duigen pasten echter niet in elkaar. Postoperatieve pijnen kwamen weer de kop opsteken. Een overschakeling naar het light programma bracht soelaas. Tot een scherpe pijn in rechter bovenarm en elleboog een voorlopig einde van mijn plan afdwongen. Het was lang geleden, echt heel lang, dat ik nog eens huilde van de pijn. Zelfs zware migraines doorsta ik met droge ogen. De specialist zag een nekprobleem, hoewel ik aan mijn nek niet zoveel voel. Straffe ontstekingsremmers en een speciaal kussen brengen voorlopig een beetje verlichting. Afwachten wat de controle overmorgen brengt. De toffe dingen raken zo in die mislukte ton waarbij de duigen zowat met haken en ogen aan elkaar hangen. Tot zover mijn klaagzang.
Enkele oktoberplannen vallen weg wegens afgelast. Ze worden in november ingericht. Dat is een hap in mijn tijds- en energieplanning (ik plan mijn persoonlijke energieverbruik tegenwoordig, meestal werkt dat het beste om daarna niet voor enkele dagen plat te gaan). Het houdt oktober nog rustig en dat bevalt me prima. November maak ik niet drukker dan het nu geworden is. Het is goed zo. Vaak is niets wat het worden zou.
Verder dan dat raak ik nu niet. Wel bezig aan schrijvertjes zoals een ontmoeting die in september plaats vond, waar ik nog goede woorden voor zoek en een betere schrijfarm afwacht. Soms ligt Griekse Liefde gewoon in Limburg…
Agapi
Enkele verrassende artikels over mensen die ik ken en die al een boek gepubliceerd hebben, vind ik het vermelden meer dan waard. Die vond ik in ‘Verzin’, het tijdschrift dat je aan het schrijven zet (zo staat op de omslag), van Creatief*Schrijven. Over twee mensen (Joey Brown en Christine Van den Hove) schreef ik alhierenhier. De derde was een medecursist in de workshops ‘Column’. Ze schreef het verhaal van haar zoontje. Omdat ik niet weet of ik zomaar foto’s van dat tijdschrift kan delen, geef ik u haar*websitemee. Het boek heet ‘Kraanvogel, vlieg’, een beklijvend boek over verlies van een kind. De kraanvogel in de titel sprak me aan. Dat is, naast het Steenmannetje, het symbool van Melanoompunt.
Overigens, de vierde editie van Melanoompuntjes staat online. Neem een kijkje, niet alles gaat over onze ziekte. Intussen kijk ik uit naar het mee in elkaar boksen van de vijfde editie.
Zo blijf ik in beweging al lijkt het soms bevroren inertie in kwadraat. Als ik alles optel aan het einde van de dag, kom ik toch boven nul uit 😉
Gisteren was er voor de derde keer dit jaar een ontmoetingsdag van Melanoompunt. Het was een dag die al enkele keren werd uitgesteld maar eindelijk, daar was ie dan, de zon. Niet alleen buiten, ook in onze harten, tijdens en na de goede lezing over Mindfulness en enkele oefeningen.
De ontmoeting ging door in Leuven, zoals steeds tot in de puntjes verzorgd. Ik bewonder de bestuursleden die steeds weer een goede plek vinden met de nodige natjes en droogjes die er altijd goed verzorgd uitzien en smaken.
We bleven bij de start eerst even stilstaan bij een lotgenote die vorige week overleden is, vrij plots naar ieders gevoel, al is het altijd een beetje schokkende confrontatie met onze eigen situatie.
De lezing werd gegeven door mevrouw Ineke Van Mulders, klinisch psycholoog en opgeleid Mindfulness trainer alsook door dr. Katleen Van der Gucht, bioloog die zich verdiepte in onderzoek naar het effect van mindfulness bijvoorbeeld op het brein.
Mindfulness is de aandacht verplaatsen naar HIER en NU. Het wil niet zeggen dat al het andere overboord moet gegooid worden. Aandacht die afdwaalt kan men bewust terugbrengen naar dat hier en nu, zonder oordeel.
De effecten zijn klinisch bewezen, zo blijkt uit studies, waarop ik zelf niet inga. Ik geef u mee wat ik zelf opgestoken heb.
De effecten gaan van afname van angst, depressie en stress tot goede zelfzorg (beter echt zien wat nodig is voor jezelf). Het is een antigif voor negatief denken. Mindfulness kan getraind worden en dat wat we trainen verbetert ook.
Het doel is dus de aandacht trainen. Dit staat naast echte ademhalingsoefeningen en/of relaxatieoefeningen. Bij deze twee laatste wordt iets ander geoefend bijvoorbeeld diepe ontspanning.
Dat trainen kan onder begeleiding. Het vergemakkelijkt het trainen. Gisteren voelde het bijna aan als vanzelf. Er kwam plaats in mijn hoofd! Ik liep even niet achter mijn gedachten aan, ook al had ik ze wel.
Het mooie is dat het in het dagelijkse leven geïntegreerd kan worden. Dat wordt dan semi-formele oefening genoemd ; korte tijd stilstaan bij wat NU gevoeld wordt in het lichaam, een inchecken bij zichzelf met de gedachte Hoe gaat het met mij? De informele oefeningen gebeuren tijdens uw bezigheden, bijvoorbeeld aandachtig het eten bereiden (ruik bewust de groenten) of andere momenten (proef even bewust die slok koffie, kijk en zie terwijl je wandelt, merk op, … ).
Ik geef alvast mee wat ik gisteren aan informatie meekreeg.
Nog een Folder*mindfulness. Dit komt van het UZ in Brussel, waarvan we mevrouw Ineke van Mulders gisteren aan het woord hoorden en ook door haar begeleid werden in de oefeningen. Ze begeleidt voornamelijk borstkankerpatiënten.
Verder lag er nog informatie waaronder een boek, dat ik zelf heb en aan het lezen ben. “Aan het lezen”… Dat wil zeggen dat het al een hele tijd aan de kant ligt omdat er dit eerst moet en dat nog gedaan moet en wat gaat die zeggen als ik … broederlijk tussen andere boeken die ik ook nog aan het lezen ben of nog wil lezen… Ook ik laat mijn brein (te dikwijls) te vol lopen. Bij mezelf terugkomen en er even blijven blijft de oefening. Begrijpt u? 😉 Dit is het boek: ‘het no-nonsense meditatie boek’ van neuroloog Steven Laureys.
Het was ook interessant om de inbreng van andere lotgenoten te horen. Iedereen reageert toch anders, merkt andere dingen op of stelt vragen over het nut, vragen over wat hij/zij nu ervaart en hoe ermee om te gaan enz… Alle vragen werden ook beantwoord. Het opent wegen, andere inzichten of het begin van een nieuw patroon? Ik vond de kabbelende vibratie voelbaar.
Eén van de dingen die me ook bijgebleven zijn, is dat er geen enkel oordeel is, geen ‘goed zo’ noch een ‘jamaar dat moet zo.’ Dat vond mijn brein wel echt verlichtend. Geen verwachtingen, noch teleurstellingen.
Nogmaals een dikke pluim voor de organisatoren. Het was een mindfulle verademing…
Op reis naar Ithaka 