Het is geen haat.

Voor wie zou denken dat ik eenzijdig de ene verdedig en de ander verfoei, dat is niet zo. Mijn hart krijgt elke dag een barst erbij zoals het deed en nog doet als ik over de gruwel van de Holocaust lees. 
Ik verafschuw geen Duitse mensen omdat Hitler deed wat hij deed. 
	Hoeveel Duitsers hebben zich in gedwongen verzwegen schaamte gehuld? 

Ik haat geen Belgen omwille van de ruisende krokodillenvent. 
	Hoeveel Belgen hebben al spijt van hun stem bij verkiezingen? 

Ik hekel geen Joden omwille van wat Netanyahu bewerkstelligt. 
	Hoeveel Joden zijn er al op straat gekomen tégen hem? Of durven misschien niet meer vrij buiten komen elders in de wereld?

Noch verfoei ik Palestijnen omwille van Hamas. 
	Moet ik hier een vraag zetten over hoeveel Palestijnen … ?

Ik haat geen Russen om wat Poetin (iemand noemde hem putain afgelopen weekend) bewerkstelligt. 
	Hoeveel Russen durven echt hun mond opendoen? 

Ik veracht geen Nederlanders omwille van Rutte die wel heel erg het ‘brave’ schooljongetje uithing. 
	In mijn ervaring met onze – overigens heel toffe – noorderburen zal hij dat geweten hebben. 

Noch verfoei ik Amerikanen om wat Trump allemaal aan het verknoeien is.
	Wel vraag ik me soms af hoe de tigste generatie zich voelt op grond van de verdreven Native Americans.

Ik haat geen hele volkeren omwille van hun extreme leiders die hoogstwaarschijnlijk door professionelen als psychopathisch bestempeld zouden worden, als narcistisch en door hele volkeren als ontmenselijkten beschouwd. Gevaarlijk dus.

Eén of meer personen is genoeg om niet gezwegen te hebben, zeg het voort.

Miriam Margolyes: “Hitler won. He changed us. He made us like him” 
Laat ons dat niet doen, laat ons dat niet doen, laat ons dat niet doen, met onze leiders.

AMK

Hittegolf of nog op komst?

Gisteren zat ik buiten, in Oostende, aan de achterkant van de Kaap. Stilaan was ik er hoofdpijn aan het verzamelen en dat was door de zeer aanwezige zon.
Ook zeer aanwezig waren de mensen die kwamen luisteren naar de J’accuse van anderen. En dat wilde ik volgen. Buiten zoals ik al zei want binnen in de Kaap zat het al snel vol.

Het*programma

Helaas door de groeiende hoofdpijn, heb ik het niet helemaal tot het einde gevolgd. Ik wil tussen al die pakkende getuigenissen, gedichten, j’accuse’s twee dingen aanhalen die mij erg aangrepen waren.

In de  You-tube-video kan je het zien op 1:22:00 de getuigenis zien van een Palestijns meisje dat nu veilig in België woont. Ze spreekt vanuit haar belevingswereld en dat was heel mooi.

Het gedicht van Ramzi Salem die in het Arabisch voordroeg afgewisseld met de Engelse vertaling, op dezelfde YT-video maar helaas viel de klank even weg. Het filmen buiten is ook wat later in het gedicht gestart (2:03:29). Het klonk heel mooi in het Arabisch. De persoon die in het Engels voordroeg is iemand van de Letterie (helaas ben ik de naam vergeten). Ik heb het gedicht in het Engels HIER gevonden.

Voor mezelf, vaak alleen op pad, mijmerde ik in de trein op weg naar terug, tussen de aanstekelijke giecheltjes van kinderen met ouders en oma door:

Het zijn momenten als deze
uren van rake woorden
dagen, weken en langer van kracht en
niet aflatende moed om onrecht in
al zijn onmenselijkheid en grofheid
– al is dat een te zacht woord –
aan te klagen dat ik zie en kijk
buiten grenzen van eigen pijn
en plezier en doe wat gedaan kan worden,

NIET ZWIJGEN !

Er volgen vast nog meer hittegolven zoals deze tot ….

AMK

foto: https://www.facebook.com/share/p/17AuqBBdH1/ (pagina van sosgazabelgie waar Dominique Willaert o.a. ook deze postte).

Boekenchallenge – Vertel het de bijen – Diana Gabaldon

Einde vorig jaar heb ik mezelf de uitdaging opgelegd om dit jaar 25 boeken te lezen. Op Hebban houd ik alles bij. Hoe staat het er tegenwoordig mee? Zestien gelezen, nog negen te gaan.

Het laatste boek dat ik las tot nu is ‘Vertel het de bijen’, van Diana Gabaldon. Dat is het negende boek van ‘Outlander’ of de Reiziger serie. De Nederlandse vertaling werd opgesplitst in twee delen, wat wel handig is, vanwege het aantal bladzijden. Of misschien een commerciële zet? Nu ja, in de bibliotheek staan ze ook…

Wie deze reeks van Gabaldon kent en ook zover geraakt is, zal zeker van haar schrijfstijl houden. De avonturen zijn onwaarschijnlijk en tot de verbeelding sprekend.
Wie zou nu niet graag door ‘de stenen’ verdwijnen in een ander tijdperk en daar allerlei avonturen beleven? Zoals Claire die net uit de Tweede Wereldoorlog met haar man hun tweede huwelijksreis maakt naar Inverness in Schotland en daar door ‘de stenen’ gestuurd wordt naar de achttiende eeuw om allerlei avonturen te beleven gedurende ongeveer drie jaren, om dan net voor de Slag van Culloden naar de twintigste eeuw terug gaan om daar een kind te dragen en te baren van een achttiende-eeuwse Schot. Alles wat eruit volgt, is een aaneenschakeling van avonturen, spanning, mooie beschrijvingen van landschappen, het leven aldaar en toen, een tegenkant van alhier en nu.

Ongeveer de eerste zeven boeken van de reeks las ik dan ook vrij snel uit. De volgende boeken ervaarde ik als wat slepender en moest ik meer moeite doen. In Hebban heb ik over het tweede deel van dat laatste boek mijn indruk geschreven.  

Over het algemeen zou ik deze reeks aanraden. Zeker aan wie Schotland een warm hart toedraagt, van avontuur houdt, van geschiedenis in het verhaal en van de mooie landschappen, de ruwte van de Schotse natuur, de plaats van man en vrouw, van rijk en arm, gerechtigheid, hekserij, …

Verdwijn even in een andere wereld!

AMK

Waar is het lachende kind? Πού είναι το γέλαστο παιδί; Where is the laughing child?

Ik zal de enige niet zijn die geïnspireerd raakte door “Το γέλαστο παιδί” / Ι’m not the only person who was inspired by “Το γέλαστο παιδί” 

Waar is het lachende kind?

Het lachende kind woont overal
 
In elk hart
van elke moeder 
en vader 
 
In elke glimlach 
in elke hoop 
in elk mens

Het lachende kind woont overal 

In elk land 
in elke eeuw 
in elke dag
en elke nacht 

Het lachende kind woont overal
In elke mens met een geweten
in elk ander kind in een spel 
in elke troost en zelfs pijn
soms door honger heen 
om toch even kind te zijn 

Het lachende kind woont overal 

In elke oorlog 
in elke armoede 
in elke dood 
in elk extreem 
in elke traan 
van elk wenend meisje 

Anne-Mie 
Πού είναι το γέλαστο παιδί;

Σε κάθε καρδιά 
κάθε μητέρας 
και πατέρα

Σε κάθε χαμόγελο 
σε κάθε ελπίδα 
σε κάθε άνθρωπο 

Το γέλαστο παιδί ζει παντού

Σε κάθε χώρα 
σε κάθε αιώνα 
σε κάθε μέρα 
και κάθε νύχτα

Το γέλαστο παιδί ζει παντού 

Σε κάθε άνθρωπο με συνείδηση 
σε κάθε άλλο παιδί που παίζει 
σε κάθε παρηγοριά, ακόμα και πόνο 
λίγες φορές μέσα από την πείνα 
απλώς να είναι παιδί για μια στιγμή 

Το γέλαστο παιδί ζει παντού

Σε κάθε φτώχεια
σε κάθε πόλεμο 
σε κάθε θάνατο 
σε κάθε δάκρυ  
του κάθε κοριτσιού που κλαίει

Αννε-Μή  
Where is the laughing child?

The laughing child lives everywhere

In every heart 
of every mother 
and father

In every smile 
in every hope 
in every person

The laughing child lives everywhere

In every country 
in every century 
in every day 
and every night 

The laughing child lives everywhere 

In every person with a conscience 
in every other child in a game 
in every comfort and even pain 
Sometimes through hunger 
Just to be a child for a moment 

The laughing child lives everywhere 

In every war 
in every poverty 
in every death 
in every extreme 
in every tear 
of every crying girl

Anne-Mie
Als een kind niet in veiligheid kan lachen en dromen ….. wat doet de rest er dan toe?

Wandelmood voor het gemoed

Hoe zou het zijn met (de ouders van) Selen, Rafif, Talia en Rania (mama van Wateen en Sham)?

Ik zie hen elke dag even op Instagram en het zouden er veel meer zijn als ik iedereen die het verzoekt, zou volgen. Ik vraag me alleen af hoeveel het hen helpt, als doneren een financiële limiet kent. En die is er, als ik van dat Arizona-wonder hoor. Als het maar niet erger wordt.
Ge doneert af en toe een beetje, want elke redundante pond niet door mijn mond kan ik sparen.

Hoeveel kan een mens zijn/haar gemoed hebben? Hoeveel energie hebt ge over?

Ge gaat even wandelen, want ge zijt stijf van dat zitten en ge wilt niet dat uw oude spieren voortijdig verslijten. Ge wilt intussen wat schrijven want ge vindt dat ge ook uw stem moet laten horen. Uw stem omdat het dan de stem van Selen, Rafif, Talia, Rania en zoveel meer hun stem kan zijn.
Er zijn zoveel mensen die reageren in brieven, in @sos_gaza_belgie, die zoveel sneller en beter zijn met hun woorden en ze zijn zo raak in hun spreken. Gelukkig wenden ze hun mooie talenten aan, steeds meer.
Ge wordt ook kwaad op de mensen die in het nieuws komen met hun uitpakken met  ‘daadkrachtig optreden’ voor één vliegtuig, na tweeënhalf jaar en tigduizend doden en ge denkt Shame on you! (en allerlei scheldwoorden) en uw gedachten gaan verder “doe de f*ck uw vollédige plicht met razendsnelle (helaas niet mogelijk met  terugwerkende) kracht en verder: shut de f**k up!
Ge voelt u ambetant omdat het zo geconcentreerd is op Gaza want ge weet dat er zoveel meer ellende en miserie is in de wereld en de namen van landen belagen uw kop kriskras door elkaar, Oekraïne, Soedan, Congo, wie weet wat er nog in Somalië bezig is …

Ge wandelt wat verder 

want uw gemoed voelt nog niet licht genoeg terwijl ge weet dat het niet meer zoals voorheen zal zijn en intussen denkt ge schuldig? ‘Hoe moet het dan zijn voor de mensen van Gaza? Hoe betaalt iemand in wiens naam ook zoveel voor één brood? Als ze hen dat al niet afpakken. Want die hebben ook honger.
Het pakt op uw adem en ge vertraagt een beetje en nog een beetje en ge komt bij een bankje en ge gaat daar zitten en ge kijkt eerst wat rond. Ge ziet andere mensen wandelen, ge ziet mensen in het gras liggen en ge denkt ineens ‘Oh, hier ben ik beland.’

Ge voelt u nog wat bezwaard maar ge kunt al beter ademen en ge weet dat ge in uw eigen evenwicht moet blijven want anders heeft niemand nog wat aan u en gijzelf nog het minst en met uzelf moet ge vierentwintig op zeven samenleven, non-stop.

Ge leest dat er nog mensen zijn die hun gemoed serieus verzwaard raakt om de machteloosheid en ge voelt u al een beetje minder alleen hierin. Ge denkt te weten dat ook die mensen zo immens kwaad en woedend zijn.

Om het wegkijken, het zand strooien, het geruis negeren terwijl ge u intussen even afvraagt of die beleidsmensen nog een fatsoenlijke spiegel hebben waarin ze af en toe eens kijken en naar hun eigen geruis luisteren?
Ook als ge weet dat het u en de mensen met wie ge zo meevoelt, niet helpt, hoopt ge toch dat die Wetstratelingen verd*mme mottige nachten hebben en dagen vol schele migraine!

Weer thuis doet ge uw gsm open en stuurt zo’n tekentje als een hartje, gebedhandjes, een huiltje, en ge dankt de mensen voor het delen van hun verhalen en het daarin volhouden, zelfs al schrijven ze dat ze er niet meer tegen kunnen en dat ze – samen met hun kind – het willen opgeven, maar ge blijft schrijven, die enkelen. Die enkelen, dat kunt ge wel aan.

Ge hoopt dat die anderen ook mensen vinden die hun helpen met gewoon er te zijn, want ge hoopt dat ge zolang ze nog op Instagram verschijnen, ze nog niet …

Vandaag zijn ze er nog, Selen, Rafif, Talia, Rania en haar twee kindjes Wateen en Sham. Ook hun ouders zijn er nu nog om over hen te waken.

AMK

Foto: Freepik  

The laughing boy, universal ?

This song is sung with such passion, with such power in the music and words, that it became almost universally used for other events.

It is a Greek translation of an Irish poem, “The Laughing Boy,” written by Brendan Behan in honor of Michael Collins. He was shot dead in 1922 in Cork after his convoy was ambushed. Was he killed by his own people? You can find the background here .

You can read and listen to the original poem here.

Here you can find the progress of the Irish poem to the Greek translation and set to music by Mikis Theodorakis.

You will find this passion in other songs as well, even if you don’t understand the language in which they are sung. How many languages, for example, would “Bella Ciao” be sung in?

Every time I hear this*song, or in another*version — even before I understood the words — I am stilled by the power of this song. For me, Maria Farantouri expresses the best this power of the underlying theme (despite me a big fan of Georges Dalaras).

I wonder where the laughing child is in these days. The crying girl symbolizes everyone who weeps for a child — even more this horribly — lost.

To be continued…

AMK

Het lachende kind, universeel?

English version to follow.

Dit lied is zo vol vuur gezongen met zoveel kracht in de muziek en woorden, dat het bijna universeel werd voor andere gebeurtenissen.

Het is een Griekse vertaling van een Iers gedicht ‘The laughing boy’ geschreven door Brendan Behan ter ere van Michael Collins. Hij werd dood geschoten in 1922 in Cork nadat zijn konvooi in een hinderlaag werd gelokt. Hij zou door zijn eigen troepen gedood zijn. Hier kan u de achtergrond vinden.

Alhier kan u het originele gedicht lezen en beluisteren.

Hier kan u het verloop van het Iers gedicht naar de Griekse vertaling en op muziek gezet door Mikis Theodorakis vinden. De pagina is in het Engels, vrij makkelijk lezen en voldoende goed vertaald door Google Translator (u mag het oneens zijn natuurlijk).

Dit vuur kan je ook in andere liederen vinden, ook al versta je de taal niet waarin ze gezongen worden. In hoeveel talen zou bijvoorbeeld ‘Bella Ciao’ gezongen worden?

Telkens ik dit*lied hoor, of in een andere*versie – zelfs nog voor ik de woorden verstond – word ik stil in de kracht van dit lied. Voor mij vertolkt Maria Farantouri deze kracht van het onderliggende thema het beste (ondanks mijn niet aflatende fan-gehalte voor Georges Dalaras).
Er is ook een versie van Liesbeth List in het Nederlands: versie*liesbeth*list.

Ik vraag me af waar het lachende kind is in deze tijden. Het wenende meisje staat symbool voor iedereen die huilt om een – zeker zo gruwelijk – verloren kind. Wordt vervolgd …

AMK

Ik heb geen idee meer waar ik deze foto getrokken heb, wss voor een concert ergens … (ik heb het niet gefotoshopt 😉 )

Natuurlijk (als het niet anders kan)

Soms nog bezig met mijn stamboom, waarbij ik de oma van mijn bomma zaliger wel haar overlijdensdatum vond doch niet haar begraafplaats (waarschijnlijk door te vluchten in september 1914), kwam ik op deze woorden:

Natuurlijk raakt het land en dit continent vol
zo vreemd is dat allemaal niet 

Natuurlijk zorgt dat voor problemen
zijn we op onze hoede
willen we niet inboeten 

Natuurlijk zal er gevochten worden
of gestolen 
of nog erger 
wie tegen wie en waarom écht?

Als je je er hard en lang genoeg op fixeert 

Natuurlijk krijg je dan oogkleppen 
kijk je niet (meer) naar wat er te zien valt 

Mensen op hun hoede 
met hun problemen 
die al zo lang inboeten
bestolen en bevochten zijn 
of nog erger   en dat vaak
voor niet gedane criminaliteiten

Natuurlijk zouden wij ook vluchten 
voor problemen zorgen op een ander 
mensen daar laten inboeten 
vechten als het moet 
stelen als het niet anders kan 
en ons gefixeerd voelen 
zonder te weten waarom

Zo vreemd is dat allemaal niet

AMK

Foto: Andere*tijden.

De wereld brandt

het is grof zoals de genocides 
de pan uit durven swingen 
egotrippers elke plak zwaaien 

zoals narcisten annex 
psychopaten zichzelf god 
wanen  waar zelfs de duivel zwijgt 
bij hun – te veel – genoemde namen 

is hij er nog  die god  
of radeloos  zoals de 
verschoppelingen  die  
huis en haard verlaten als 
dat al niet vergruizeld beton is 

slechterik 
radeloze 
moedige 
wraaknemer 
struisvogel 
slachtoffer 
aanvaller 
vluchteling 
wie is nog wie 

wie kent hún naam nog ? 
wie kende hún naam ooit ? 

De wereld brandt 

AMK

foto: HIER AI gegenereerd volgens de site.  

Spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
wie is de rijkste van heel dit land 
Is het de leepste 
of de gesleepste 
Is enkel het voetvolk ambetant?

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
waar zijn we toch nu weer aanbeland 
Er wordt weer geknipt 
dat staat zo in ’t script 
Ze doen het nooit zelf, dá’s ambetant! 

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
dat beeld is toch echt niet elegant
Doe dan een keer voor
is u dat te goor? 
Eens zien wie dan ú redt uit die brand

AMK 😉